บทที่ 860 - การทดสอบศิษย์แห่งเจ็ดสำนักวิญญาณ (3) “น... นี่คือป้ายคะแนนของเจ้า ที่มันเป็นสีแดงก็เพราะเจ้าทำคะแนนได้อย่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน” ผู้คุมสอบยื่นป้ายส่งให้สือล่างพลางอธิบายสรรพคุณของมันโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเอ่ยปากถาม “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านมาก” สือล่างรับป้ายมาไว้ในมือ ก่อนจะเริ่มสาวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังประตูมิติ เมื่อก้าวพ้นผ่านวงจรเวทมนตร์ สือล่างก็พบว่าตนเองมายืนอยู่เบื้องหน้าทะเลสาบขนาดมหึมา ทว่าทะเลสาบแห่งนี้กลับมีบางสิ่งที่พิเศษและแปลกประหลาดอย่างยิ่ง ‘น้ำสีเงินงั้นหรือ? นี่มันทะเลสาบประเภทไหนกันแน่’ สือล่างพึมพำกับตนเองด้วยความฉงน ขณะที่ก้าวเข้าไปหาหวังปิงปิงที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว “ดูเหมือนว่าเจ้าเองก็ได้รับป้ายสีแดงเช่นกันสินะ” หวังหมิงเอ่ยทักพร้อมรอยยิ้มเมื่อสังเกตเห็นการมาถึงของสือล่างจากทางด้านหลัง “ใช่ครับ ว่าแต่ที่นี่เขากำลังทำอะไรกันอยู่หรือ?” “ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจนัก แต่ดูเหมือนจะเป็นการทดสอบสมรรถภาพโดยการให้เดินบนผิวน้ำน่ะ” “เดินบนผิวน้ำงั้นหรือ? ฟังดูคล้ายกับบททดสอบที่หยวนเคยผ่านมาที่สำนักมังกรแก้ว ตอนที่เขาต้องเดินเข้าหาต้นไม้สีเงินไม่มีผิด” “ดูท่าจะเป็นอย่างนั้น” หลังจากรอคอยอย่างอดทนอีกราวสองชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงลำดับของหวังหมิง “เจ้าต้องเดินให้ได้อย่างน้อย 40 ก้าว ถึงจะผ่านการทดสอบในส่วนนี้” ผู้คุมสอบเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หวังหมิงพยักหน้ารับ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อรวบรวมสมาธิ ก่อนจะทิ้งน้ำหนักก้าวเท้าแรกลงสู่ผิวน้ำของทะเลสาบสีเงิน ‘ความรู้สึกนี้มัน... ราวกับข้ากำลังเหยียบลงบนของเหลวที่ยังคงความแข็งแกร่งดุจของแข็งในเวลาเดียวกัน...’ หวังหมิงวิเคราะห์ในใจขณะก้าวเท้าที่สองและสามตามไปอย่างต่อเนื่อง เพียงครึ่งนาทีผ่านไป เขาก็ก้าวไปถึงระยะที่ 30 ได้อย่างง่ายดาย ‘หรือว่ามันจะไม่ได้ยากอย่างที่คิด?’ เขาเริ่มสงสัยในใจขณะที่ฝีเท้าขยับเข้าใกล้ก้าวที่ 50 ทว่าเมื่อถึงก้าวที่ 61 เขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงแรงต้านมหาศาลที่กดทับลงมา ทุกๆ ก้าวที่ขยับไปข้างหน้า ขาของเขาเริ่มหนักอึ้งและเคลื่อนไหวได้ยากเย็นยิ่งขึ้น จนกระทั่งถึงก้าวที่ 70 เม็ดเหงื่อพรั่งพรูไหลอาบเต็มใบหน้า “สวรรค์! เขาเดินไปถึง 75 ก้าวแล้ว! นี่มันยอดอัจฉริยะชัดๆ!” ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ต่างจ้องมองหวังหมิงที่กำลังมุ่งหน้าสู่ก้าวที่ 80 ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา “อา! ข้าไปต่อไม่ไหวแล้ว!” หวังหมิงตะโกนก้องก่อนจะถอดใจหลังจากก้าวที่ 82 และร่างของเขาก็ทรุดฮวบลงบนผิวน้ำนั้น หนึ่งในผู้คุมสอบรีบพุ่งตัวเข้าไปประคองร่างของหวังหมิงกลับขึ้นสู่ฝั่งอย่างรวดเร็ว “ยินดีด้วยเจ้าหนุ่ม ตอนนี้เจ้าคือผู้ที่ถือครองคะแนนสูงสุดของการสอบในรอบนี้” ผู้คุมสอบยื่นป้ายคะแนนสีแดงอีกใบให้หวังหมิง ก่อนจะส่งเขาไปยังด่านทดสอบถัดไป ลำดับต่อมาคือหวังปิงปิง สองนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว— “ว้าว! 78 ก้าว! นี่มันยอดนักล่าคะแนนสูงสองคนติดกันเลยนี่นา!” เสียงอุทานจากฝูงชนดังระงม “มีใครรู้จักชื่อนางบ้างไหม? นางช่างงดงามราวกับเทพธิดาจำแลงมาจริงๆ!” “ไม่เลย ข้าไม่คุ้นหน้านางสักนิด” “เฮ้ พวกเจ้าคิดว่านางเป็น NPC หรือว่าเป็นผู้เล่นกันแน่?” “ใครจะไปรู้ล่ะ แต่ข้ารู้สึกว่านางมีความเป็นทั้งสองอย่างผสมกันอยู่” “หือ? เจ้าหมายความว่ายังไง?” “มันอธิบายยากน่ะ แต่กลิ่นอายของนางให้ความรู้สึกเหมือนพวก NPC ทว่าในขณะเดียวกันก็มีร่องรอยบางอย่างที่เหมือนกับพวกผู้เล่นอย่างพวกเรา” “มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?” “อย่ามาถามข้าเลย มันเป็นแค่ลางสังหรณ์น่ะ” หลังจากหวังปิงปิงได้รับป้ายสีแดงของเธอไป สือล่างก็ก้าวเท้าลงสู่ทะเลสาบสีเงินเพื่อเริ่มบททดสอบของตนทันที สิบก้าว... ยี่สิบก้าว... สามสิบก้าว... ห้าสิบก้าว... หกสิบก้าว... เจ็ดสิบก้าว... “79 ก้าว... 80 ก้าว... 81 ก้าว... 82 ก้าว! เขาทำคะแนนไล่เลี่ยกับคะแนนสูงสุดแล้ว!” ผู้เข้าร่วมการทดสอบต่างตื่นเต้นสุดระงับ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่คนที่ทำคะแนนนั้นเองก็ตาม ‘บ... บัดซบ! ข้าแทบจะยกขาไม่ขึ้นแล้ว! ขยับสิ โธ่เว้ย! ขยับเดี๋ยวนี้!’ สือล่างคำรามก้องในใจพลางเค้นพละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อหวังจะก้าวเท้าที่ 83 ให้ได้ ทว่าไม่ว่าเขาจะพยายามฝืนขีดจำกัดเพียงใด ขาของเขากลับหนักอึ้งจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้อีกแม้แต่เซนติเมตรเดียว หลังจากร่างล้มลงบนทะเลสาบ หนึ่งในผู้อาวุโสก็รีบนำตัวเขากลับมายังพื้นดิน “ยินดีด้วย! นี่คือป้ายสีแดงสำหรับผลลัพธ์อันยอดเยี่ยมของเจ้า!” ผู้คุมสอบยื่นป้ายให้สือล่างในเวลาต่อมา “ขอบคุณครับ...” สือล่างรับป้ายมาด้วยท่าทีที่ดูห่อเหี่ยวใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้คุมสอบจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ทำไมทำหน้าอมทุกข์แบบนั้นล่ะ? เจ้าทำได้ถึง 82 ก้าว ซึ่งเป็นคะแนนที่สูงที่สุดในการสอบครั้งนี้เท่าที่มีมาเลยนะ” “ท่านหมายถึง หนึ่งในคะแนนที่สูงที่สุดต่างหากล่ะครับ? ข้าอยากจะชนะเขาแท้ๆ แต่ก็นะ...” สือล่างถอนหายใจยาว “เขา? นี่เจ้าเป็นคนรู้จักกับผู้เข้าสอบอีกคนที่ทำได้ 82 ก้าวงั้นหรือ?” “ก็ประมาณนั้นแหละครับ” “เอาเถอะ ข้าจะมุ่งหน้าไปด่านต่อไปแล้ว” ผู้คุมสอบพยักหน้าพลางเอ่ยสำทับ “อ้อ ข้าเกือบลืมบอกไป การทดสอบด่านนี้กับด่านถัดไปจะถูกนับรวมเป็นหนึ่งคะแนน ดังนั้นเจ้ายังเหลือการสอบอีก 2 ด่านหลังจากผ่านด่านหน้านี้ไปนะ” “อย่างนั้นหรือครับ? ขอบคุณที่บอก” ในขณะเดียวกัน หลังจากโบยบินต่อเนื่องยาวนานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม ในที่สุดหยวนและกลุ่มของเขาก็มาถึงเขตอัฒจันทร์สำหรับผู้เข้าชม ซึ่งจัดขึ้นภายในลานประลองยุทธ์ขนาดยักษ์อันโอ่อ่า ใจกลางลานประลองมีสมบัติวิเศษที่ฉายภาพการทดสอบของเหล่าศิษย์แบบเรียลไทม์ ทำให้ผู้ชมจำนวนนับล้านสามารถเพลิดเพลินกับการชมการทดสอบได้แม้จะอยู่ห่างไกลออกไป “เจ้าแน่ใจนะว่าพวกเราควรดูพวกเขาจากบนนี้...?” เหม่ยซิ่วเอ่ยถามหยวนด้วยความกังวล ขณะที่นางนั่งอยู่บน ‘กระบี่จ้าวสวรรค์’ (Empyrean Overlord) เหนือลานประลอง โดยมีฉู่หลิวเซียงประคองอยู่ข้างกาย “ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? พวกเราไม่ได้ไปรบกวนใครสักหน่อยที่นั่งดูอยู่บนนี้ แถมข้างล่างนั่นคนก็เยอะเกินไปจนอึดอัดจะตาย” เขาตอบกลับอย่างใจเย็น “ถ้าเจ้าว่าอย่างนั้น...” เหม่ยซิ่วก้มมองลงไปเบื้องล่างพลางลอบกลืนน้ำลายด้วยความประหม่า เพราะนางสัมผัสได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องแปลกในเมื่อพวกเขาเล่นลอยลำเด่นหราอยู่บนท้องฟ้าเสียขนาดนั้น “โอ้! ดูที่หน้าจอขวาสุดนั่นสิ! นั่นมันหวังหมิงนี่นา!” หยวนชี้ไปยังหนึ่งในภาพที่กำลังฉายให้เห็นหวังหมิงในช่วงการทดสอบด่านที่สอง “ทะเลสาบสีเงินงั้นหรือ? มันทำให้ข้านึกถึงความหลังตอนที่ข้าเข้ารับการทดสอบศิษย์ที่สำนักมังกรแก้วเลยแฮะ” “ฉันเห็นมินลี่แล้วค่ะ เธออยู่ตรงมุมซ้ายล่างนั่น” เหม่ยซิ่วเอ่ยขึ้น “89 ก้าวเชียวหรือ? นั่นเป็นคะแนนที่สูงที่สุดเท่าที่เห็นมาเลยนะ” “โอ้! ฉันเห็นสีมู่หรงกับหงซิ่วเฉวียนแล้วค่ะ! 81 ก้าว กับ 83 ก้าว!” ฉู่หลิวเซียงรีบบอก “สมกับเป็น ‘หกยอดอัจฉริยะวิญญาณ’ จริงๆ เหล่ายอดอัจฉริยะของพวกเขาล้วนมีศักยภาพและพรสวรรค์ที่ใกล้เคียงกันมาก—ถ้าไม่นับรวมหลี่จินซีน่ะนะ รายนั้นอยู่ในระดับที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง” หยวนพึมพำกับตนเองพลางรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่มีโอกาสได้เห็นการประเมินของหลี่จินซี ทว่าในขณะที่ความคิดนั้นแล่นผ่านหัว เหม่ยซิ่วกลับชี้ไปที่ภาพฉายหนึ่งและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความฉงน “เฮ้... เด็กสาวที่อยู่ทางขวาสุดนั่น... นั่นคือหลี่จินซีใช่ไหมคะ?” “อะไรนะ? จริงด้วย! นั่นมันหลี่จินซีไม่ผิดแน่!” ฉู่หลิวเซียงยืนยันอีกเสียง “หือ? นางไปทำอะไรในการสอบน่ะ? ข้านึกว่านางจะไม่เข้าร่วมการทดสอบครั้งนี้เสียอีก” หยวนพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่งุนงงสับสนอย่างที่สุด