Chapter 25 การทดสอบเลือด หลังจากคลาสเรียนจบลงในวันนี้ วอร์เดนได้เสนอตัวที่จะช่วยปีเตอร์ฝึกฝนอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อวันพรุ่งนี้ทั้งสองคนจะต้องเข้าเรียนในคลาสต่อสู้คลาสเดียวกัน ซึ่งก็คือคลาสธาตุ “เฮ้ นายอยากไปกับพวกเราไหม?” ปีเตอร์เอ่ยถาม “ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากไปรบกวนพวกนายหรอก อีกอย่างฉันคงช่วยอะไรไม่ได้มากเท่าไหร่” ควินน์ตอบกลับไป ปีเตอร์รู้สึกยินดีที่ดูเหมือนกลุ่มของพวกเขาจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ไม่มีความตึงเครียดหลงเหลืออยู่ระหว่างทั้งสามคน และปีเตอร์ก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป และในตอนนั้นเอง หลังจากที่ควินน์จากไป เหลือเพียงวอร์เดนและปีเตอร์ที่อยู่ในห้อง วอร์เดนก็ได้ถามคำถามหนึ่งกับปีเตอร์ “นี่ นายเห็นควินน์ไปไหนมาไหนกับผู้หญิงคนหนึ่งช่วงนี้บ้างไหม?” วอร์เดนถาม “พอลองนึกดูแล้ว ฉันเห็นเขาเดินออกมาจากห้องสมุดกับผู้หญิงคนหนึ่งนะ น่าจะเป็นคนเดียวกับที่อยู่ในการทดสอบวันนั้น คนที่ใช้ธนูและลูกศรน่ะ” หลังจากที่ปีเตอร์ให้คำตอบไป เพียงชั่วพริบตา เขารู้สึกเหมือนเห็นสีหน้าของวอร์เดนเปลี่ยนไป แต่เมื่อเขาขยี้ตาและมองอีกครั้ง วอร์เดนก็ดูเป็นปกติเหมือนเดิม “สงสัยเขาคงไปหาแฟนมาแล้วสินะ” วอร์เดนกล่าวพร้อมกับหัวเราะ **** แน่นอนว่าควินน์ตัดสินใจปลีกตัวออกมาจากทั้งสองคนนั้นเพราะเขานัดกับเลย์ลาเอาไว้ก่อนแล้ว ทั้งสองคนนัดเจอกันที่หน้าประตูโรงเรียน แต่ก่อนที่จะไปพบกัน ควินน์ตัดสินใจแวะไปที่ห้องแล็บวิทยาศาสตร์เสียก่อน แม้ว่าบทเรียนส่วนใหญ่ในโรงเรียนทหารจะเป็นเรื่องการต่อสู้หรือการใช้เทคโนโลยี แต่วิทยาศาสตร์ก็ยังคงเป็นวิชาหลัก และด้วยเหตุนี้เองที่ทำให้นักวิทยาศาสตร์ค้นพบวิธีใช้เทคโนโลยีต่าง ๆ ที่มีอยู่บนโลกในปัจจุบัน ดังนั้นนักเรียนจึงได้รับการสนับสนุนให้ศึกษาต่อในด้านวิทยาศาสตร์ตลอดระยะเวลาที่ปฏิบัติหน้าที่ โดยหวังว่าพวกเขาจะนำความรู้ไปใช้ประโยชน์ในอนาคต ห้องเรียนในเวลานี้ว่างเปล่าและอุปกรณ์สำคัญต่าง ๆ ก็ถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของที่ล็อกไว้ แต่ควินน์ไม่ได้มองหาอะไรที่พิเศษนัก สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงหลอดทดลองและจุกคอร์กเล็ก ๆ หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง เขาก็พบที่เก็บหลอดทดลอง เขาหยิบหลอดทดลองมาทั้งหมดห้าหลอด แม้ว่าจะมีอยู่มากมายที่นั่น แต่ถ้าเขาหยิบไปมากเกินไปมันก็น่าสงสัย และควินน์เองก็ไม่สามารถพกมากกว่าห้าหลอดโดยไม่ต้องกังวลว่ามันจะแตกหรือไม่ ควินน์ยัดหลอดทดลองทั้งห้าลงในกระเป๋าสะพายข้างที่เขามี และห่อมันไว้ด้วยเสื้อสำรองที่เขาหยิบมาจากห้อง ปัจจุบันควินน์มีค่าประสบการณ์รวมอยู่ที่ 60/200 จนกว่าจะถึงการเลเวลอัพครั้งต่อไป โดยมีค่าประสบการณ์ 50 แต้มที่ติดตัวมาจากเควสต์ก่อนหน้า และเขาได้รับมาอีกสิบแต้มจากเควสต์ประจำวันทั้งสองอย่าง จนถึงตอนนี้ ในทุกครั้งที่เขาเลเวลอัพ เขาจะได้รับแต้มสเตตัสเพิ่มขึ้นหนึ่งแต้มและค่า HP อีกห้าแต้ม แม้ว่าควินน์จะแข็งแกร่งขึ้นผ่านวิธีนี้ แต่มันก็ไม่ใช่หนทางที่เร็วที่สุดสำหรับเขาในการเพิ่มความแข็งแกร่ง ควินน์ตระหนักได้ว่าระบบเสนอโอกาสให้เขาได้รับแต้มสเตตัสเพิ่มอีกหนึ่งแต้ม หากเขาดื่มเลือดของเหยื่อ และตอนที่เขาดื่มเลือดของเลย์ลา เขาก็ได้รับแต้มสเตตัสมาจริง ๆ นี่คือสิ่งที่ควินน์ต้องการทดสอบในวันนี้ ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นและพระอาทิตย์กำลังเริ่มตกดิน ซึ่งหมายความว่าควินน์ไม่ได้รับผลกระทบจากแสงอาทิตย์ในตอนนี้ ตามแผนที่วางไว้ เลย์ลายืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูพร้อมกับคันธนูที่สะพายไว้ด้านหลัง นักเรียนที่ใช้อาวุธมักจะพกพาพวกมันติดตัวไปตลอดเวลา เพราะมีความเสี่ยงที่จะถูกโจมตีหรือมีสัตว์ร้ายหลุดออกมาจากพอร์ทัลอยู่เสมอ หลังจากที่ทั้งคู่พบกัน พวกเขาตัดสินใจเดินไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ ซึ่งอยู่ระหว่างร้านสะดวกซื้อกับโรงเรียน จากนั้นพวกเขาก็เดินเลี่ยงออกนอกเส้นทางเข้าไปในป่าที่ลับตาคน ไม่มีใครเข้ามาในบริเวณนี้และเป็นเรื่องยากที่จะมีคนเห็นพวกเขา “ตกลงว่าเราจะทำสิ่งนี้เหรอ?” เลย์ลาถามอย่างตื่นเต้น ควินน์ยังคงรู้สึกแปลกที่แทนที่เลย์ลาจะกลัวกับสถานการณ์นี้ เธอกลับดูตื่นเต้นแทน “เอาล่ะ หลับตาซะ” ควินน์บอก เลย์ลาหลับตาลงและเตรียมพร้อม เธอจำความรู้สึกน่าพึงพอใจจากครั้งที่แล้วได้แม่นยำและอดใจรอที่จะสัมผัสมันอีกครั้งไม่ไหว ถึงแม้เธอจะรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าริมฝีปากของควินน์จะต้องมาสัมผัสที่คอของเธอ แต่ทว่าทันใดนั้น เลย์ลากลับรู้สึกถึงแรงจิ้มเล็ก ๆ ที่แขน เลย์ลืมตาขึ้นและพบว่ามีเข็มปักอยู่ “อะไรกัน? เธอคงไม่คิดว่าฉันจะกัดเธอจริง ๆ หรอกใช่ไหม?” แก้มของเลย์ลาแดงก่ำขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะมีเข็มอยู่ในมือ เธอคงพยายามเตะควินน์ให้กระเด็นไปแล้ว เมื่อเข็มฉีดยาเต็มไปด้วยเลือด ควินน์ก็ฉีดมันลงในหนึ่งในหลอดทดลองที่เขานำมาด้วย “ฉันขออีกหลอดได้ไหม?” ควินน์ถาม เลย์ลาไม่ได้พูดอะไรและยื่นแขนออกมา เธอยังคงรู้สึกเขินอายเล็กน้อยกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เมื่อควินน์เติมเลือดใส่หลอดทดลองจนเต็มสองหลอด เขาก็เก็บหลอดหนึ่งไว้ในกระเป๋าในขณะที่ถืออีกหลอดไว้ในมือ “ตรวจสอบ” < เลือดของเลย์ลา มันโรว์ > < กรุ๊ปเลือด A+ > จากนั้นควินน์ก็มองไปที่เลย์ลาและใช้ทักษะตรวจสอบอีกครั้ง < ชื่อ: เลย์ลา มันโรว์ > < เผ่าพันธุ์: มนุษย์ > < ความสามารถ: พลังจิต > < HP 12/12 > < กรุ๊ปเลือด A+ > เป็นไปตามที่ควินน์คิดไว้ เมื่อใช้ทักษะตรวจสอบกับเลือด มันจะแสดงให้เห็นเพียงแค่กรุ๊ปเลือดและเป็นเลือดของใคร เช่นเดียวกับตอนที่อยู่ในหอประชุม แต่ถ้าบุคคลนั้นอยู่ตรงหน้า มันจะเผยให้เห็นความสามารถ ค่า HP และกรุ๊ปเลือดของพวกเขา รอยเลือดบางจุดในโถงทางเดินแสดงเพียงเครื่องหมายคำถาม ซึ่งสันนิษฐานได้ว่าควินน์อาจจะต้องเคยเจอคนคนนั้นมาก่อน หรือเคยใช้ทักษะตรวจสอบกับคนคนนั้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ควินน์มองดูหลอดทดลองแล้วกลืนน้ำลาย จากนั้นเขาก็ดึงจุกที่ปิดอยู่ออกแล้วเริ่มดมกลิ่นเลือด “นายคงไม่ได้จะดื่มมันตรงนี้หรอกนะ?” เลย์ลาถาม “ทำไมล่ะ ฉันจำเป็นต้องรู้ว่ามันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรไหม” “ไม่รู้สิ มันรู้สึกอาย ๆ ยังไงก็ไม่รู้ อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน” ควินน์เมินเลย์ลาและจ้องมองเลือดอีกครั้ง กลิ่นของมันหอมหวานมาก ซึ่งต่างจากที่เขาจำได้ก่อนหน้านี้ จากนั้นควินน์ก็ยกหลอดขึ้นและดื่มเลือดนั้นรวดเดียวจนหมดราวกับกำลังดื่มเหล้าช็อต ขณะที่เลือดไหลผ่านลำคอ เขารู้สึกถึงความซ่านสยิวที่อบอุ่นทั่วร่าง เลือดนั้นมีรสหวานอย่างน่าประหลาดใจแทนที่จะมีรสคาวเหล็ก ดูเหมือนว่าการเปลี่ยนเผ่าพันธุ์จะทำให้ต่อมรับรสและประสาทสัมผัสในการดมกลิ่นของเขาเปลี่ยนไปเช่นกัน < ค่า HP ของคุณเต็มแล้ว > < เลือดนี้จะไม่มีผลใด ๆ > < เลือดจากบุคคลนี้เคยถูกบริโภคไปแล้ว > < จะไม่มีการมอบแต้มสเตตัส > ควินน์ประหลาดใจกับข้อมูลที่ได้รับ เลือดในครั้งก่อนดูเหมือนจะมีผลในการรักษาบาดแผลในร่างกายของเขา ตัดสินจากข้อความที่ปรากฏ หากควินน์ได้รับบาดเจ็บ เลือดของเลย์ลาจะช่วยให้เขาฟื้นฟูค่า HP ได้ แต่ข้อความที่สองนั่นต่างหากที่ทำให้เขาสนใจมากกว่า ระบบระบุว่าเนื่องจากเขาเคยบริโภคเลือดของคนคนนี้มาแล้ว จึงไม่มีการมอบแต้มสเตตัสให้ นั่นหมายความว่าตราบใดที่มันเป็นเลือดของคนที่เขายังไม่เคยดื่มมาก่อน เขาก็จะสามารถได้รับแต้มสเตตัสพิเศษเพิ่มขึ้น ควินน์ยิ้มให้กับความคิดนี้ แน่นอนว่านี่เป็นเพียงทฤษฎีของเขา แต่เขาก็อยากจะทดสอบมันดูทันที “ฉันเดาว่าสิ่งที่นายอยากทดสอบคงได้ผลสินะ ดูจากรอยยิ้มสยอง ๆ ของนายนั่นน่ะ” เลย์ลากล่าว “ถ้าเพียงแต่มีเลือดของคนอื่นให้ฉันลองทดสอบดูบ้างก็คงดี” ทันใดนั้น เสียงของคนสองคนที่เดินเข้ามาในป่าจากทางสนามเด็กเล่นก็ดังขึ้น ควินน์และเลย์ลารีบนั่งย่อตัวลงและหลบหลังต้นไม้ทันที และนั่นคือตอนที่พวกเขาเห็นนักเรียนสองคนเริ่มเดินเข้ามาในป่า “เอาเครดิตของแกมาให้หมด ไม่งั้นฉันจะขุดหลุมฝังศพให้แกตรงนี้แหละ แล้วจะไม่มีใครหาศพแกเจอไปตลอดกาล” เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ควินน์จำเสียงนั้นได้ในทันที มันคือไรลีย์ ดูเหมือนว่าเขายังไม่เข็ดหลาบและยังคงทำนิสัยเดิม ๆ ของเขาอยู่ ควินน์จึงล้วงเข้าไปในกระเป๋าและหยิบหน้ากากที่เขาซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อออกมา คราวที่แล้วเขาปล่อยให้ไรลีย์ไปโดยไม่ได้เอาเลือดของเขามาเลย และตอนนี้เขารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่น่าเสียดายมาก แต่คราวนี้ควินน์จะไม่ปล่อยให้ไรลีย์รอดไปอีกแน่