## บทที่ 1198: สภาวะเทพปฐพี เสียงประหลาดดังมาจากระยะไกล เป็นเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ใหญ่ที่สุดในโลกกระนั้นหรือ? กลุ่มของฉีเจี้ยนยังคงประหลาดใจกับเสียงนี้ แม้จะได้ยินมาหลายครั้งแล้วก็ตาม สายตาของพวกเขาทุกคู่จับจ้องไปยังเกริดที่กำลังก้าวเดิน ละอองหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือร่างของเขา ราวกับภาพของเทพเจ้ากำลังจุติลงมา [เจ้าได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับลมหายใจของพยัคฆ์ขาวแล้ว จงเข้าสู่สภาวะ 'เทพปฐพี' และควบคุมผืนดินซะ] โลกที่เกริดมองเห็นพลันแปรเปลี่ยน ทุ่งหญ้า, หินผา, เนินเขา, ขุนเขา ฯลฯ ทุกสรรพสิ่งที่เป็นภูมิประเทศส่องแสงเรืองรองราวกับมีชีวิต ดวงตาของเขาหมุนคว้าง เกริดจ้องมองไปยังเนินเขา ก่อนจะรีบวาดภาพทุ่งราบในจินตนาการ มานาของเขาถูกใช้ไปในทันที และเนินเขาทั้งหลายก็ทรุดตัวลง พื้นที่นั้นแปรสภาพกลายเป็นทุ่งราบอันกว้างใหญ่ มันคือปาฏิหาริย์ นี่คือพลังของเทพเจ้า เกริดได้รับการปกป้องจากพยัคฆ์ขาว และสามารถใช้พลังแห่งปฐพีส่วนหนึ่งได้ จึงสามารถปรับเปลี่ยนภูมิประเทศรอบกายได้ตามใจปรารถนา จำนวนครั้งที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้มีเพียงหนึ่งครั้ง และระยะเวลาเพียง 30 วินาที แต่นี่ก็ถือเป็นผลลัพธ์ที่สำคัญและเป็นประโยชน์อย่างยิ่งแล้ว เกริดกำลังวิ่งอยู่บนทุ่งราบด้วยความภาคภูมิใจ แต่แล้ว 'บราห์ม' ก็ฟาดฟันเข้ากลางใจ “นี่มันช่างกระจอกงอกง่อยเกินกว่าจะเรียกว่าพลังของเทพปฐพีเชียวนะ? มันทำได้ง่ายดายแม้จะไม่ใช่เทพเจ้าก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นเนินเขาหรือภูเขา เขาก็สามารถบดขยี้มันได้ด้วยเวทมนตร์” เกริดโต้แย้งคำพูดของบราห์ม “นั่นมันก็แค่การทำลายธรรมชาติไม่ใช่หรือ?” “...?” ข้อดีของสกิลนี้คือการอนุรักษ์ธรรมชาติ? เกริดยืนกรานอย่างหนักแน่นจนบราห์มผู้สับสนครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้า “จริงด้วย... ยิ่งธรรมชาติถูกอนุรักษ์มากเท่าไหร่ สมาธิของมานาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น ดังนั้น เจ้าสามารถกล่าวได้ว่าความสามารถของเหล่าทวยเทพในการเปลี่ยนพื้นที่ให้กลายเป็นทุ่งราบโดยไม่ทำลายเนินเขา ช่างยิ่งใหญ่เสียจริง” มันเป็นผลลัพธ์ที่ดีสำหรับเขา ขณะที่เขากำลังยอมรับและปล่อยวาง เกริดก็หันไปกล่าวกับบราห์ม “อันที่จริง พลังที่แท้จริงของเทพปฐพีมิใช่การเปลี่ยนพื้นที่ให้กลายเป็นทุ่งราบ พลังที่แท้จริงของเทพปฐพีคือการสร้างมันให้กลายเป็นเขาวงกต” “แล้วเหตุใดจึงเปลี่ยนให้กลายเป็นทุ่งราบเล่า? เมื่อครู่ตอนที่เจ้าถูกกลุ่มด็อกแกบบีไล่ล่า เจ้าไม่น่าจะหลบหนีได้ง่ายขึ้นดอกหรือหากสร้างเขาวงกต?” “ข้าต้องวาดโครงสร้างในหัว แต่มันยากเหลือเกิน...” “ข้าเข้าใจ” ไม่ใช่เพิ่งจะเป็นวันสองวันเสียเมื่อไหร่ที่สมองของเกริดทำงานได้ไม่ดีนัก บราห์มไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก กลุ่มของฉีเจี้ยนและสิบสองราศีไม่กล้าตั้งคำถามใดๆ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเกริดเอาไว้ ‘มันช่างยากเหลือเกินที่จะทำมันให้ดีได้ตั้งแต่แรก หากไม่ใช่พวกอัจฉริยะ’ จนถึงตอนนี้ เกริดมีสิ่งหนึ่งที่ทำร่วมกันเสมอในการสร้างทุ่งราบ พวกมันล้วนถูกสร้างขึ้นในสามวินาที ดูเหมือนว่าการเลือกภูมิประเทศที่จะเปลี่ยนแปลงและการออกแบบโครงสร้างใหม่ทั้งหมดนั้นจะต้องทำให้เสร็จสิ้นภายในสามวินาที ไม่แปลกใจเลยที่เกริดต้องการเวลาในการปรับตัว ‘ในหมู่ผู้ที่ไม่ใช่อัจฉริยะ มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้พลังของผู้สร้างดันเจี้ยนได้อย่างเต็มที่’ ผู้สร้างดันเจี้ยนที่บราห์มกำลังนึกถึงคือ 'อีทสไปซี่โจคบาล' อีทสไปซี่โจคบาลได้สร้างดันเจี้ยนกว่า 30 แห่ง และช่วยเหลือผู้เล่นจำนวนนับไม่ถ้วนในอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ ชื่อเสียงของเขาจึงไปถึงหูของบราห์ม ‘ข้าควรจะขอให้เขาสร้างฐานชั้นใต้ดินของหอคอยเวทมนตร์ที่จะสร้างขึ้นในเร็วๆ นี้’ ในขณะที่บราห์มมีความคิดนี้... “เฮ้อ...” เมื่อสิ้นสุดระยะเวลาของเทพปฐพี และพื้นที่ที่ถูกเปลี่ยนเป็นทุ่งราบได้กลับคืนสู่สภาพเดิมที่เป็นเนินเขา เกริดก็ชะลอความเร็วลงและถอนหายใจด้วยความโล่งอก ‘นี่มันก็แค่สกิลระดับลุ้นหวยดีๆ นี่เอง’ เทพปฐพีสามารถใช้งานได้ทุกๆ สามชั่วโมง มันเป็นคูลดาวน์ที่ไม่แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญจากสกิลระดับสุดยอดที่เรียกกัน อย่างไรก็ตาม ยังมีสิ่งที่ควรค่าแก่การจดจำ เทพปฐพีมีโอกาสที่จะทำงานซ้ำซ้อนกัน หากอัตราต่อรองไม่ถูกซ้อนทับกัน โอกาสที่มันจะถูกกระตุ้นก็น่าจะต่ำกว่าที่เป็นอยู่มาก แค่คิดถึงมันก็น่าสะพรึงกลัวแล้ว ‘การสร้างชุดพยัคฆ์ขาวนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ในอนาคต เมื่อข้าสร้างอุปกรณ์อีกชิ้นหนึ่งจากลมหายใจของพยัคฆ์ขาวที่ดูดซับลมหายใจของหงส์แดง และสร้างชุดพยัคฆ์ขาวให้สมบูรณ์ โอกาสที่เทพปฐพีจะทำงานก็จะสูงขึ้น’ สถานการณ์ในอุดมคติคือการปลุกเต่าดำให้ฟื้นคืนชีพและรับพรจากเต่าดำ จากนั้น ลมหายใจของเต่าดำก็สามารถหลอมรวมกับลมหายใจของเทพอีกองค์ในสี่ทวยเทพได้ เช่นเดียวกับลมหายใจของหงส์แดง ‘ท้ายที่สุด ข้าจะตั้งเป้าหมายในการปลุกทวยเทพทั้งสี่ให้ฟื้นคืนชีพ’ เขาจะสามารถรวมลมหายใจเข้าด้วยกันได้ตามความประสงค์ เกริดกำลังวาดภาพอนาคตอันสดใส เมื่อสายตาของเขาจับบางสิ่งได้ ก้อนเมฆที่ชวนให้นึกถึงคิ้วสีขาวของชายชราแขวนอยู่เหนือยอดเขาอันเขียวชอุ่ม แม่น้ำที่ล้อมรอบภูเขาส่องประกายราวกับทางช้างเผือกบนโลก “นั่นคือเขาเป็กมี” “เป็นทางเข้าสู่เฉียจื่อ” “ถูกต้อง มันควรจะใช้เวลาอีกสองวัน แต่เราก็มาถึงเร็ว” กลุ่มของฉีเจี้ยนยิ้ม ขุนเขาที่ควรต้องใช้เวลาปีนป่ายอย่างยาวนาน กลับผ่านไปได้อย่างง่ายดายด้วยความช่วยเหลือจากเกริด ทำให้มันเป็นประสบการณ์อันน่าทึ่งและเพลิดเพลินสำหรับพวกเขา พวกเขาคิดว่าจะจดจำวันนี้ไปตลอดชีวิต ทันใดนั้น แม่น้ำก็ปั่นป่วนอย่างรุนแรง “...!?!” “เป็นกองทัพ” “พวกเขาคงคาดการณ์ว่าเราจะมา” แม่น้ำ และจากนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือน กลุ่มฝุ่นควันกำลังก่อตัวขึ้นจากระยะไกล เหนือแม่น้ำออกไป “เราต้องรีบข้ามแม่น้ำ เพราะพวกมันยึดท่าเรือไว้แล้ว!” ฉีเจี้ยนรีบรุดไปยังแม่น้ำ ขึ้นไปบนเรือและคว้าไม้พาย เขาโบกมือเรียกเกริดให้ขึ้นเรือ แต่กลุ่มของเกริดยังคงยืนอยู่ที่เดิม ฉีเจี้ยนเร่งเร้า “เราต้องรีบ!” แม่น้ำเป็กมีอาจจะไม่ใหญ่ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะข้าม เดิมทีพวกเขาวางแผนจะเช่าเรือใหญ่ที่นี่ แต่โชคร้ายที่เห็นเพียงเรือเฟอร์รี่ที่เหลืออยู่ ฮั่วจินปลอบฉีเจี้ยนผู้กระวนกระวาย “ลงจากเรือซะ พวกมันรู้ว่าเราจะมาและส่งกองทัพมา เจ้าคิดว่าพวกเขาจะไม่เตรียมการอื่นใดอีกหรือ?” “...!” ฉีเจี้ยนเพิ่งจะตระหนักได้ว่าน้ำกำลังซึมเข้ามาจากใต้ท้องเรืออย่างช้าๆ โดยไม่ทันสังเกต—มีรูเล็กๆ ที่ถูกเจาะไว้โดยเจตนา ‘มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ไม่มีเรือใหญ่เลย!’ เขาเกือบจะกลายเป็นผีนทีเสียแล้วเพราะความปรารถนาที่จะข้ามแม่น้ำด้วยเรืออย่างเร่งรีบ ผู้คนของฉีเจี้ยนกระโดดออกจากเรือและมองเกริดด้วยความเคารพ เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกเคารพเกริด ผู้ซึ่งไม่เพียงแต่มีพลังที่ชวนให้นึกถึงเทพเจ้า แต่ยังมีปัญญาในการมองเห็นกับดักอีกด้วย อันที่จริง แม้แต่เกริดเองก็ไม่รู้ว่ามีกับดักอยู่ ‘ข้าบินได้ แล้วจะไปนั่งเรือเล็กๆ แบบนั้นทำไม?’ เกริดเพ่งประสาทสัมผัส การมองเห็นและการได้ยินอันไร้ขีดจำกัดของเขาสามารถวัดจำนวนทหารที่กำลังเคลื่อนเข้ามายังแม่น้ำได้ ‘มีมากกว่า 1,000 นาย’ มันไกลเกินกว่าจะหยั่งรู้ได้อย่างชัดเจน มีแม่น้ำคั่นกลาง การสะเทือนของพื้นดินจึงไม่สม่ำเสมอ เกริดขมวดคิ้ว และบราห์มก็ประกาศ “มี 4,000 คน” “...?” นอกจากฮั่วจินแล้ว ผู้คนในกลุ่มของฉีเจี้ยนก็เอียงคอสงสัย ชายผู้นี้คือใครกันแน่? ผู้ที่ดูธรรมดาในแวบแรก กลับสามารถวัดจำนวนทหารได้จากการมองฝุ่นควัน? เขาอาจจะไม่ใช่คนธรรมดา แต่พวกเขารู้สึกว่ามันเกินเลยไปเมื่อเห็นเกริดปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพ “ตามการสืบสวนของกองโจรพยัคฆ์บูรพา มีทหารประจำการที่เฉียจื่อไม่ถึง 3,000 นาย แล้วท่านกลับบอกว่ามี 4,000... ข้าไม่คิดว่าท่านควรจะรีบด่วนสรุป” ฉีเจี้ยนกำลังแสดงความไม่เชื่อ ขณะที่ฮั่วจินก็อุดปากเขาไว้ “เขาคือตำนาน ผู้ที่เทียบเคียงได้กับฮวัง กิลดง” “...?!” เป็นคำพูดที่น่าตกตะลึง ในขณะเดียวกัน บราห์มก็ใช้เวทมนตร์ 'เหินเวหา' บินไปยังกลางแม่น้ำเป็กมี เขาเพิ่มพละกำลังเวทมนตร์ด้วย 'ดูดกลืนมานา' และเหยื้อมือข้ามแม่น้ำไป “กิกะ เรย์เดน” แสงสีทองวาบขึ้นและพายุได้ก่อตัวขึ้น สายน้ำปั่นป่วนในแม่น้ำจากการช็อตด้วยกระแสไฟฟ้าที่คำรามก้อง และปลาที่ไร้สติก็ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ กองกำลังเฉียจื่อที่อยู่แนวหน้าถูกกวาดล้างไปพร้อมกับการระเบิด เสียงกรีดร้องดังก้องไปในม่านฝุ่น และสงบลงในไม่ช้า ภาพภูเขาแห่งศพปรากฏให้เห็นผ่านม่านฝุ่นที่จางหายไป ก่อนที่ปลาที่สลบไปจะฟื้นคืนสติเสียอีก เหล่าทหารติดอาวุธหนักกำลังเลือดไหลและปากอ้า คาอ้าปากค้าง ไม่อาจต้านทานผลพวงจากกิกะ เรย์เดนได้ “ครั้งเดียว...!” ผู้คนของฉีเจี้ยนประหลาดใจเป็นสองเท่า เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่จำนวนทหารตรงกับการประเมินของบราห์ม และพวกเขาก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นด้วยเวทมนตร์เพียงครั้งเดียว ผู้ที่ประหลาดใจยิ่งกว่าคือเกริด ‘นี่เขาใช้เวทมนตร์ระดับสูงงั้นหรือ?’ กิกะ เรย์เดนมิใช่เวทมนตร์ระดับตำนาน แต่มันเป็นเวทมนตร์ระดับสูงสุดที่ตกทอดอยู่ในครอบครองเฉพาะเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ที่เรียกว่ามหาจอมเวทเท่านั้น บราห์มเคยทำลายทาลอส ผู้รับใช้คนแรกของยาตัน ด้วยเวทมนตร์พื้นฐาน การที่เขาสามารถเอาชนะกองทัพด้วยเวทมนตร์ระดับสูงจึงเป็นเรื่องที่น่าตกตะลึง บราห์ม ผู้ซึ่งเพิ่งกลับมาอยู่เคียงข้างเกริด กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เทพทุกองค์มีพลังร่วมกันอย่างหนึ่ง เจ้าทราบหรือไม่ว่ามันคืออะไร?” “ให้ข้าลองทายดู...” “คือการเรียกผู้รับใช้ของตน ตัวอย่างที่ง่ายที่สุดคือเหล่านักบวชและอัศวินศักดิ์สิทธิ์ของเรเบคคา ผู้ที่ได้รับการปกป้องจากเรเบคคา จะได้รับปาฏิหาริย์แห่งการฟื้นฟูและการเสริมกำลัง” “ครับ...” เขาเข้าใจสิ่งที่บราห์มหมายถึง แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงพูดเรื่องนี้ในตอนนี้ เกริดพยักหน้า และบราห์มก็เข้าประเด็นทันที “ดูเหมือนว่า เหล่าปัญจมหาบุรุษกำลังปกป้องเหล่าทหารที่นี่อยู่ มิฉะนั้นแล้ว ระดับของเหล่าทหารจะสูงเกินกว่าที่จะเข้าใจได้” “...!” นั่นหมายความว่า เหล่าปัญจมหาบุรุษ ผู้ซึ่งดูเหมือนจะมอบหมายงานให้เหล่าหยางบันและกำลังสังเกตการณ์สถานการณ์ แท้จริงแล้วได้เข้าแทรกแซงโดยอ้อม มันเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดสำหรับเกริด ผู้ซึ่งรู้สึกหนักใจเพียงแค่เหล่าหยางบัน บราห์มแจ้งแก่เกริดผู้สับสน “เรามาที่นี่โดยเตรียมใจต่อความล้มเหลวไว้แล้ว อย่าลืมสิ่งนั้น และอย่าหักโหมจนเกินไป” “...ครับ ข้าเข้าใจความหมายของท่าน” ใช่ เขาไม่เคยคาดหวังว่าจะสามารถยึดอัญมณีเต่าดำได้ในทันที สำหรับตอนนี้ เป้าหมายคือการรวบรวมข้อมูล เช่น ตำแหน่งที่แน่นอนของอัญมณีเต่าดำ และประเมินระดับของศัตรู โอกาสยังมีไม่น้อย พวกเขาสามารถข้ามทวีปได้ทุกเมื่อ ดังนั้น เกริดจึงสั่งการสิบสองราศีและกลุ่มของฉีเจี้ยนว่า “ทุกคน ถอยกลับไป จากนี้ไป ข้ากับบราห์มจะไปกันเอง” “อะไรนะ...?! ท่านกำลังพูดถึงอะไร?” ผู้ที่เอ่ยถามคือหญิงสาวผมฟ้าผู้เลอโฉม สูงกว่าเกริด เธอคือบลูไทเกอร์ในร่างมนุษย์ ในกระบวนการสร้างสนับแข้งและสนับไหล่ บลูไทเกอร์แข็งแกร่งขึ้นมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ อันที่จริง สมาชิกส่วนใหญ่ของสิบสองราศีแข็งแกร่งกว่าเกริด เป็นเรื่องยากสำหรับเกริดที่จะโน้มน้าวให้พวกเขากลับไป เมื่อพวกเขายังเชื่อว่าเกริดต้องการพลังของพวกเขา เกริดถาม “พวกเจ้าจะสามารถเผชิญหน้ากับเหล่าปัญจมหาบุรุษได้หรือไม่หากพวกเขาปรากฏตัว?” “...!” “แน่นอนไม่ได้” อย่าว่าแต่สิบสองราศีเลย แม้แต่สี่ทวยเทพก็ยังไม่อาจต่อกรกับเหล่าปัญจมหาบุรุษได้ นี่คือเหตุผลที่พวกเขาพ่ายแพ้และถูกผนึก “หากพวกเจ้าคนใดถูกจับกุมและผนึกโดยเหล่าปัญจมหาบุรุษและหยางบัน อาจเป็นการขัดขวางการฟื้นคืนชีพของสี่ทวยเทพ ดังนั้น พวกเจ้าต้องอยู่ที่นี่” “......” สิบสองราศีไม่สามารถโต้แย้งได้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะยอมถอย พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าบราห์มและเกริดจะทำอะไรได้เพียงลำพัง มันเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนไม่สามารถถอยง่ายๆ ได้ “เราต้องเชื่อมั่นในเทพโอเวอร์เกียร์” เด็กสาวน่ารักผู้มีฟันหน้ายื่นออกมาเล็กน้อย ก้าวออกมาข้างหน้า เธอคือโทซุน “เทพโอเวอร์เกียร์ได้ทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้มาแล้ว มันถูกต้องแล้วที่จะเชื่อมั่นและรอคอยเขา” “...อย่าฝืนเลย” บลูไทเกอร์จ้องมองตรงเข้าไปในดวงตาของเกริดและกล่าว “เกริด หากมันยากลำบากเกินไป จงยอมแพ้เสีย อย่าได้เสียสละตนเองเพื่อดินแดนนี้ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องอันใดกับท่าน ท่านไม่มีพันธะที่จะต้องรับผิดชอบพวกเรา” เกริดยิ้มและยักไหล่ “แน่นอน” สิบสองราศีและกลุ่มของฉีเจี้ยนยังคงอยู่ที่เดิมจนกระทั่งเกริดและบราห์มหายลับไปอีกฝั่งของแม่น้ำ พวกเขาอธิษฐานขอให้บุคคลทั้งสองปลอดภัยด้วยความจริงใจ ขณะเดียวกัน ที่เมืองเฉียจื่อ... “เขาคือคนที่สังหารการัมรึ?” หยางบันมารุฮัมเพลงเมื่อเขารับรู้ได้ว่าเหล่าทหารที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของพุงซาถูกสังหารในครั้งเดียว ชายหนุ่มและหญิงสาวรูปงาม 20 คน ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหลังเขา พวกเขาอาจจะถูกคัดออกจากการทดสอบของชิยู แต่พวกเขากำลังมุ่งมั่นที่จะสถาปนาตนเองขึ้นใหม่ ผลลัพธ์คือ พวกเขามีความสามารถเทียบเท่าฮังยอล “หยางบันมากมายขนาดนี้... พวกเราจะต้องตายแน่หรือ?” โอลด์ซอร์ดเดมอนกลืนน้ำลาย ขณะที่เขาถูกซ่อนไว้อย่างมิดชิดใต้เสื่อฟางที่ฮวัง กิลดงมอบให้ --- [1] โกเลมเกาหลี