**บทที่ 544** ท่ามกลางโลกของซาทิสฟาย มีผู้เล่นจำนวนมากอย่างน่าเหลือเชื่อที่ตัดสินใจก้าวเข้าสู่เส้นทางของ ‘ทหาร’ แม้จะเป็นอาชีพที่ดูธรรมดา ทว่ามันกลับมอบรายได้ที่มั่นคงและภารกิจจากกองทัพอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังสามารถเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ ได้ตามยศถาบรรดาศักดิ์ที่สูงขึ้น น้อยนักที่จะมีอาชีพใดเรียนรู้ทักษะได้หลากหลายเท่ากับพลทหาร แต่แน่นอนว่าเหรียญย่อมมีสองด้าน ข้อดีเหล่านั้นต้องแลกมาด้วยข้อเสียที่รุนแรงยิ่งกว่า พันธนาการแห่งอิสรภาพคืออุปสรรคสำคัญ พวกเขาต้องเข้าสู่เกมตามเวลาที่กำหนดเพื่อรับการฝึกฝนเยี่ยงทหารจริง ภารกิจจากผู้บังคับบัญชาคือประกาศิตที่ต้องน้อมรับโดยไม่มีเงื่อนไข ทุกย่างก้าวต้องอยู่ภายใต้ระเบียบวินัยอันเข้มงวด การเดินทางอย่างอิสระเสรีจึงเป็นเพียงความฝันที่ไกลเกินเอื้อม ด้วยเหตุนี้จึงเกิดคำถามตามมาว่า... เหตุใดใครบางคนถึงเลือกเป็นทหารในโลกแห่งจินตนาการ? การใช้ชีวิตภายใต้การควบคุมมันสนุกนักหรือ? คำตอบคือไม่เลย คนส่วนใหญ่จึงมองอาชีพทหารในเชิงลบ ทว่ากลับมีคนบางกลุ่มที่เห็นต่าง พวกเขาหลงใหลในคุณค่าและสิทธิพิเศษที่ซ่อนอยู่ภายใต้เครื่องแบบนั้น ส่วนใหญ่แล้ว คนเหล่านี้คือผู้ที่มีความทะเยอทะยานอันแรงกล้า เพราะในกองทัพ ทหารสามารถเลื่อนตำแหน่งได้ตามความสามารถ และมันเป็นอาชีพที่มีโอกาสกุมอำนาจล้นพ้นในภายภาคหน้า ผู้เล่นที่เลือกเดินบนเส้นทางนี้จึงต้องมีความอดทนอย่างยิ่งยวด เพื่อรอคอยวันที่จะผลิบานในภายหลัง ณ สถานที่แห่งหนึ่ง... ในหน่วย R77 ของกองทัพเรือแห่งอาณาจักรเอเทอร์นัล มีผู้เล่นคนหนึ่งสังกัดอยู่ นามแฝงของเขาคือ ‘โซลเจอร์’ (Soldier) ชื่อที่ประกาศก้องถึงความปรารถนาอันแรงกล้า ในโลกแห่งความเป็นจริงเขาก็เป็นทหารในกองทัพสหรัฐฯ และรุ่มหลงในชีวิตเช่นนั้น เขาหลงใหลในกฎระเบียบที่เข้มงวดและการถูกควบคุม เป็นมนุษย์ประเภทที่ได้รับความหฤหรรษ์จากการสังหารภายใต้กรอบของกฎหมาย *‘เกริด... จะมีใครที่เหมาะจะเป็นบันไดให้ข้าเหยียบขึ้นไปได้ดีกว่าแกอีก?’* เกริดกลายเป็นวีรบุรุษจากการรุกรานของโกเลมที่ไรน์ฮาร์ด เป็นนักการเมืองผู้ปราดเปรื่องที่ฟื้นคืนชีพเมืองร้างอย่างเรย์ดันให้กลับมามีชีวิต เป็นผู้มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวที่กลืนกินกิลด์เซดาก้าและกิลด์อัศวินเงิน เป็นอัจฉริยะที่ใช้สื่อมวลชนปั่นหัวคนทั้งโลกเพื่อเข้ายึดครองพาทเรียน และเหนือสิ่งอื่นใด... เขาคือช่างตีเหล็กเพียงหนึ่งเดียวในตำนาน เมื่อมองย้อนกลับไปดูประวัติของเกริด รวมถึงผลงานในการแข่งขันทักษะระดับโลก โซลเจอร์ก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อมใสในตัวชายผู้นี้ ช่างเป็นบุคคลที่สมบูรณ์แบบโดยแท้ สมแล้วที่เป็นตัวตนระดับตำนาน หัวใจของโซลเจอร์เต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ความสำเร็จของเขาจะยิ่งใหญ่เพียงใดหากเขาสามารถสยบตัวตนที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ลงได้ *‘การก่อกบฏของเกริดคือโอกาสทองของข้า ในสงครามครั้งนี้ ข้าอาจจะได้เลื่อนยศพรวดพราดหลายขั้นในคราวเดียว’* เขาฝันไกลถึงตำแหน่งผู้บัญชาการเพียงแค่ก้าวเดียว *‘ก่อนอื่น ต้องจัดการเรื่องในวันนี้ให้สิ้นซาก ข้าต้องสร้างผลงานในการยึดครองเกาะคอร์กให้ได้’* ซ่า! ซ่า! ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด สมาชิก 30 นายของหน่วย R77 กระโจนลงจากเรือ พวกเขาดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของท้องทะเลเพื่อหลบเลี่ยงข่ายพยับหมอกของการเฝ้าระวัง ทหารเหล่านี้สวมใส่ชุดประดาน้ำเวทมนตร์รุ่นที่สามที่พัฒนาโดยจอมเวทแห่งกองทัพเรือ ทำให้สามารถหายใจใต้น้ำได้อย่างไร้กังวล โซลเจอร์ใช้ทักษะ ‘ความชำนาญการว่ายน้ำระดับสูง เลเวล 2’ ที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงในกองทัพเรือแหวกว่ายผ่านมวลน้ำ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเยี่ยงวีรบุรุษสงครามที่กำลังจะถือกำเนิด *** เกาะคอร์กคือสถานที่ที่บรรจุความทรงจำอันล้ำค่าของกิลด์อัศวินเงิน และในแง่ของมูลค่าทางเศรษฐกิจ มันคืออาณาเขตที่มั่งคั่งที่สุดในครอบครองของโอเวอร์เกียร์ ที่นี่มีเหมืองแร่นับสิบแห่งและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ในฐานะอดีตหัวหน้ากิลด์อัศวินเงิน ‘พีคซอร์ด’ จึงปรารถนาจะปกป้องเกาะแห่งนี้ไว้ด้วยชีวิต เขาไม่มีวันยอมยกมันให้ศัตรูง่ายๆ ทว่าในความเป็นจริง การจะต้านทานกองทัพของอาณาจักรเอเทอร์นัลนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เกาะคอร์กถูกตัดขาดจากโลกภายนอก จำนวนทหารมีเพียง 1,000 นาย และเลเวลเฉลี่ยเพียง 150 เท่านั้น ไม่มีแม้แต่อัศวินที่มีชื่อเสียง ต่อให้เกริดมาอยู่ที่นี่ด้วยตัวเองก็ยากจะรักษาอาณาเขตนี้ไว้ได้ เลาเอลเคยเตือนแล้วว่าการละทิ้งเกาะคอร์กคือทางเลือกที่ชาญฉลาดที่สุด ทว่าปณิธานของพีคซอร์ดกลับไม่สั่นคลอน “ข้าคือบุตรแห่งเกาหลีผู้สืบทอดจิตวิญญาณของแม่ทัพอีซุนชิน ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!” หนึ่งเดือน... เขาขอแค่รักษาเกาะนี้ไว้ให้ได้เพียงหนึ่งเดือน เพื่อตรึงกำลังศัตรูให้ได้นานที่สุดและเก็บเกี่ยวภาษีจากเกาะคอร์กส่งให้โอเวอร์เกียร์ พีคซอร์ดทุ่มเทสุดกำลังตลอดห้าวันที่ผ่านมา เขาใช้ประโยชน์จากป้อมปราการชายฝั่งที่เจ้าเมืองคนก่อนสร้างไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม และส่งเรือรบของเอเทอร์นัลลงไปนอนก้นทะเลได้หลายลำ ความสำเร็จนี้เกิดขึ้นจากหยาดเหเหงื่อของยอดฝีมือ 10 คนจากกิลด์อัศวินเงินและเหล่าทหารหาญ แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความสามารถในการบัญชาการรบทางเรือของพีคซอร์ดนั้นน่าทึ่งยิ่งนัก ในอดีตเขาเคยทำสงครามยืดเยื้อกับกิลด์ซากุระเหนือเกาะคอร์กแห่งนี้ จนหล่อหลอมให้เขากลายเป็นแม่ทัพเรือชั้นยอด “พี่ครับ พี่ฝืนตัวเองเกินไปแล้วนะ” อันชางซัล รองหัวหน้ากิลด์อัศวินเงินมองพีคซอร์ดด้วยความกังวล เพราะพีคซอร์ดเอาแต่ต่อสู้โดยพึ่งพายาเพิ่มพลังอย่างต่อเนื่อง “การหาเงินมันยากขนาดไหนพี่ก็รู้ ถ้าไม่มีเงินพี่จะไม่ได้แต่งงานนะครับ จะมัวดื่มยาประทังชีวิตไปจนแก่ตายโดยไม่มีเมียหรือไง?” เลาเอลผู้ปราดเปรื่องเคยเตือนไว้ว่าการรักษาเกาะคอร์กเกินหนึ่งสัปดาห์นั้นเป็นเรื่องยากยิ่ง ตอนแรกพีคซอร์ดไม่เชื่อ ทว่าเมื่อได้สัมผัสกับไฟสงครามโดยตรง เขาก็ประจักษ์ว่าเลาเอลพูดถูก การจะต้านทานการบุกทะลวงของกองทัพเรือด้วยเพียงอันชางซัลและยอดฝีมือไม่กี่คนนั้นเป็นเรื่องเหลือเชื่อ พละกำลังของพวกเขามีขีดจำกัด และความเหนื่อยล้าก็เริ่มกัดกิน “พวกทหารแทบไม่ได้พักจนอ่อนล้ากันหมดแล้ว การรักษาเกาะน่ะดีอยู่หรอก แต่ถ้าความสูญเสียมันมากเกินไป มันจะไม่คุ้มค่านะครับ...” “มันไม่มีคำว่าไม่คุ้มค่าหรอก” พีคซอร์ดตัดบทอันชางซัล “ทั้งหมดนี้... เพื่อโอเวอร์เกียร์” พีคซอร์ดเชื่อว่าหากการเสียสละของเขาช่วยแบ่งเบาภาระของโอเวอร์เกียร์ได้ มันก็คุ้มค่าที่จะทำ เขาต้องตอบแทนบุญคุณของเกริดและเลาเอลอย่างถึงที่สุด และนั่นคือเหตุผลที่คืนนี้เขาหยิบ ‘จอบ’ ขึ้นมาอีกครั้ง ยามดึกสงัด พีคซอร์ดประเมินว่ากองเรือศัตรูคงไม่บุกในความมืด เขาจึงลุกขึ้นจากที่พัก “ข้าจะไปที่เหมือง” “โธ่พี่...” อันชางซัลเดาะลิ้น “จะไปกวัดแกว่งจอบทุกคืนทำไมกัน? มีเวลาว่างก็นอนพักเถอะ” “ในนี้ไม่มีแหล่งล่าดีๆ แทนที่จะมัวแต่เพิ่มเลเวล ข้าต้องเพิ่มความอึดและความอดทนเสียก่อน พระเจ้าเกริด (God Grid) ก็คงทำแบบนี้แหละ เจ้าน่ะรู้จักพระเจ้าเกริดดีแค่ไหนกันเชียว?” การทำงานหนักซ้ำๆ นำมาซึ่งการเพิ่มค่าสถานะอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง พีคซอร์ดหลงรักความรู้สึกขณะขุดเหมือง ความปิติซ่านไปทั่วร่างยามที่แร่ธาตุร่วงหล่นออกมาจากการสกัดผนังถ้ำ “คนอื่นพักผ่อนเถอะ ข้าไปละ” พีคซอร์ดทิ้งพวกพ้องไว้เบื้องหลังและมุ่งหน้าสู่เหมืองที่ใกล้ชายฝั่งที่สุด แม้เหมืองแห่งนี้จะมีอัตราการพบแร่ต่ำเมื่อเทียบกับที่อื่นบนเกาะ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก เพราะมันเป็นเหมืองเดียวที่อยู่ใกล้ป้อมปราการพอที่จะให้เขากลับไปบัญชาการได้ทันท่วงทีหากศัตรูบุก *‘ยังดีที่มีเหมืองในจุดที่ข้าสามารถตอบโต้การบุกรุกของศัตรูได้ทันควัน’* **เปรี้ยง! เปรี้ยง!** ภายในเหมืองอันมืดมิด พีคซอร์ดจุดคบเพลิงและเริ่มลงจอบสกัดกำแพงหินอย่างเป็นจังหวะ เขาไม่ได้รีบร้อน เพราะเป้าหมายหลักไม่ใช่แร่ธาตุ แต่เป็นการขัดเกลาความอึดของร่างกาย แรงกายที่ทุ่มลงไปคือหนทางเดียวที่จะยกระดับสถานะของเขา [ค่าความอดทนเพิ่มขึ้น 1 แต้ม] [ค่าพละกำลังเพิ่มขึ้น 1 แต้ม] [ทักษะการทำเหมืองระดับกลาง เพิ่มเลเวลเป็น 3] “หึ...! เยี่ยม!” ช่างเป็นความหฤหรรษ์เสียจริง! **แกร็ง! แกร็ง!** รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของพีคซอร์ดขณะที่เขายังคงสกัดหินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน **ตึง!** **ตึ้งงงง!** “...?” ณ จุดลึกสุดของเหมือง เสียงแผ่วเบาดังมาจากปลายอุโมงค์ พีคซอร์ดเอียงคอด้วยความสงสัย “เสียงอะไรน่ะ?” มันไม่ใช่เสียงลมพัดผ่านช่องหิน แต่มันมีน้ำหนักและแรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาจากเบื้องหลังกำแพง “...หรือว่า?” ดวงตาของพีคซอร์ดเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “ดันเจี้ยนลับงั้นเร็อ!” ถ้าใช่ขึ้นมาจริงๆ นี่คือลาภลอยขนานใหญ่! เขาจะได้รับรางวัลมหาศาลจากการค้นพบดันเจี้ยนใหม่ และยังสามารถใช้มอนสเตอร์ในนั้นสร้างความเสียหายให้แก่กองทัพศัตรูได้อีกด้วย *‘นี่คือดันเจี้ยนที่อยู่ใกล้สมรภูมิ ถ้าข้าวางแผนดีๆ มอนสเตอร์พวกนี้แหละจะเป็นอาวุธชั้นยอด’* แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจของเขาสูบฉีด พีคซอร์ดกลืนน้ำลายด้วยความลุ้นระทึก เขาขยับจับจอบในมือแน่น ปลายจอบเล็งไปที่ผนังหินที่ปิดสนิท *‘สถานที่ที่ถูกซ่อนไว้ ย่อมมีมูลค่ามหาศาล!’* พีคซอร์ดกระหายที่จะเห็นสิ่งที่อยู่หลังกำแพงนั้น! เขาเพิ่มแรงบีบที่ด้ามจอบ จากนั้นจึงย่อตัวลงในท่วงท่าที่คุ้นเคย... ท่าร่างของการชักดาบ! นี่คือเทคนิคการดึงโบนัสอาชีพออกมาใช้แม้จะเป็นเพียงเครื่องมือทำมาหากิน อีกทั้งเขายังจดจำท่าทางของ ‘เปียโร่’ ที่หลอมรวมการกสิกรรมเข้ากับวิชาดาบมาใช้เป็นต้นแบบ “ชักดาบ (Draw Sword)” **ซรึง!** จอบที่เกริดตีขึ้นมานั้นมีทั้งความทนทานและพลังโจมตีที่แตกต่างจากจอบทั่วไปโดยสิ้นเชิง มันคืออาวุธร้ายในคราบเครื่องมือช่าง “เขี้ยว (Fang)” **เปรี้ยงงง!** ประกายแสงสาดจ้าพุ่งออกจากปลายจอบของพีคซอร์ดราวกับสายฟ้า **ครืนนนนน!** กำแพงหินที่เป็นเป้าหมายพลันพังทลายลงอย่างกะทันหัน และแล้ว... “เอ๊ะ?” เบื้องหลังเศษซากหินที่ถล่มลงมา ปรากฏร่างของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง นามแฝงบนหัวคือ ‘โซลเจอร์’ เขาคือผู้เล่นเหมือนกับพีคซอร์ด “?????” “?????” กาลเวลาคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วขณะ สายตาของพีคซอร์ดและโซลเจอร์ประสานกัน ความเงียบงันปกคลุมพร้อมกับคำถามที่ผุดขึ้นในใจของทั้งคู่ *‘แกเป็นใคร?’* ทว่าความสับสนนั้นคงอยู่เพียงชั่วอึดใจเดียว จอบในมือของพีคซอร์ดพุ่งเข้าหาโซลเจอร์ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ตั้งตัว! **ฉึก!** “อั้ก... อ่อก!” นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? คนขุดเหมืองหน้าตาเลอะเทอะไปด้วยถ่านหินงั้นเร็อ? ทำไมถึงมีคนมาขุดเหมืองในสมรภูมิที่ตึงเครียดแบบนี้ และทำไมต้องมาขุดอยู่ตรงหน้าอุโมงค์ลับพอดี! “บะ... บัดซบ...” ชายผู้ฝันไกลจะเป็นผู้ทรงอิทธิพลในกองทัพเอเทอร์นัลต้องมาจบชีวิตลงที่นี่งั้นหรือ? ร่างของโซลเจอร์โซเซไปมาด้วยความมึนงงขีดสุด เลือดอุ่นๆ ไหลอาบหน้าผากจากรอยแผลที่จอบสับลงมา ก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ สลายกลายเป็นแสงสีเทา ทักษะ ‘ชักดาบ’ นั้นใช้เวลาในการเตรียมตัวและฟื้นฟูพลังนานก็จริง แต่พลังทำลายล้างของมันคือที่สุดของที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่จอบธรรมดา พลังที่แฝงมากับจอบของเกริดนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการ มันเพียงพอที่จะปลิดชีพโซลเจอร์ เลเวล 250 ผู้ติดอันดับหนึ่งในหมื่นของโลกได้อย่างง่ายดาย กลิ่นอายอันกดดันของพีคซอร์ดสะกดข่มศัตรูจนสิ้นท่า “แก... แกเป็นตัวอะไรกันแน่!” เหล่าสมาชิกหน่วย R77 ที่เหลือต่างยืนตะลึงกับภาพที่หัวกะทิของพวกเขาถูกสังหารต่อหน้าต่อตา พีคซอร์ดเพิ่งจะเริ่มปะติดปะต่อสถานการณ์ได้ เขาจึงตอบกลับไปสั้นๆ “ช่างขุด... ไม่ใช่สิ ข้าคือคนขุดเหมืองธรรมดาๆ แห่งเกาะคอร์กยังไงล่ะ” “ว่าไงนะ!” ต่อให้เป็นเรื่องบังเอิญที่ซ้อนทับกัน แต่การที่ยอดฝีมือของพวกเขาตายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว สมาชิกหน่วย R77 ย่อมรู้ดีว่าชายที่อยู่ตรงหน้าไม่มีทางเป็นเพียงคนขุดเหมืองธรรมดา แต่ดูจากสารรูปแล้ว จะปฏิเสธว่าเขาเป็นคนขุดเหมืองก็พูดได้ไม่เต็มปาก **เคร้ง!** ในอีกด้านหนึ่ง พีคซอร์ดดึงจอบเปื้อนเลือดกลับมาและตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ในมือของเขาไม่ใช่จอบ แต่เป็น ‘ดาบ’ สมาชิกหน่วย R77 แผดเสียงคำรามเมื่อเห็นเขาแตะที่ฝักดาบ “มันไม่ใช่เรื่องตลกแล้ว!” แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว... หน่วย R77 พลาดท่าเสียโอกาสทองให้แก่พีคซอร์ดไปเสียแล้ว “พินาศสิ้น (Annihilate)” **ตูมมมมมมม!** คลื่นพลังมหาศาลกวาดล้างทุกสิ่ง! หน่วย R77 ภายใต้สังกัดกองทัพเรือ เหล่าทหารกล้าที่ผ่านศึกเหนือเสือใต้มานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับถูกกวาดล้างจนสิ้นซากภายในพริบตา นี่คือเหตุการณ์สั่นสะเทือนที่จะทำให้กองทัพเรือต้องโกลาหลไปอีกนานแสนนาน!