บทที่ 2533 เจ้ากล้าตีข้าเชียวรึ? “เจ้าเด็กโสมมคนนี้จะเจ็บไข้ได้ป่วยแล้วมันกงการอะไรกับคุณหนูเช่นข้า! เวลาของข้านั้นมีค่าดั่งทองคำ มิอาจรั้งรอได้แม้เพียงชั่วอึดใจ นับประสาอะไรกับต้องเสียเวลาไปหลายวัน! ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย... จะนำทางข้าหรือไม่!” น้ำเสียงของดรุณีในอาภรณ์สีแดงเพลิงเต็มไปด้วยความเย็นชาและหยิ่งยโส หามีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อยไม่ ผู้เฒ่าปันอ้อนวอนด้วยความขื่นขม “สองวัน... ชายชราผู้นี้ขอเวลาเพียงสองวันเท่านั้น หลังจากนั้นข้าจะนำทางคุณหนูเข้าสู่ดินแดนโบราณอย่างปลอดภัยไร้กังวล!” “ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะปฏิเสธไมตรี เช่นนั้นก็จงรับความพินาศไปเสีย! เจ้ารนหาที่ตายเองนะไอ้แก่!” ดรุณีชุดแดงคำรามลั่นด้วยโทสะที่พุ่งทะลุจุดเดือด นางตวัดแส้ในมือออกไปอย่างอำมหิต พลังฝึกปรือของนางมิได้ด้อยไปกว่าจางรั่วซีแม้แต่น้อย อยู่ในขอบเขตต้นกำเนิดเต๋าระดับที่สาม ยามนางบันดาลโทสะ ท่าไม้ตายก็ยิ่งดุดัน รุนแรงราวกับเสียงกัมปนาทของสายฟ้าและวายุคลั่ง หากแส้เส้นนี้ฟาดลงไป ผู้เฒ่าปันที่มีพลังเพียงขอบเขตต้นกำเนิดเต๋าระดับที่หนึ่ง ย่อมมิอาจต้านทานได้และคงต้องทอดร่างปางตายอยู่ตรงนั้น ทว่า... แส้เส้นนั้นกลับถูกหยุดยั้งไว้กลางคัน! มือหนึ่งคว้าจับมันไว้อย่างมั่นคงราวกับคีมเหล็ก แม้จะดูเหมือนมิได้ออกแรงมากมาย แต่ดรุณีชุดแดงกลับพบว่านางมิอาจขยับเขยื้อนอาวุธของตนได้แม้แต่ชิวเดียว นางเดือดดาลจนตัวสั่น ทันทีที่หันไปมอง ก็สบเข้ากับดรุณีอีกนางหนึ่งที่ปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังอย่างไร้ร่องรอย จางรั่วซีนั่นเองที่ยื่นมือเข้ามาแทรกแซง แม้นางจะมีจิตสังหารอันดุดันยามต่อสู้ ทว่าเนื้อแท้ยังคงมีความเมตตาและเที่ยงธรรม เมื่อเห็นความอธรรมตรงหน้า นางจึงไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้ “เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้า!” รั่วซีตวาดกร้าว ดรุณีชุดแดงขมวดคิ้วพลางตวาดกลับ “เจ้าเป็นใครกัน นังหนู! กล้าดีอย่างไรมาสอดเรื่องของคุณหนูผู้นี้!” จางรั่วซีแค่นเสียงเย็น “เจ้าเรียกใครว่านังหนู? เจ้าเองก็เป็นเด็กสาวเหมือนกันไม่ใช่หรือ? จะอย่างไรการทำร้ายผู้อื่นก็เป็นเรื่องผิด ผู้อาวุโสท่านนี้ก็บอกแล้วว่าขอเวลาแค่สองวัน เจ้าตาบอดหรืออย่างไรจึงมองไม่เห็นว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังป่วยหนัก!” “กล้าปากดีกับข้าเชียวรึ?” ดรุณีชุดแดงประหนึ่งภูเขาไฟที่พร้อมระเบิด “ข้าจะฆ่าเจ้า!” นางพยายามจะกระชากอาวุธคืน ทว่าไม่ว่าจะออกแรงเพียงใด แส้เส้นนั้นก็ยังคงถูกพันธนาการไว้ในมือของจางรั่วซีอย่างแน่นหนา มือเล็กๆ ที่ดูบอบบางนั่นกลับมีเรี่ยวแรงดั่งมหาบรรพต ดรุณีชุดแดงเริ่มหน้าเสีย นางตระหนักได้ว่าคู่ต่อสู้ตรงหน้ามิใช่หมูในอวยอย่างที่คิด แม้จะมีระดับการฝึกปรือเท่ากัน แต่นางที่เป็นเพียงคุณหนูในไข่ในหิน ย่อมมิอาจเทียบชั้นกับผู้ที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน “ทำไมท่านยังไม่ลงมืออีก ผู้เฒ่าฟู่!” นางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจพลางกัดฟันกรอด “คุณหนูของท่านถูกรังแกแล้วนะ! หากท่านยังมัวชักช้า ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อให้หักขาของท่านเสีย! แล้วไอ้สอยตัวข้างนอกนั่นมัวทำซากอะไรอยู่? มีหน้าที่กันคนไม่ให้เข้ามาแทรกแซงแท้ๆ! เมื่อกลับไป ข้าจะกระชากวิญญาณพวกมันมาทำเป็นทาสรับใช้ให้หมด!” ทว่า... แม้จะแผดเสียงตะโกนจนสุดเสียง ผู้เฒ่าฟู่กลับยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง มิใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย แต่มันคือ ‘ทำไม่ได้’ ต่างหาก! ยามที่จางรั่วซีพุ่งเข้าคว้าแส้ ผู้เฒ่าฟู่ตั้งท่าจะเข้าขัดขวาง ทว่าชั่วพริบตานั้นเอง ดวงตาของเขากลับประสานเข้ากับเนตรอันลึกล้ำของหยางไค่ จิตใจของเขาพลันสั่นสะท้าน ราวกับตกลงไปในภวังค์อันมืดมิดชั่วขณะ ส่งผลให้เขามิอาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่ปลายนิ้ว วินาทีนั้นเองที่ความหวาดวิตกเกาะกินใจชายชรา เพราะเขาสัมผัสได้ว่าบุรุษหนุ่มเบื้องหน้าคือ... ยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิตัวจริง! [อายุยังน้อยเพียงนี้กลับบรรลุขอบเขตจักรพรรดิได้แล้ว หรือจะเป็นคนจากขุมกำลังยักษ์ใหญ่ หรือว่าเขาจะได้รับโชควาสนาอันยิ่งใหญ่ในทะเลดาราแตกดับ?] แม้จะตกใจ แต่ผู้เฒ่าฟู่ยังคงมีความถือดีในฐานะของตน เขาเชื่อว่าฐานะของคุณหนูนั้นสูงส่งเกินกว่าที่ใครจะกล้าต่อกร ด้วยเหตุนี้ เมื่อถูกคุณหนูเคี่ยวเข็ญหนักเข้า เขาจึงตัดสินใจลงมือ ทันใดนั้น แสงเทพเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งออกจากดวงตาของผู้เฒ่าฟู่ ราวกับกระบี่แหลมคมที่พุ่งเข้าจู่โจมจิตวิญญาณของหยางไค่โดยตรง! “วิชาโจมตีวิญญาณรึ!” หยางไค่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ การเดิมพันด้วยวิญญาณมีความเสี่ยงสูงยิ่ง หากพลังวิญญาณของคู่ต่อสู้เหนือกว่า ตนเองจะได้รับผลสะท้อนกลับจนปางตาย ทว่าพลังวิญญาณของผู้เฒ่าฟู่นั้นแข็งแกร่งจนน่าประหลาด เกือบจะทัดเทียมกับขอบเขตจักรพรรดิระดับที่สองเลยทีเดียว นี่เองคือที่มาของความมั่นใจ! “ดี! ดีมาก! ผู้เฒ่าฟู่ จับนังแพศยานี่มาให้ข้า ข้าจะกรีดหน้ามันให้เสียโฉม ให้มันรู้ซึ้งถึงผลของการมาขวางทางคุณหนูเช่นข้า!” ดรุณีชุดแดงแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง จางรั่วซีสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาจนเริ่มหายใจลำบาก เมื่อได้ยินคำขู่อาฆาตที่โหดร้าย ใบหน้าของนางพลันซีดเผือด นางเพิ่งจะย่างเข้าสู่วัยดรุณี หากต้องถูกทำลายโฉมหน้าเช่นนั้น ย่อมเป็นฝันร้ายที่มิอาจยอมรับได้ ความหวาดหวั่นที่ฉายชัดบนใบหน้าของรั่วซี ยิ่งทำให้ดรุณีชุดแดงลำพองใจ “หึ เพิ่งจะมารู้จักกลัวหรือ? สายไปเสียแล้ว! นอกจากจะกรีดหน้าเจ้า ข้าจะแก้ผ้าเจ้าประจานให้พวกสถุลข้างนอกนั่นเชยชมร่างกายของเจ้าให้หนำใจ!” นางหัวเราะร่าด้วยความสะใจ จางรั่วซีตัวสั่นสะท้านด้วยความขยะแขยงและหวาดกลัว ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วกลับไร้สีเลือดขึ้นไปอีก ทันใดนั้น เสียงแค่นเย็นชาดังมาจากด้านข้าง “เหอะ! นี่เป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน? อายุยังน้อยแต่จิตใจกลับอำมหิตผิดมนุษย์นัก!” เป็นหยางไค่ที่ขยับกาย แม้เป็นบุรุษ เขาก็ไม่อาจทนฟังถ้อยคำที่ต่ำช้าเช่นนั้นได้ ผู้เฒ่าฟู่ที่กำลังพุ่งเข้าหาจางรั่วซีพลันชะงักกึก ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ พลังปราณที่แผ่ซ่านออกมาพลันสลายวับ เขาซวนเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความช็อก... หยางไค่สวนกลับวิชาโจมตีวิญญาณของเขาได้อย่างง่ายดาย! [พลังวิญญาณของเจ้าหนุ่มนี่... แข็งแกร่งกว่าข้าอย่างนั้นรึ?] ความหวาดหวั่นเริ่มแผ่ซ่านในอกของชายชรา เขาพยายามประเมินท่าทีของหยางไค่ใหม่ด้วยสายตาที่เคร่งขรึม เมื่อปราศจากแรงกดดันจากผู้เฒ่าฟู่ จางรั่วซีก็กลับมาครองสติได้อีกครั้ง ขณะที่ดรุณีชุดแดงยังคงพร่ำพรรณนาถึงวิธีการทรมานอย่างไม่ลดละ จางรั่วซีสลัดแส้ทิ้งด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะทะยานร่างเข้าหาดรุณีชุดแดงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด ฝ่ามืออรชรพุ่งเข้ากระแทกทรวงอกของอีกฝ่ายอย่างจัง! “อ๊ายยย!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น ร่างในชุดแดงปลิวว่อนไปตามแรงปะทะ ผู้เฒ่าฟู่รีบยื่นมือออกไปใช้พลังปราณจักรพรรดิรองรับร่างของคุณหนูไว้ทันท่วงที ทว่าสิ่งที่ทำให้หยางไค่ประหลาดใจ คือดรุณีชุดแดงกลับมิได้ใช้พลังป้องกันตนเองเลย นางลุกขึ้นยืนพลางสะบัดศีรษะ จ้องมองจางรั่วซีด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับยังไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น “เจ้า... ตีข้า?” นางพึมพำเสียงแผ่ว ความเงียบเข้าปกคลุมเพียงครู่ ก่อนที่นางจะแผดเสียงกรีดร้องราวกับคนเสียสติ ประหนึ่งว่าสิ่งที่จางรั่วซีทำลงไปนั้นคือบาปมหันต์ที่มิอาจให้อภัยได้ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น “นังแพศยา! เจ้ากล้าลงมือกับข้าเชียวรึ!” สิ้นเสียงกัมปนาท แส้ในมือก็ตวัดรุนแรงยิ่งกว่าเก่า จางรั่วซีพุ่งตัวเข้าหาอีกครั้ง หมัดที่อัดแน่นด้วยพลังต้นกำเนิดเต๋าพุ่งทะยานออกไปเป็นเงาพร่าเลือนนับพันเข้าใส่ดรุณีชุดแดงอย่างไม่ปรานี!