## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 3749 สนองให้สมปรารถนา** สายตาของหลงเฉินหันไปยังต้นตอของเสียง และเขาก็ได้เห็นอัจฉริยะสวรรค์ระดับมหาปราณผู้หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอย่างเย็นชา หลงเฉินไม่รู้จักคนผู้นี้ แต่เมื่อพิจารณาจากปราณมารอันปั่นป่วนที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของมัน ก็เป็นที่แน่ชัดว่ามันมีเหตุผลที่ต้องแสดงความเป็นปรปักษ์ถึงเพียงนี้ ยอดฝีมือเผ่ามารผู้นี้มีพรรคพวกร่วมเผ่าพันธุ์อีกหลายสิบคนรายล้อมอยู่รอบกาย สามคนในนั้นเป็นยอดฝีมือระดับมหาปราณเช่นกัน ส่วนที่เหลือเป็นเพียงสมาชิกเผ่ามารธรรมดา ในชั่วขณะนั้น ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนรอบค่ายกลเคลื่อนย้ายต่างก็หันมามองหลงเฉินเป็นตาเดียวกัน ด้วยเสียงคำรามของยอดฝีมือเผ่ามาร ค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้ตั้งอยู่นอกเมืองโบราณแห่งหนึ่ง เมืองนี้มีชื่อว่านครเจ็ดดารา ส่วนที่มาของมันนั้นหลงเฉินไม่ทราบ บนแผนที่มันก็ถูกระบุไว้เช่นนี้ เมืองนี้เป็นดั่งศูนย์กลางอำนาจ แม้จะเป็นอาณาเขตของเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่เผ่าพันธุ์อื่นก็ได้รับการต้อนรับเช่นกัน ตราบใดที่ไม่สร้างปัญหาในเมืองและปฏิบัติตามกฎระเบียบ นครเจ็ดดาราก็พร้อมจะต้อนรับพวกเขาเสมอ นี่เป็นเมืองที่ค่อนข้างใหญ่โตภายในสามพันโลก มีค่ายกลเคลื่อนย้ายนับหมื่นที่นำไปสู่สถานที่ต่างๆ มากมาย อันที่จริง ค่ายกลเคลื่อนย้ายเหล่านี้สามารถครอบคลุมพื้นที่เกือบหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของสามพันโลกได้เลยทีเดียว แม้หนึ่งเปอร์เซ็นต์จะฟังดูน้อยนิด แต่ต้องไม่ลืมว่าสามพันโลกนั้นไพศาลสุดจะจินตนาการ พื้นที่เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมันนั้น หากเป็นจ้าวเทวะธรรมดาที่เหาะเหินด้วยความเร็วสูงสุด ก็ยังต้องใช้เวลานับศตวรรษจึงจะข้ามผ่านได้ ยิ่งไปกว่านั้น สามพันโลกยังเต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์มากมาย เขตต้องห้าม และดินแดนอันตรายที่ไม่อาจข้ามผ่านได้ การที่สามารถครอบคลุมพื้นที่ได้ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์จึงนับว่าน่าอัศจรรย์อย่างยิ่งแล้ว ดังนั้น นครเจ็ดดาราจึงเนืองแน่นไปด้วยอัจฉริยะสวรรค์นับไม่ถ้วน ทั้งยอดฝีมือท้องถิ่นและเหล่าอัจฉริยะจากเก้าสวรรค์ ความคึกคักนั้นเรียกได้ว่าโกลาหลวุ่นวาย สำหรับยอดฝีมือจากเก้าสวรรค์ การเปิดออกของสามพันโลกถือเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่งในการฝึกฝนตนเอง แต่สำหรับชาวพื้นเมืองแล้ว มันก็ไม่ต่างกัน นั่นเป็นเพราะเมื่อสามพันโลกเปิดออกสู่เก้าสวรรค์ การเปลี่ยนแปลงที่จะพลิกฟ้าคว่ำปฐพีจะบังเกิดขึ้นภายในสามพันโลก กฎแห่งโลกจะสมบูรณ์ขึ้น และการทะลวงสู่ขอบเขตราชันย์อมตะในช่วงเวลานี้หมายความว่าการควบแน่นมงกุฎเต๋าสวรรค์จะไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป นอกจากนี้ เมื่อประตูสู่เก้าสวรรค์เปิดออก เขตต้องห้าม ดินแดนอันตราย และขุมทรัพย์บางแห่งจะปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟภายในสามพันโลก สมบัตินานัปการจะปรากฏขึ้น ยอดฝีมือจากเก้าสวรรค์เฝ้ารอโอกาสนี้มานานหลายปี แต่ยอดฝีมือแห่งสามพันโลกก็เช่นเดียวกัน นครเจ็ดดาราเป็นเพียงเมืองที่ค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่งในสามพันโลก มันยังห่างไกลจากเมืองที่ใหญ่ที่สุดอยู่มาก ถึงกระนั้น ยอดฝีมือจำนวนมากก็มารวมตัวกันที่นี่ บางทีพวกเขาอาจกำลังเดินทางพักผ่อน ซื้อเสบียง หรือรวมกลุ่มกับผู้อื่น เพียงแค่จำนวนจ้าวเทวะในเมืองนี้ก็นับไม่ถ้วนแล้ว ยอดฝีมือระดับมหาปราณนั้นไม่ได้เป็นของแปลกใหม่อะไรที่นี่ แค่กวาดตามองไปรอบๆ ก็สามารถพบเจอได้หลายคน การท้าทายของยอดฝีมือเผ่ามารต่อหลงเฉินดึงดูดความสนใจได้ไม่น้อย ทว่าสีหน้าของผู้คนยังคงสงบนิ่งและเฉยเมย ราวกับว่าพวกเขาคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้มานานแล้ว “น่าขันสิ้นดี เจ้าเคยเห็นข้าวิ่งหนีตั้งแต่เมื่อใด? หากเจ้าสามคนอยากจะเล่น ข้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้า” หลงเฉินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ แม้จะอยู่ต่อหน้ายอดฝีมือระดับมหาปราณถึงสามคน หลงเฉินก็ไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ครั้งที่แล้ว หั่วหลิงเอ๋อร์สังหารอสูรมารระดับมหาปราณตนนั้นได้อย่างง่ายดาย หลงเฉินเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าตอนนี้นางแข็งแกร่งขึ้นเพียงใด “ห้ามต่อสู้เบื้องหน้านครเจ็ดดารา หากต้องการประลอง ให้ไปที่ลานประลองชีวิตและความตายทางทิศตะวันตกของเมือง” ทันทีที่หลงเฉินตอบกลับ ทหารยามข้างค่ายกลเคลื่อนย้ายก็กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมื่อนั้นหลงเฉินจึงสังเกตเห็นทหารยามในชุดเกราะสิบนายล้อมรอบค่ายกลเคลื่อนย้ายอยู่ แม้แต่ทหารยามบางคนที่นี่ยังเป็นถึงระดับจอมเทวะครึ่งก้าว หลงเฉินเห็นผู้อาวุโสสี่คนและรู้สึกทึ่งในใจ แต่เมื่อคิดดูแล้ว หากเป็นเพียงราชันย์แห่งโลกที่คอยเฝ้าสถานที่แห่งนี้ เหล่าอัจฉริยะสวรรค์ผู้หยิ่งผยองคงไม่แยแสพวกเขาเป็นแน่ “หลงเฉิน กล้าสู้บนลานประลองหรือไม่?!” ยอดฝีมือเผ่ามารตะโกนถาม มันแสดงออกถึงความมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม มันจงใจส่งเสียงให้ดังไปไกล ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน แม้แต่ยอดฝีมือบางคนที่เดินเข้าเมืองไปแล้วยังหันกลับมามอง ที่นี่มียอดฝีมือนับไม่ถ้วน เผ่าพันธุ์และอำนาจต่างๆ จ้องมองมาที่หลงเฉิน ทุกคนมีท่าทีเหมือนกำลังรอชมเรื่องสนุก “แค่เจ้าคนเดียวรึ? ไม่ล่ะ เวลาของข้ามีค่ามาก” หลงเฉินเหลือบมองมัน แม้เขาจะอยากเก็บเกี่ยวผลเต๋าสวรรค์ระดับมหาปราณเพิ่มอีกสักสองสามผล แต่หลังจากเห็นยอดฝีมือระดับมหาปราณมากมายที่นี่ เขาก็ไม่รีบร้อนอีกต่อไป ไม่ช้าก็เร็ว เนื้อทั้งหมดก็จะตกอยู่ในหม้อของเขาอยู่ดี “เจ้ากลัวรึ? นี่คือเมืองของเผ่าพันธุ์มนุษย์ของเจ้า เจ้าจะทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งเผ่าต้องเสียหน้าที่นี่รึ?” ยอดฝีมือเผ่ามารกล่าวเย้ยหยัน หลงเฉินไม่สนใจและเดินตรงไปยังประตูเมือง เฉียดผ่านร่างของมันไป หลงเฉินเดินเข้าเมืองไปอย่างต่อเนื่อง ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนส่ายศีรษะ รู้สึกว่าหลงเฉินช่างไร้ความกล้าหาญ พวกเขารู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ชมเรื่องสนุก “ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี พ่อแม่ของเจ้าให้กำเนิดเต่าออกมาหรืออย่างไร?” ทันใดนั้น ยอดฝีมือมนุษย์ผู้หนึ่งก็กล่าวเยาะเย้ยขึ้น ขณะที่หลงเฉินกำลังจะถึงประตูเมือง บุคคลนี้ก็เป็นยอดฝีมือระดับมหาปราณเช่นกัน มีกลิ่นอายที่น่าตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าเขากำลังดูแคลนหลงเฉินที่ไม่กล้ารับคำท้านี้ ทว่า ทันทีที่สิ้นเสียง ปราณสีดำอำมหิตพลันหมุนวนในดวงตาของหลงเฉิน โลกทั้งใบราวกับจมดิ่งสู่ห้วงน้ำแข็ง สีหน้าของชายผู้นั้นแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเป็นคนแรกที่สัมผัสได้ถึงอันตราย โล่สีทองปรากฏขึ้นในมือของมัน “หยุดนะ!” “ห้ามโจมตีภายในเขตนครเจ็ดดารา!” ผู้อาวุโสระดับจอมเทวะครึ่งก้าวทั้งสี่ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ตูม! น่าเศร้าที่หลงเฉินไม่ฟังพวกเขา ดาบหมิงหงออกจากฝักราวอสนีบาตฟาดผ่าน โล่สีทองเพิ่งถูกยกขึ้น อักขระบนโล่ยังไม่ทันสว่างเต็มที่ พลังป้องกันของมันยังไม่ถูกกระตุ้นด้วยซ้ำ เป็นผลให้ดาบของหลงเฉินบดขยี้มันจนแหลกสลาย ร่างครึ่งซีกของยอดฝีมือมนุษย์ระเบิดออก ทันทีที่ร่างที่แหลกสลายของมันสั่นสะท้านพร้อมกับดวงวิญญาณ หลงเฉินก็ผ่านร่างของมันไป พร้อมกับสะบั้นลำคอ ศีรษะของมันลอยคว้างขึ้นไปในอากาศ ยอดฝีมือระดับมหาปราณผู้หนึ่งไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะปลดปล่อยพลังของตนเองก็ถูกสังหารลงอย่างง่ายดาย “เจ้าเด็กสารเลว กล้าดีอย่างไร! จับตัวมันไว้!” ผู้อาวุโสระดับจอมเทวะครึ่งก้าวทั้งสี่โกรธจัด การสังหารคนหน้าประตูเมืองเป็นการท้าทายศักดิ์ศรีของนครเจ็ดดาราอย่างชัดแจ้ง เขาไม่ได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ดังนั้น ทั้งสี่จึงลงมือพร้อมกัน “ไสหัวไป!” หลงเฉินตวัดดาบหมิงหงออกไป เมื่อวงแหวนเทวะและทะเลดาราของเขาปรากฏขึ้น แสงดาวชั้นหนึ่งก็เคลือบบนดาบหมิงหง เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังกึกก้อง ผู้อาวุโสระดับจอมเทวะครึ่งก้าวทั้งสี่ส่งเสียงครางในลำคอพร้อมกันและถูกซัดกระเด็นถอยหลังไป บัดนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ เหล่ายอดฝีมือเผ่ามารที่เคยท้าทายหลงเฉินก่อนหน้านี้ตกใจมากที่สุด พวกเขาไม่คาดคิดว่าหลงเฉินจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ สีหน้าของพวกมันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อหลงเฉินหันมามอง จิตสังหารอันบ้าคลั่งที่แทบจะระงับไม่อยู่ในดวงตาของหลงเฉินได้ผนึกเป้าหมายไว้ที่พวกมันอย่างสมบูรณ์ ทันใดนั้น ร่างของหลงเฉินก็หายวับไป ขนทั่วร่างของพวกมันลุกชัน ความรู้สึกแห่งความตายอันน่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมพวกมัน “ในเมื่อพวกเจ้ารนหาที่ตายนัก...ข้าก็จะสนองให้สมปรารถนา” เมื่อหลงเฉินปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็อยู่เหนือศีรษะของพวกมันแล้ว ดาบหมิงหงฟาดฟันลงมาราวกับสายธารแห่งดวงดาว