**บทที่ 862 - การประเมินของหลี่จินซี (2)** "นั่นไง! นางต้องโกงแน่ๆ! ก้าวเดินถึง 400 ก้าวมันออกจะไร้สาระเกินไปแล้ว! มันเป็นไปไม่ได้!" "ท่านผู้คุมสอบ ผู้เข้าร่วมคนนั้นต้องโกงการสอบเป็นแน่! ท่านต้องทำอะไรสักอย่างสิ!" เหล่าผู้เข้าร่วมการสอบในกลุ่มเดียวกับหลี่จินซีต่างเริ่มส่งเสียงโวยวายต่อว่าผู้คุมสอบ บางคนถึงขั้นคะยั้นคะยอให้สั่งหยุดการประเมินในทันที แน่นอนว่าเหล่าผู้คุมสอบเองต่างก็เคลือบแคลงในผลงานของหลี่จินซีเช่นกัน ทว่ากลับไม่มีใครกล้าปรักปรำนางว่าโกงการสอบอย่างเต็มปากเต็มคำ เพราะหากพิสูจน์ได้ว่าความสามารถของหลี่จินซีคือของจริง และนางคือ 'สัตว์ประหลาด' ที่สามารถเดินได้ถึง 400 ก้าวขึ้นมาจริงๆ พวกเขาย่อมไม่กล้าเสี่ยงล่วงเกินอัจฉริยะระดับนี้แม้จะเป็นสิ่งสุดท้ายที่ทำในชีวิตก็ตาม "ไม่ว่านางจะมีความสามารถจริงหรือไม่ พวกเราย่อมไม่มีสิทธิ์ตัดสิน ผู้ที่จะตัดสินใจเรื่องนี้ได้มีเพียงเหล่าอาวุโสที่ดูแลการสอบครั้งนี้เท่านั้น" ผู้คุมสอบคนหนึ่งเอ่ยปรามผู้เข้าร่วมการสอบคนอื่นๆ "อะ... อะไรนะ?! แต่มันชัดเจนว่านางกำลังโกง! ข้าได้ยินมาว่าสถิติสูงสุดที่เคยถูกจารึกไว้โดยผู้ก่อตั้งสำนักศึกษาแห่งสวรรค์นั้นทำไว้เพียง 170 ก้าวเท่านั้น! แล้วท่านกำลังจะบอกว่าแม่นางนิรนามที่ไม่มีใครรู้จักคนนี้ จะมาทำลายสถิตินั้นลงด้วยจำนวนก้าวที่มากกว่าถึงสองเท่าอย่างนั้นหรือ?! นี่มันเหลวไหลสิ้นดี!" คิ้วของผู้คุมสอบกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินคำกล่าวของชายคนนั้น อันที่จริง สถิติสูงสุดที่เคยบันทึกไว้คือ 170 ก้าว และในยามนี้หลี่จินซีเพิ่งจะเหยียบย่างเข้าสู่ก้าวที่ 410 หากพิจารณาตามตรรกะทั่วไปแล้ว ย่อมไม่มีทางที่เหตุการณ์เช่นนี้จะเป็นไปได้เลย ทว่าในโลกแห่งการบ่มเพาะพลัง ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น "ข้าจะไม่พูดซ้ำอีกเป็นครั้งที่สอง เหล่าอาวุโสจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง หากเจ้าไม่พอใจในคำตอบของข้า เจ้าจะออกไปจากการสอบครั้งนี้เสียก็ได้" เมื่อสิ้นคำประกาศกร้าว เหล่าผู้เข้าร่วมก็ไม่กล้าโต้เถียงอีกต่อไป พวกเขาทำได้เพียงกลับไปจับจ้องหลี่จินซีด้วยความเงียบงัน ในขณะเดียวกัน โดยที่เหล่าผู้ชมและแม้แต่ผู้คุมสอบก็ไม่ทันสังเกตเห็น ร่างเจ็ดร่างพลันปรากฏขึ้นเหนือพื้นที่ประเมินของหลี่จินซีอย่างฉับพลัน ร่างทั้งเจ็ดนี้คือเหล่าเจ้าสำนักแห่งเจ็ดสำนักวิญญาณ ซึ่งตัดสินใจมาเฝ้าสังเกตการณ์การประเมินของหลี่จินซีด้วยตนเอง เนื่องจากผลงานที่ผิดธรรมชาติของนาง "พวกเจ้าคิดว่านางโกงหรือไม่?" หนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้น "ข้าไม่สัมผัสถึงร่องรอยของสมบัติวิเศษใดๆ บนตัวนางเลย" "ข้าก็เช่นกัน" "ข้าได้ยินมาจากผู้คุมสอบที่ประเมินนางในรอบแรกว่า นางทำให้ลูกแก้วคริสตัลระเบิดออกเพราะอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณที่มหาศาลเกินไป" อีกคนเอ่ยแทรกขึ้นมา "สัตว์ประหลาดตนนี้มาจากที่ใดกัน? ดูเหมือนนางจะยังเยาว์วัยมากเสียด้วย" "บอกไว้ก่อนเลยนะ แม่นางคนนี้ต้องเข้าสำนักดนตรีสากลของข้า" "ฮึ? เจ้าน่ะหัวไปฟาดพื้นมาระหว่างทางหรืออย่างไร? พรสวรรค์ของนางจะเสียเปล่าทันทีหากให้เข้าสำนักของเจ้า นางดูไม่เหมือนคนที่เล่นเครื่องดนตรีเป็นด้วยซ้ำ" "แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?" "ข้าดูจากสรีระและท่วงท่าของนาง นางเป็นพวกที่ถนัดใช้กระบี่อย่างแน่นอน ดังนั้นนางควรจะมาอยู่สำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ของข้าถึงจะถูก" "เรื่องนั้นค่อยไปทุ่มเถียงกันภายหลัง ตอนนี้เฝ้าดูนางไปก่อนเถิด" เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่จินซีก็ย่างเท้าเข้าสู่ก้าวที่ 450 'หืม?' ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งของหลี่จินซีเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อนางสัมผัสได้ถึงขุมพลังลึกลับบางอย่างที่เข้ามากดทับและเหนี่ยวรั้งการเคลื่อนไหวของนาง ทำให้ทุกย่างก้าวเริ่มเป็นไปด้วยความยากลำบาก แน่นอนว่ามันยังไม่ถึงขั้นหยุดยั้งนางได้ แต่นางก็ไม่ได้ก้าวเดินได้อย่างสะดวกโยธินเหมือนก่อนหน้านี้ "ดูเหมือนว่านางจะเริ่มรู้สึกถึงมันแล้ว" หยวนเอ่ยขึ้นเบาๆ ในขณะที่คนส่วนใหญ่ยังมองไม่ออกถึงความเปลี่ยนแปลงของหลี่จินซี "จริงหรือ? ฉันยังเห็นนางเดินได้ปกติดีอยู่นะ" ฉู่หลิวเซียงถามด้วยความสงสัย "แค่นี้ยยังไม่พอจะทดสอบนางได้จริงๆ หรอก แต่นางกำลังเข้าใกล้ขีดจำกัดของตัวเองอย่างช้าๆ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังเชื่อว่านางจะข้ามผ่านทะเลสาบไปได้" เมื่อก้าวเข้าสู่ก้าวที่ 460 พลังเร้นลับนั้นก็ทวีความรุนแรงขึ้น กดทับร่างของนางจนการเคลื่อนไหวติดขัดอย่างเห็นได้ชัด และเมื่อนางพยายามจะก้าวเข้าสู่ก้าวที่ 476 หลี่จินซีก็พบว่ามันยากเย็นแสนเข็ญเพียงเพื่อจะยกขาขึ้น ราวกับว่าขาทั้งสองข้างถูกพันธนาการด้วยตรวนเหล็กและสมอเรือที่ทอดลึกลงไปใต้ก้นทะเลสาบ "ฮึ่ม!" หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก หลี่จินซีก็ปลดปล่อยพลังการบ่มเพาะออกมา ดวงตาของนางพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของนางเริ่มแผ่ซ่านกลิ่นอายกระหายเลือดออกมาจนเริ่มมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับว่านางถูกห่อหุ้มไว้ด้วยอาภรณ์สีแดงเพลิงที่น่าสะพรึงกลัว "รูปลักษณ์นั่น... พี่หยวน ไม่ใช่นางดูเป็นแบบนั้นตอนที่สู้กับพี่ครั้งแรกหรอกเหรอ?" เม่ยซิ่วเอ่ยถาม หยวนพยักหน้า "ใช่ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนนางจะแตกต่างจากตอนนั้นเล็กน้อย ดูเหมือนนางจะควบคุมมันได้ดีขึ้นกว่าเดิม" หลังจากเปิดใช้งานวิชาลับของตระกูล หลี่จินซีก็เริ่มก้าวเดินอีกครั้งด้วยจังหวะเดิม หรืออาจจะรวดเร็วกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ ราวกับว่าพลังลึกลับที่เคยฉุดรั้งนางไว้นั้นได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น "นั่นนางใช้วิชาอะไรกัน? ถึงได้ปลดปล่อยกลิ่นอายที่ดุดันและโอหังได้ถึงเพียงนี้" "ข้าไม่รู้ แต่ข้าบอกได้เลยว่าร่างกายของนางกำลังแข็งแกร่งขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป" "มันทำให้ข้านึกถึงวิชาต้องห้าม 'กระหายเลือดคลั่ง' (Berserker's Bloodlust) ที่จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งทางกายภาพจนไร้เทียมทาน แต่ต้องแลกมาด้วยความคุ้มคลั่งและการสูญเสียสติสัมปชัญญะ จนกลายเป็นเพียงอสูรกายที่ไร้สมอง ทว่านางดูเหมือนจะยังคุมสติได้ครบถ้วน น่าจะเป็นวิชาที่แตกต่างออกไป" "วิชาของนางช่างสอดรับกับการสั่งสอนของสำนักกายาไม่ย่อท้อของข้าเสียจริง มันถึงกับมีส่วนคล้ายคลึงกับสุดยอดวิชาบ่มเพาะของพวกเราด้วย! นางต้องมาเข้าสำนักของข้า!" "เหลวไหล! นางต้องมาสำนักกระบี่ไร้ลักษณ์ของข้าต่างหาก!" "ไม่ นางจะเข้าสำนักดนตรีสากลของข้า! แม้พวกเราจะเน้นหนักด้านเครื่องดนตรีและวิถีแห่งเสียงเพลง แต่พวกเราก็มีผู้เชี่ยวชาญมากมายที่สามารถสั่งสอนศาสตร์แขนงอื่นได้เช่นกัน!" ในขณะที่เจ้าสำนักทั้งเจ็ดกำลังถกเถียงกันอย่างเอาเป็นเอาตาย หลี่จินซีก็ก้าวเข้าสู่ก้าวที่ 500 ซึ่งเป็นก้าวสุดท้าย นางก้าวพ้นจากทะเลสาบเงินและกลับสู่ผืนดินอย่างสง่างาม "น-นางทำได้จริงๆ... นางข้ามผ่านทะเลสาบมาได้จริงๆ..." ยามนี้ผู้ชมทุกคนต่างเบิกตาโวลงจับจ้องไปที่หลี่จินซี ทุกคนสัมผัสได้ในทันทีว่าพวกเขากำลังร่วมเป็นสักขีพยานในจุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่ที่กำลังจะถูกจารึกขึ้น หลังจากข้ามฝั่งมาได้ หลี่จินซีก็คลายวิชาลับของนางลง แล้วเดินวนรอบทะเลสาบกลับไปยังจุดที่เหล่าผู้เข้าร่วมและผู้คุมสอบยืนรวมตัวกันอยู่ "พวกท่านมองข้าแบบนั้นทำไมกัน? หรือข้าไม่ควรขึ้นมาจากทะเลสาบ แต่ควรเดินวนไปเรื่อยๆ จนกว่าจะขยับตัวไม่ได้อย่างนั้นหรือ?" หลี่จินซีเอ่ยถามผู้คุมสอบด้วยใบหน้าที่สงบนิ่งแฝงไปด้วยความสงสัย "เอ่อ..." เหล่าผู้คุมสอบต่างน้ำท่วมปาก ไร้ซึ่งคำพูดใดจะเอ่ยออกมาได้ในเวลานี้