## บทที่ 556 “เป้าหมายถัดไปคือไบแรน” “แล้วจิชูค่าจะไปกับเราด้วยหรือไม่?” มหาเวทเคลื่อนย้ายพริบตา (Mass Teleport) คือศาสตร์ตราเวทที่ซับซ้อนยิ่ง ทุกครั้งที่ร่ายจำเป็นต้องวาดวงแหวนเวทขึ้นใหม่ รูปแบบของมันจะแปรเปลี่ยนไปตามจำนวนผู้ใช้และพิกัดปลายทาง ด้วยเหตุนี้ ปราชญ์สติ๊กส์จึงเอ่ยถามให้แน่ชัดก่อนจะเริ่มขีดเขียนอักขระมนตรา เกริดจึงตอบกลับไปว่า “ไม่ มีแค่เราสองคนเท่านั้น” ภารกิจปกป้องไบแรนแท้จริงแล้วคือการรักษาที่มั่นอย่างพาทริออนไว้ให้ได้ ซึ่งพาทริออนถือเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุด เกริดไม่อาจปล่อยให้จิชูค่าละทิ้งหน้าที่ตราบเท่าที่กองทัพศัตรูยังคงดาหน้าเข้าจู่โจมอย่างต่อเนื่อง และจิชูค่าเองก็ตระหนักในข้อนี้ดีกว่าใคร *‘น่าเสียดายยิ่งนักที่ไม่ได้ร่วมทางไปกับเกริด...’* กระนั้น นางก็ไม่อาจปล่อยให้พลังที่เกริดมอบให้สูญเปล่า จิชูค่าปรารถนาจะพิสูจน์ตนว่าเป็นสตรีที่มีค่าเคียงข้างเขา นางโบกมือลาเกริดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “ฝากด้วยนะ ฉันจะดูแลพาทริออนเอง... ส่วนเรื่อง ‘บัญชี’ ของเรา ไว้ค่อยสะสางกันคราวหน้า” “ตกลง” เกริดตอบรับพร้อมรอยยิ้ม เขารู้สึกโล่งอกอย่างแท้จริง *‘เกือบจะคิดไปเองอีกแล้วเรา’* ในอดีต เกริดคือปรมาจารย์แห่งการ ‘หลงตัวเอง’ เพียงแค่สตรีสักคนปรายตามองหรือเข้ามาทักทาย เขาก็มักจะทึกทักไปว่าพวกนางมีใจให้ เขาหมกมุ่นเรื่องเพศตรงข้ามจนมักตีความเจตนาของอีกฝ่ายผิดเพี้ยนไปไกลเพียงเพราะความสนใจเล็กน้อย ทว่าหลังจากเหตุการณ์ของอายอง เกริดก็ได้ตระหนักความจริง การที่คนเราจะรักใครสักคนย่อมต้องมีเหตุผลรองรับที่สมน้ำสมเนื้อ เมื่อพิจารณาจากจุดนี้ เขาจึงเชื่อว่าสตรีที่งดงามหยาดฟ้ามาดินอย่างจิชูค่าย่อมไม่อาจมอบใจให้เขาอย่างจริงจังได้ มันเป็นเรื่องธรรมดาโลก สตรีระดับนางย่อมถูกรุมล้อมด้วยบุรุษที่เพียบพร้อม ทั้งความสามารถ รูปลักษณ์ และเสน่ห์ จิชูค่าไม่มีทางจะมาหลงรักคนอย่างเขาได้เลย *‘เหนือสิ่งอื่นใด สตรีอย่างจิชูค่าจะมาขอผู้ชายแต่งงานก่อนได้ยังไงกัน?’* เขาเกือบจะเผลอเอาคำล้อเล่นนั้นมาใส่ใจเสียแล้ว แต่พอคิดถึงเรื่องอายองขึ้นมา ขนกายก็ลุกชันไปทั้งร่าง *‘เกือบไปแล้ว... ถ้าดูไม่ออกว่าเป็นเรื่องโจ๊ก คงเข้าใจผิดไปใหญ่โต’* ในที่สุดเขาก็เติบโตเป็นบุรุษที่รู้จักอ่านสถานการณ์เสียที! เกริดรู้สึกถึงความก้าวหน้าของตนเองก่อนจะอันตรธานหายไปท่ามกลางแสงเจิดจ้า ครั้นเมื่อจิชูค่าถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง นางก็ไม่อาจกลั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป พวงแก้มของนางแดงระเรื่อด้วยความขัดเขิน “ฉัน... ถูกปฏิเสธอย่างนั้นเหรอ...” จะมีสตรีสักกี่คนบนโลกที่ต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้จากการขอผู้ชายแต่งงาน? จิชูค่ารู้สึกเจ็บแปลบที่ทรวงอกและอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่นางมอบใจรักให้ชายคนหนึ่ง แต่กลับถูกปัดปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย! “ยัยคนบ้าเอ๊ย” ปัญหาใหญ่คือการที่นางรุกหนักถึงขั้นขอแต่งงานทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มคบหาดูใจกันด้วยซ้ำ เกริดคงมองว่านางเป็นผู้หญิงประหลาดไปแล้วแน่ๆ ความอัปยศถาโถมจนนางใบหน้าเห่อร้อน “ฮือ...” จิชูค่าปาดน้ำตาและสูดน้ำมูกเบาๆ สลัดภาพลักษณ์สตรีผู้แข็งแกร่งทิ้งไปจนหมดสิ้น นาง