### บทที่ 3736: คลื่นแห่งความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่าน “เจ้าคนไร้ยางอาย สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ! จิตวิญญาณน้ำแข็งของข้าไม่เคยยอมสยบให้ผู้ใด! คิดว่าการทรมานข้าเช่นนี้จะทำให้ข้ายอมเชื่อฟังรึ? ต่อให้ข้าต้องตาย เจตจำนงอันไม่ยอมแพ้ของข้าก็จะถูกสืบทอดต่อไป เจ้าอาจจองจำได้เพียงร่างกายข้าไว้ในโลกหล้า แต่ไม่อาจกักขังเจตจำนงของข้าได้ เมื่อข้าดับสูญ ณ ที่แห่งนี้ วัฏจักรแห่งวิถีสวรรค์จะให้กำเนิดจิตวิญญาณน้ำแข็งดวงใหม่ที่เปี่ยมด้วยเจตจำนงอันแกร่งกล้า และมันจะไม่มีวันตกไปอยู่ในมือของเจ้าอย่างเด็ดขาด!” สตรีผู้นั้นจ้องเขม็งไปยังหลงเฉิน นัยน์ตาที่งดงามราวอัญมณีของนางเอ่อล้นไปด้วยความหยิ่งทระนงและความเย็นชาสุดขั้ว นางคือโฉมงามไร้ผู้เปรียบในอาภรณ์สีขาวพิสุทธิ์ดุจหิมะ แม้จะถูกจองจำอยู่ในกรงขัง ทว่ารัศมีอันสูงส่งของนางกลับมิอาจถูกบดบังได้เลยแม้แต่น้อย นางเปรียบประดุจจักรพรรดินีในกรงขัง แม้ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ยังคงแผ่กลิ่นอายแห่งความโอหังที่มองสรรพสิ่งในใต้หล้าด้วยสายตาดูแคลน เป็นกลิ่นอายที่ไม่เคยยอมจำนนต่อผู้ใด “เจ้าโง่ ลืมตาดูซะบ้าง! ข้ามาเพื่อช่วยเจ้า!” หลงเฉินสบถออกมาอย่างหัวเสีย จิตวิญญาณน้ำแข็งดวงนี้แตกต่างจากนางฟ้าสายรุ้งสวรรค์โดยสิ้นเชิง นางฟ้าสายรุ้งสวรรค์นั้นใจดีและอ่อนโยน แต่จิตวิญญาณน้ำแข็งดวงนี้กลับไร้เหตุผลอย่างที่สุด เมื่อครู่นางเกือบจะพรากชีวิตของเขาไปแล้ว “คิดว่าการปะปนเข้ามาในฝูงชนพร้อมกับพลังของจิตวิญญาณน้ำแข็งเพียงเศษเสี้ยวจะทำให้ข้าไว้ใจรึ? เจ้าคนเขลา! เจ้าใช้ลูกไม้เดิมๆ นี้กับข้านับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ข้าไม่หลงกลหรอก ในเมื่อเจ้าส่งตัวเองมาถึงที่ ข้าก็จะชิงพลังจิตวิญญาณน้ำแข็งนั่นมาแล้วสังหารทุกคนที่นี่ให้สิ้นซาก!” ดวงตาของสตรีในชุดขาวทอประกายเจตนาสังหารเข้มข้น พลันนางเริ่มผนึกอินด้วยมือทั้งสองข้าง พรึ่บ! ฮั่วหลิงเอ๋อร้องอุทานออกมา เดิมทีนางอยู่ในร่างของหลงเฉิน แต่ในชั่วขณะนั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ดึงนางออกจากร่างของเขา “เจ้าบ้าไปแล้วรึ?!” หลงเฉินเดือดดาลอย่างถึงที่สุด เขาไม่คาดคิดว่าจิตวิญญาณน้ำแข็งจะไร้เหตุผลถึงเพียงนี้ เขาคว้าจับฮั่วหลิงเอ๋อไว้ ทันใดนั้น โลกพลันสั่นสะเทือนและโซ่ตรวนทั้งแปดเส้นก็ส่งเสียงกระทบกันดังเคร้ง แสงศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออกจากโซ่เหล่านั้น กดข่มพลังของสตรีผู้นั้นเอาไว้ ถึงกระนั้น ฮั่วหลิงเอ๋อก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นดึงเข้าไปอยู่ดี หลงเฉินพยายามดึงรั้ง แต่น่าตกใจที่เขาไม่สามารถรั้งนางไว้ได้ ฮั่วหลิงเอ๋อกรีดร้อง นางไม่มีพลังพอที่จะตอบโต้แม้แต่น้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าจิตวิญญาณน้ำแข็ง “ใครจะไปคิด? เจ้ามีพลังของเหยียนซูอยู่ด้วย เยี่ยมมาก ข้าจะใช้พลังของเจ้าเพื่อสังหารสหายของเจ้าทั้งหมด” สตรีในชุดขาวประหลาดใจเล็กน้อย “ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายนาง ข้าจะฆ่าเจ้า!” ความโกรธของหลงเฉินปะทุขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด แต่ถึงแม้เจตนาสังหารของเขาจะพวยพุ่ง ฮั่วหลิงเอ๋อซึ่งเป็นร่างวิญญาณกลับถูกสตรีผู้นั้นจับไว้ เขาไม่สามารถโจมตีได้และทำได้เพียงมองดูฮั่วหลิงเอ๋อถูกดึงเข้าไปในกรงขัง ปัจจุบันหลงเฉินเหลือดวงตาที่ใช้งานได้เพียงข้างเดียว แต่ในชั่วพริบตานั้น มันกลับกลายเป็นสีดำสนิท และพลังงานมืดอันน่าสะพรึงกลัวก็ทะลักทลายออกมา ในจังหวะที่หลงเฉินกำลังจะใช้เนตรนรกภูมิ สตรีในชุดขาวพลันหยุดการกระทำของนาง ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ปรากฏสัญลักษณ์ดอกบัวขึ้นบนหน้าผากของฮั่วหลิงเอ๋อ มันคือดอกบัวสีทอง ทันทีที่มันปรากฏขึ้น เจตนาสังหารของสตรีในชุดขาวก็มลายหายไปในทันที นางจ้องมองดอกบัวสีทองนั้นอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้น นางก็คลายมือออก ฮั่วหลิงเอ๋อได้รับอิสรภาพและพุ่งกลับเข้าไปในห้วงมิติปฐมต้นในทันที ไม่กล้าออกมาอีกเลย “เช่นนั้น...เจ้ามาเพื่อช่วยข้าจริงๆ สินะ” สตรีในชุดขาวพึมพำกับหลงเฉิน “ช่วยกับผีสิ! ข้าไม่ช่วยเจ้าแล้ว! ความตายของเจ้าไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอีกต่อไป!” หลงเฉินสบถอย่างเดือดดาล สตรีนางนี้กล้าคิดที่จะกลืนกินฮั่วหลิงเอ๋องั้นรึ? นั่นคือการแตะต้องเกล็ดมังกรกลับด้านของเขาแล้ว เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระงับตนเองไม่ให้ใช้เนตรนรกภูมิออกไป สตรีผู้นั้นมองหลงเฉินที่กำลังโกรธจัด ริมฝีปากของนางขยับราวกับพยายามจะกล่าวคำขอโทษ แต่สุดท้ายก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา หลงเฉินตรวจสอบอาการของฮั่วหลิงเอ๋อ เขาพบว่าถึงแม้นางจะขวัญเสีย แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ หลงเฉินจึงส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชาแล้วหันหลังกลับเพื่อจากไป “เจ้าไปไม่ได้ ค่ายกลใหญ่นี้อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกมัน ด้วยระดับพลังบ่มเพาะอันต่ำต้อยของเจ้า การออกไปเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการส่งตัวเองไปตาย ข้าผลีผลามเกินไปเมื่อครู่ เพื่อเป็นการชดเชย ข้าจะมอบพลังส่วนสุดท้ายของข้าให้แก่เจ้า” สตรีในชุดขาวกล่าว “ไม่จำเป็น ข้าออกไปเองได้โดยไม่ต้องพึ่งเจ้า” หลงเฉินแค่นเสียงเย็นชา กริชสีดำเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาตรวจสอบค่ายกลแล้ว มันไม่ได้สร้างขึ้นจากพลังแห่งศรัทธา ดังนั้นกริชสีดำจึงสามารถทำลายมันได้ หากไม่ได้ผล เขาก็จะใช้เนตรนรกภูมิ อย่างเลวร้ายที่สุดก็แค่ตาบอดไปสองสามวัน แต่เขายังมีสัมผัสทางจิตวิญญาณอยู่ ตราบใดที่เขาไม่ต้องต่อสู้ มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากจะเสวนากับสตรีนางนี้อีกแล้ว “เจ้าควรให้ข้าส่งเจ้าออกไป” สตรีผู้นั้นกล่าว “ส่งข้าออกไปรึ? ข้าต่างหากที่จะเป็นคนส่งเจ้าออกไป ถ้าข้าไม่ได้เจ้า ก็อย่าหวังว่าใครจะได้!” หลงเฉินประกาศอย่างกราดเกรี้ยว สตรีในชุดขาวมองไปยังหลงเฉิน “โซ่ตรวนและกรงขังนี้สร้างขึ้นจากทองแก่นแท้เพลิงสวรรค์ และมีอักขระจิ่วหลี่ยุคแรกเริ่มสลักเอาไว้ พวกมันไม่มีทางถูกทำลายได้…” นางยังพูดไม่ทันจบประโยค กริชสีดำของหลงเฉินก็ฟาดเข้ากับโซ่ตรวนเส้นหนึ่ง ผลคือประกายไฟสาดกระจาย และโซ่ตรวนก็ขาดสะบั้นลง ทว่าครานี้ มันไม่ได้ถูกตัดขาดง่ายดายราวกับเต้าหู้ แม้โซ่ตรวนจะขาดออกจากกัน แต่แรงสะท้านก็ส่งผลให้แขนของหลงเฉินสั่นสะเทือนจนฝ่ามือของเขาหลั่งโลหิต “มหาบรรพ-!” ม่านตาของสตรีในชุดขาวหดเล็กลงอย่างรุนแรง นางอุทานออกมา แต่แล้วก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้จึงรีบใช้มือปิดปากของตนเอง ตูม! ทันใดนั้น ห้วงมิติก็ระเบิดออก นางปัดความตกตะลึงทิ้งไป พลางแค่นเสียงเย็นชาและโบกสะบัดมือ ในชั่วพริบตาต่อมา กรงที่พันธนาการนางไว้ก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ หลงเฉินจึงตัดโซ่ตรวนอีกด้านหนึ่ง แล้วเก็บมันไปพร้อมกับเศษซากของกรงขัง เขารู้ดีว่าของเหล่านี้ย่อมเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน เขาจะนำมันกลับไปให้เซี่ยเฉินและกัวหรานได้ศึกษา ในขณะนั้นเอง ม่านพลังที่อยู่เหนือศีรษะของเขาก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ยอดฝีมือนับแสนจากหอโอสถศักดิ์สิทธิ์ปรากฏกายขึ้นเหนือเขา ทุกคนกำลังผนึกอินด้วยมือและยืนอยู่บนม่านพลังนั้น จ้องมองลงมายังหลงเฉินด้วยสายตาเย็นชา แม้กระทั่งปรมาจารย์เทวะทั้งสามก็ลงมือด้วยเช่นกัน จานค่ายกลปรากฏขึ้นในมือของแต่ละคน ปลดปล่อยอานุภาพศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวออกมา หลงเฉินรู้สึกราวกับว่าจักรวาลทั้งใบกำลังกดทับลงมาจากเบื้องบน ทุกคนมีสีหน้าหวาดหวั่น พวกเขากำลังจุดโลหิตแก่นแท้ของตนเองเพื่อเสริมพลังให้แก่ค่ายกลใหญ่ ในชั่วขณะนั้น ธารน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าของหลงเฉินก็คำรามกึกก้อง หลงเฉินรู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างของเขาจะถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด สำหรับเหล่าศิษย์ของหอโอสถศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่พวกเขาจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวซัดกระเด็นไปไกล หลงเฉินแค่นเสียงเย็นชาและเตรียมจะพุ่งออกไป เขารู้ดีว่าตราบใดที่เขาออกจากยอดเขานี้ไปได้ แรงกดดันก็จะลดน้อยลง เขาสามารถทะลวงออกจากจุดที่อ่อนแอที่สุดได้ แต่ทันใดนั้น แขนของเขาก็ถูกรั้งไว้ สตรีในชุดขาวได้คว้าจับตัวเขาไว้ “ขอยืมพลังเพลิงของเจ้า!” “ไม่!” หลงเฉินตอบอย่างเกรี้ยวกราด สตรีในชุดขาวกล่าวว่า, “ให้ข้ายืมพลัง! ให้ข้าระบายความพิโรธของข้า! ข้ายินดีแบ่งปันพลังทั้งหมดของข้าให้กับแม่นางน้อยผู้นั้น!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลงเฉินก็รู้สึกถึงคลื่นแห่งความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ