Chapter 18 ฉันเป็นแวมไพร์ ควินน์ต้องถอยหลังไปสองสามก้าวและใช้เวลาครู่หนึ่งเพื่อทำความเข้าใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่กำลังอ่านอยู่ในตอนนี้ หลังจากเห็นข้อความสุดท้ายนั้น มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขา "ฉันเป็นแวมไพร์เหรอ?" บางทีควินน์อาจจะแค่พยายามหลีกเลี่ยงความจริงมาตลอด แต่เรื่องนี้ถือเป็นหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ยืนยันมัน ควินน์มีความสงสัยอยู่แล้วหลังจากอ่านหนังสือเล่มนั้น แต่ทุกอย่างเริ่มปะติดปะต่อกัน ทั้งการที่เขาอ่อนแอลงเมื่อโดนแสงแดด การมองเห็นในที่มืด และความจริงที่ว่าระบบต้องการให้เขาดื่มเลือด แต่ตอนนี้ระบบกำลังบอกเขาว่าเขาจำเป็นต้องดื่มเลือด มิเช่นนั้นเขาจะต้องตาย ควินน์ยืนนิ่งมองลงไปยังไรลีย์ที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ควินน์กลืนน้ำลายลงคอ ไม่รู้ทำไมบางสิ่งบางอย่างถึงดึงดูดเขาเข้าหาร่างของไรลีย์ โดยไม่ทันตั้งตัว เขาก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ และทันใดนั้นเขาก็มองเห็นชีพจรของไรลีย์ที่เต้นตุบๆ อยู่ตรงลำคอ เลือดที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนังนั้น <ได้รับภารกิจพิเศษ> <ดื่มเลือดของเหยื่อเพื่อรับแต้มสถานะหนึ่งแต้ม> "ฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกัน" ควินน์คิดพลางมองไรลีย์ราวกับเป็นเนื้อชิ้นหนึ่งบนจาน ไลลาเฝ้าดูควินน์มาตลอดตั้งแต่เขาออกจากร้านสะดวกซื้อ เมื่อเธอเห็นควินน์เดินตามไรลีย์ไปและเห็นเขาถือหน้ากาก เธอก็พอจะเดาออกว่าควินน์กำลังคิดจะทำอะไร เธอเว้นระยะห่างไว้อย่างปลอดภัยขณะซ่อนตัวอยู่ระหว่างต้นไม้เพื่อไม่ให้ถูกพบเห็น และนั่นคือตอนที่เธอเห็นทุกอย่าง เธอเห็นควินน์สวมหน้ากากและจัดการซัดไรลีย์จนลงไปกองกับพื้น แต่จากนั้นเธอก็สงสัยว่าควินน์กำลังทำอะไร เขานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นราวกับกำลังเจ็บปวด และตอนนี้เขากำลังมองไรลีย์ด้วยสายตาที่แปลกประหลาดมาก วินาทีต่อมา เธอก็เห็นควินน์ก้มลงและพยุงร่างของไรลีย์ให้ลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อย "อะไรนะ..." ไลลาพูด "เขาคงไม่ได้คิดจะ... จูบหมอนั่นหรอกนะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับคนคนนี้กันเนี่ย?" ควินน์พยายามยกตัวไรลีย์ขึ้นจากพื้นแล้ววางลงไปใหม่ซ้ำๆ ขณะที่เขากำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดี "บ้าเอ๊ย ในหนังมันดูง่ายกว่านี้เยอะเลย" ควินน์พูด "ความคิดที่จะฝังเขี้ยวลงไปในตัวใครสักคนเนี่ย ฉันทำไม่ได้จริงๆ" สุดท้ายแล้ว ควินน์ตัดสินใจทิ้งร่างของไรลีย์ไว้ที่นั่นและมุ่งหน้ากลับไปที่โรงเรียน "สงสัยจังว่านั่นมันเรื่องอะไรกัน สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยเหรอ?" ไลลาคิด ควินน์เริ่มเดินกลับไปที่โรงเรียนและเก็บหน้ากากใส่ถุงช้อปปิ้ง เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าไอศกรีมที่ซื้อมามันละลายหมดแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมพอเขามองดูมัน เขากลับไม่รู้สึกอยากกินอีกต่อไป มีความหิวโหยในท้องที่เขารู้ดีว่าจะไม่สามารถบรรเทาลงได้ด้วยอาหารปกติ และเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองจะอดทนกับความรู้สึกนี้ไปได้นานแค่ไหน เมื่อควินน์มาถึงโรงเรียนในที่สุด เขาก็ตัดสินใจแวะเข้าห้องน้ำก่อน ควินน์ส่องกระจกดูตัวเองเพื่อหาการเปลี่ยนแปลงที่สังเกตเห็นได้ แต่ควินน์ก็ยังดูเหมือนเดิมทุกประการ จากนั้นควินน์จึงดึงริมฝีปากขึ้นเพื่อดูฟันของตัวเองให้ชัดขึ้น แต่พวกมันก็ยังคงเหมือนเดิม "ฟู่ อย่างน้อยก็น่าจะไม่มีใครดูออกว่าฉันเปลี่ยนไป สงสัยจังว่าทำไมตอนนั้นถึงรู้สึกเจ็บที่ฟันกันนะ?" จากนั้นควินน์ตัดสินใจเปิดหน้าต่างสถานะเพื่อดูว่ามีความแตกต่างจากเดิมบ้างหรือไม่ในตอนนี้ที่เขาเลเวลอัพและวิวัฒนาการแล้ว <ชื่อ: ควินน์ ทาเลน> <เผ่าพันธุ์: ฮาล์ฟลิง> <ความแข็งแกร่ง 10> <ความคล่องแคล่ว 10> <ความอดทน 10> <แต้มสถานะคงเหลือ (1)> ค่าพลังชีวิตของควินน์เพิ่มขึ้น 50 เปอร์เซ็นต์ ในขณะที่ค่าสถานะอื่นๆ ดูเหมือนจะยังคงเดิม เอาเข้าจริงควินน์รู้สึกผิดหวังกับเรื่องนี้พอสมควร แต่ด้านล่างนั้นเขาสามารถเห็นได้ว่ามีแต้มสถานะเหลืออยู่หนึ่งแต้ม เมื่อควินน์กดเลือกที่ระบบ มันจะอนุญาตให้เขาเพิ่มค่าความแข็งแกร่ง ความคล่องแคล่ว หรือความอดทนขึ้นหนึ่งแต้ม ควินน์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจเพิ่มแต้มไปที่ความคล่องแคล่ว <ความคล่องแคล่ว 11> แม้ว่าควินน์จะอยากเพิ่มค่าความแข็งแกร่งเผื่อในกรณีที่ต้องเจอคนแบบไรลีย์อีก แต่เขาก็คิดว่าเขาสามารถแก้ปัญหานั้นได้ด้วยอาวุธระดับบีสต์ดีๆ สักชิ้น การใช้แต้มสถานะไปกับเรื่องนี้คงดูสิ้นเปลืองเกินไป สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือความรวดเร็วและว่องไวราวกับนักฆ่า ควินน์สงสัยว่ามีเหตุผลอะไรที่ระบบให้แต้มเขามาแค่แต้มเดียว จากนั้นเขาก็เริ่มนึกถึงภารกิจเพิ่มเติมที่ระบบให้มา ตราบใดที่ควินน์ดื่มเลือดจากเหยื่อ เขาจะได้รับแต้มสถานะเพิ่มหนึ่งแต้ม จนถึงตอนนี้ ควินน์น่าจะได้รับแต้มสถานะเพิ่มอีกสองแต้ม ในขณะที่การเลเวลอัพปกติให้เขาแค่แต้มเดียว หากควินน์ต้องการแข็งแกร่งขึ้น นี่น่าจะเป็นวิธีที่เร็วที่สุด แต่ควินน์ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถทำมันได้หรือไม่ เขาจำเป็นต้องค้นคว้าเกี่ยวกับระบบให้มากขึ้นและดูว่ามีวิธีอื่นอีกไหมที่เขาจะค้นพบ ตอนนี้เขามีทิศทางแล้วและรู้ว่าระบบของเขามีลักษณะคล้ายกับแวมไพร์ บางทีถ้าเขาเรียนรู้เกี่ยวกับพวกมันมากขึ้น เขาอาจจะหาวิธีอื่นที่ไม่ต้องดื่มเลือดได้เหมือนกัน เมื่อคิดได้ดังนั้น ควินน์จึงตัดสินใจมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องพักของเขา ซึ่งเขาสามารถได้ยินเสียงวอร์เดนและปีเตอร์กำลังฝึกฝนด้วยกัน ปีเตอร์กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเรียนรู้ทักษะจากหนังสือที่กองทัพมอบให้ ในขณะที่วอร์เดนคอยสอนเขาอยู่ เมื่อควินน์เดินเข้าห้องไป วอร์เดนและปีเตอร์ก็ทักทายเขาตามปกติ "ทำไมถึงไปนานจัง?" วอร์เดนถาม "พวกเรานึกว่านายจะหลงทางไปแล้วเสียอีก" "เปล่าหรอก ฉันแค่ไปเดินสำรวจในเมืองนิดหน่อย" ควินน์ตอบ "ฉันเหนื่อยๆ น่ะ คิดว่าจะเข้านอนแต่หัวค่ำ" "งั้นพวกเราก็ควรพักแค่นี้ก่อนเหมือนกัน" ปีเตอร์กล่าว หลังจากนั้น ทั้งกลุ่มก็ปิดไฟและเข้านอน ยกเว้นคนคนหนึ่ง ควินน์ไม่สามารถข่มตานอนหลับได้ ท้องของเขาปวดแสบอย่างรุนแรงและมีเรื่องให้คิดมากมาย แต่ในที่สุดเขาก็สามารถปิดตาและผล็อยหลับไปได้ ทว่าเมื่อเขาตื่นขึ้นมาในวันถัดมา ความเจ็บปวดกลับเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม หัวของเขารู้สึกเหมือนมีเสียงกริ่งดังลั่นและประสาทสัมผัสของเขาก็ตื่นตัวถึงขีดสุด สิ่งแรกที่ควินน์ทำคือเปิดระบบขึ้นมา <ผ่านไปแล้ว 10 ชั่วโมง> <ความหิวโหยของคุณเพิ่มขึ้น> <คุณสูญเสีย HP -10> สถานการณ์นี้มันแย่มาก ควินน์ตระหนักได้ในที่สุดว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นและไม่มีเวลาเหลือพอที่จะหาวิธีการอื่นแล้ว เขาจำเป็นต้องดื่มเลือดมนุษย์ และเขาต้องทำมันภายในห้าชั่วโมงต่อจากนี้