บทที่ 3736 จิตวิญญาณผีเสื้อปรากฏกายอีกครั้ง ณ สุดปลายสายตา ปรากฏร่างของเหล่าสตรีผู้งดงามในอาภรณ์หลากสีสัน พวกนางแต่ละคนราวกับเทพธิดาที่ก้าวเดินออกมาจากภาพวาดอันวิจิตร ดูสูงส่งเหนือโลกิยะโดยสิ้นเชิง พวกนางเป็นดั่งเอลฟ์แห่งขุนเขา เปี่ยมล้นไปด้วยกลิ่นอายแห่งจิตวิญญาณอันไพศาล แววตาของพวกนางใสกระจ่างดุจสายน้ำ ปราศจากฝุ่นผงแห่งโลกมนุษย์ที่จะเข้ามาแปดเปื้อน เป็นกลิ่นอายอันบริสุทธิ์สูงส่งจนผู้อื่นมิอาจทานทนที่จะสัมผัสให้มัวหมอง การปรากฏตัวของสตรีกลุ่มนี้ดึงดูดสายตานับไม่ถ้วนในทันที แม้แต่เผ่าพันธุ์ที่ดุร้ายอย่างเผ่าอสูร เผ่าปีศาจ และเผ่าปรโลก ยังต้องมองพวกนางด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง “เผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อก็มาด้วย!” ตามมาด้วยการมาถึงของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อ เหล่าสมาชิกเผ่าพันธุ์วิญญาณที่เคยอยู่กระจัดกระจายโดยลำพัง ต่างพากันเคลื่อนเข้าไปรวมกลุ่มกับพวกนาง ประหนึ่งได้พบพานครอบครัวของตน เผ่าพันธุ์วิญญาณนั้นมีกลิ่นอายแห่งจิตวิญญาณตามธรรมชาติ พวกเขาไม่โปรดปรานการต่อสู้หรือการสังหาร เผ่าพันธุ์วิญญาณเป็นคำเรียกโดยรวมของเผ่าพันธุ์ที่ใกล้ชิดกับเต๋าสวรรค์ เผ่าพันธุ์วิญญาณมีนับพันชนิด และโดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นเผ่าพันธุ์ที่เปี่ยมเมตตาและจะไม่ทำร้ายผู้อื่นอย่างมุ่งร้าย แต่ในหมู่เผ่าพันธุ์วิญญาณก็มีการดำรงอยู่ของตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ พวกเขาจะไม่ถูกยั่วยุโดยง่าย แต่เมื่อใดที่ถูกยั่วโทสะ พวกเขาก็จะระเบิดพลังออกมาโดยไม่เกรงกลัวการนองเลือด เผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อเป็นเผ่าพันธุ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเมตตา แม้จะถูกทำร้าย พวกนางก็แทบจะไม่เคยคิดแค้น เพียงแต่จะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะตีตัวออกห่างจากผู้ที่ทำร้ายตน ดังนั้น เมื่อเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อมาถึง เหล่ายอดฝีมือเผ่าพันธุ์วิญญาณอื่น ๆ จึงพากันเข้าไปรวมกลุ่ม เหตุผลหนึ่งคือเพื่อรวมกันเป็นกลุ่มก้อน แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเพื่อปกป้องพวกนาง การรวมตัวของเหล่ายอดฝีมือเผ่าพันธุ์วิญญาณทำให้ดวงตาของคนนับไม่ถ้วนสว่างวาบ ผู้คนเหล่านี้ล้วนเป็นบุรุษรูปงามและสตรีโฉมสะคราญ พวกเขาไม่ได้มีเพียงรูปโฉมที่งดงาม แต่เป็นกลิ่นอายแห่งจิตวิญญาณอันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวตนซึ่งทำให้ผู้คนลุ่มหลง เพียงแค่ได้มองดู ผู้คนก็รู้สึกราวกับจิตใจของตนได้รับการชำระล้าง เมื่อพวกนางปรากฏตัว หลงเฉินก็เผยรอยยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นยิ่งนัก เพราะเขาชื่นชอบเผ่าพันธุ์วิญญาณอย่างแท้จริง เขาชอบความเมตตาและความบริสุทธิ์ของพวกเขา หลงเฉินรู้สึกปลอดภัยและมีความสุขเสมอเมื่อได้อยู่กับพวกเขา หลงเฉินเคยปกป้องพวกเขามาหลายครั้ง เขายินดีที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายใด ๆ เพื่อพวกเขา บัดนี้ เขาตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้กำลังปกป้องเผ่าพันธุ์วิญญาณ แต่กำลังปกป้องสัญลักษณ์แห่งความดีงาม เขากำลังปกป้องสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อความสงบสุขในจิตใจของตนเอง พวกเขาเป็นส่วนสำคัญของโลกใบนี้ที่ขาดหายไปในหลาย ๆ ที่ การปรากฏตัวของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อก่อให้เกิดความโกลาหลเล็กน้อย แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะบริสุทธิ์เช่นเดียวกับพวกนาง คนชั่วบางคนพลันเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาทันทีเมื่อมองไปยังพวกนาง ที่นี่มีสมาชิกเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อนับพัน และทั้งหมดล้วนเป็นสตรี ผู้นำของพวกนางคือสตรีวัยกลางคนที่งดงาม นางคือยอดฝีมือระดับเทพเคารพ (Divine Venerate) และกลิ่นอายของนางก็อ่อนโยนอย่างยิ่ง ไม่ได้ทำให้ผู้ใดรู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย กลับกัน ผู้คนกลับรู้สึกใกล้ชิดกับนางเป็นพิเศษ สตรีผู้นี้เริ่มทักทายสมาชิกเผ่าพันธุ์วิญญาณคนอื่น ๆ ที่เข้ามาหาในทันที นางมีรอยยิ้มอันแสนหวานที่ทำให้นางดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง เมื่อเห็นนาง ยอดฝีมือเผ่าพันธุ์วิญญาณก็ยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จำนวนของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นเป็นแสน ๆ คน ผู้คนมองเห็นทั้งปีศาจต้นไม้ ยักษ์ศิลา วิญญาณภูตพราย และสัตว์วิญญาณนานาชนิด พวกเขามีทุกเผ่าพันธุ์รวมอยู่ด้วยกัน แต่กลับดูกลมเกลียวกันอย่างยิ่ง ไม่มีผู้ใดแสดงท่าทีระแวดระวังต่อกันแม้แต่น้อย เผ่าพันธุ์วิญญาณไม่ได้เชื่อมโยงกันด้วยสายเลือดหรือจิตวิญญาณ พวกเขาเพียงใช้กลิ่นอายในการจดจำซึ่งกันและกัน เนื่องจากกลิ่นอายของพวกเขาสงบนิ่งและเปี่ยมด้วยสันติ นั่นคือวิธีที่พวกเขาจดจำเพื่อนสมาชิกเผ่าพันธุ์วิญญาณได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งหรือดุร้ายกว่าเพียงใด พวกเขาก็ยังคงสามารถไว้วางใจซึ่งกันและกันได้ ทันใดนั้น ผู้นำของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อก็มองมายังภัตตาคาร สายตาของนางทะลุผ่านระยะทางนับพันลี้เพื่อจับจ้องมาที่หลงเฉินโดยตรง จากนั้นแววตาของนางก็ปรากฏประกายแห่งความประหลาดใจและความยินดีอย่างเห็นได้ชัด เมื่อร่างของนางเลือนหายไป แสงสีรุ้งสายหนึ่งก็วาบขึ้นในดวงตาของหลงเฉิน สตรีผู้งดงามคนนั้นค่อย ๆ ปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าหลงเฉิน หลังจากนั้น นางกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างกะทันหัน และบรรจงจุมพิตลงบนหลังมือของหลงเฉิน หลงเฉินสะดุ้งสุดตัว รีบกล่าวอย่างร้อนรน “ผู้อาวุโส ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้!” นี่คือยอดฝีมือระดับเทพเคารพ การที่นางกระทำการเช่นนี้ต่อเขา ทำให้หลงเฉินรู้สึกตื่นตระหนก เขาก็ต้องการจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อตอบรับมารยาทของนาง แต่เขากลับพบว่าตนเองไม่สามารถทำได้ ในชั่วขณะนั้น หัวเข่าของเขาดูเหมือนจะแข็งทื่อและไม่สามารถงอได้ นอกจากเขาจะตัดขาของตนเองทิ้ง เขาถึงจะสามารถคุกเข่าลงได้ หลงเฉินรู้สึกได้อย่างคลุมเครือว่านี่เกี่ยวข้องกับเจตจำนงของจักรพรรดิโอสถ มันไม่อนุญาตให้เขาคุกเข่าให้ใคร ไม่เว้นแม้แต่พันธมิตร ไม่ใช่แค่หลงเฉินที่ตกตะลึงกับการกระทำของนาง แม้แต่เซี่ยกู่หงก็ยังตกตะลึง และหยูชิงซวนก็ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความไม่เชื่อสายตา สตรีผู้นั้นค่อย ๆ ลุกขึ้นหลังจากจุมพิตหลังมือของหลงเฉิน จากนั้นนางก็วางมือไว้ที่หน้าอกและแสดงมารยาทชั้นสูงแบบโบราณ “ท่านคือผู้มีพระคุณของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อของเรา ได้โปรดอภัยในมารยาทอันถือวิสาสะของข้าด้วย มารยาทจุมพิตหลังมือของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อไม่เพียงเป็นมารยาทสูงสุดต่อผู้มีพระคุณของเราเท่านั้น แต่ยังเป็นวิธีการส่งผ่านข้อมูลอีกด้วย ด้วยวิธีนี้ ข้าจึงได้ทราบถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับท่านซึ่งเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อ ข้าหวังว่าท่านจะไม่ถือสา” “ข้าย่อมไม่ถือสาแน่นอน เพียงแต่ ผู้อาวุโส ข้าไม่ทราบว่าจะตอบรับมารยาทของท่านเช่นนี้ได้อย่างไร ข้ารู้สึกเหมือนกำลังเสียมารยาท” หลงเฉินกล่าวอย่างอึดอัด อันที่จริง หลงเฉินไม่ชอบพิธีรีตองที่ซับซ้อนเช่นนี้เลย เขาไม่รู้ว่าจะตอบสนองต่อสิ่งเหล่านี้อย่างไร การไม่สามารถแสดงมารยาทตอบอีกฝ่ายได้ทำให้เขาดูหยาบคายและไร้มารยาท “ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ขอบคุณที่ท่านช่วยเหลือเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อของข้าถึงสองครั้ง ไม่ทราบว่าท่านจะมาร่วมกลุ่มกับพวกเราได้หรือไม่?” สตรีผู้นั้นเอ่ยถาม เหล่ายอดฝีมือของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อเริ่มโบกมือให้เขา เรียกให้เขาไปหา ราวกับว่าพวกนางต้องการจะมาหาเขา แต่พวกนางอยู่ไกลเกินไป และไม่สามารถเบียดเสียดเข้ามาในภัตตาคารนั้นได้ทั้งหมด อีกทั้งยังรู้สึกว่าจะเป็นการเสียมารยาทเกินไปที่จะบินข้ามศีรษะของผู้อื่น ดังนั้น พวกนางทุกคนจึงโบกมือให้เขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง “ข้า...” หลงเฉินลังเล สตรีผู้นั้นยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านทั้งสามมาได้เลย สหายของท่านก็คือสหายของเผ่าพันธุ์วิญญาณของเราเช่นกัน” “หลงเฉิน พาชิงซวนไปเถอะ คนหนุ่มสาวก็ควรทำตัวให้เหมือนคนหนุ่มสาว มีแต่คนแก่อย่างข้าเท่านั้นที่ควรจะระมัดระวังและลังเลมากเกินไป” เซี่ยกู่หงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม หลงเฉินหัวเราะและจับมือหยูชิงซวนไว้ โดยไม่รอให้หยูชิงซวนตอบรับ สตรีผู้นั้นก็ยิ้มและโบกมือของนางแล้ว แสงศักดิ์สิทธิ์พลันห่อหุ้มพวกเขาทั้งสอง และพวกเขาก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางกลุ่มของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อ เมื่อหลงเฉินและหยูชิงซวนปรากฏตัวอีกครั้ง เหล่าหญิงสาวของเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อก็เริ่มร่ายรำ ดึงหยูชิงซวนและหลงเฉินเข้าไปร่วมวงด้วย พวกนางยังขับขานบทเพลงบางอย่างที่ผู้คนไม่สามารถเข้าใจได้ น้ำเสียงของพวกนางไพเราะเสนาะหู ราวกับเป็นเสียงเพลงแห่งธรรมชาติ ราวกับว่าโลกใบนี้ได้กลายเป็นดินแดนบริสุทธิ์ที่ปราศจากการต่อสู้และการฆ่าฟัน ราวกับว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องมีการป้องกันใด ๆ เพียงแค่สามารถนั่งฟังบทเพลงแห่งมหาเต๋าได้อย่างสงบสุข ในตอนแรก หยูชิงซวนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่นางก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปอย่างรวดเร็วและเริ่มเต้นรำไปพร้อมกับเผ่าพันธุ์วิญญาณผีเสื้อ เมื่อเห็นหยูชิงซวนยิ้มกว้าง หลงเฉินก็รู้สึกพึงพอใจอยู่ภายในใจ หากการต่อสู้ของโลกใบนี้สามารถสิ้นสุดลงได้ ทุกคนสามารถเต้นรำและร้องเพลงเช่นนี้ได้ทุกวัน ชีวิตเช่นนั้นจะดีสักเพียงใด “องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ!” ทันใดนั้นเอง! เสียงอันน่ารังเกียจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศแห่งความสุขลงโดยสิ้นเชิง