## บทที่ 729 **ตำครกถล่มปฐพี** — มันคือสุดยอดกระบวนท่าจากศาสตร์แห่งเกษตรกรรมอิสระที่ปิอาโร่ เกษตรกรในตำนานเป็นผู้รังสรรค์ขึ้น พลานุภาพของมันคือการจำลองครกยักษ์ขนาดมหึมาเท่าคฤหาสน์หลังโตขึ้นบนสรวงสวรรค์ ก่อนจะทิ้งตัวลงมาบดขยี้ทุกสรรพสิ่งในรัศมี 180 เมตรภายในชั่วพริบตา และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของวิชานี้คือ แม้ขอบเขตการทำลายล้างจะกว้างขวางปานมหันตภัย แต่มันกลับสามารถแยกแยะระหว่างมิตรและศัตรูได้อย่างแม่นยำ *จี๊ด... จี๊ด...* ‘อะไรกัน?’ นอลซึ่งในใจมีเพียงเป้าหมายเดียวคือการปลิดชีพราชาเกริด กลับต้องชะงักงัน เมื่อเงาทมิฬขนาดมหึมาแผ่ซ่านปกคลุมเหนือศีรษะ มวลอากาศรอบกายพลันหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก *ครืนนนนน!* เสียงกัมปนาทกึกก้องราวกับอัสนีบาตฟาดลงมากลางกะโหลก แต่มันกลับฟังดูดุดันและทรงพลังยิ่งกว่าเสียงจากธรรมชาติสัญชาตญาณส่วนลึกของนอลร่ำร้องถึงอันตราย เขารีบเรียกเค้นพลังสร้าง **โล่โลหิต** ขึ้นมาป้องภัยอย่างลี้ลับ *ครืนนนนน!* แรงกดทับมหาศาลที่มิอาจจินตนาการได้กระแทกเข้ากับโล่โลหิตอย่างจัง! *เปรี้ยง! เพล้ง!* โล่โลหิตที่เคยทนทานและเป็นมนตราป้องกันอันแข็งแกร่งที่สุดของเหล่าสายเลือดแท้กลับแตกร้าวและพังทลายลงเหมือนเศษแก้ว! ‘พลังทำลายล้างนี่มันอะไรกัน?!’ ตามปกติแล้ว นอลคงจะมีเวลาได้ขบคิดด้วยความสงสัย แต่ในวินาทีนี้ ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสได้เข้าครอบงำจนสติของเขาแทบขาดสะบั้น พลังที่บดขยี้โล่โลหิตจนแหลกในหมัดเดียวนั้นรุนแรงเกินกว่าจะพรรณนา “...!!” *กร๊อบ!* *ครืนนนน!* *เปรี้ยงงงง!* แรงกดดันที่แบกรับไม่ไหวนั้นบดขยี้ผิวหนัง เนื้อเยื่อ และกระดูกของนอลจนแหลกลาญ เขาไม่สามารถแม้แต่จะเปล่งเสียงกรีดร้อง เพียงแค่อ้าปาก แรงอัดอากาศก็แทบจะกระชากดวงตาของเขาให้หลุดออกมาจากเบ้า แม้แต่การขบฟันก็เปล่าประโยชน์ *กร๊อบบบ!* ร่างของนอลที่เคยลอยเด่นอย่างสง่างามถูกกดกระแทกลงกับพื้นดิน ก่อนที่ผืนปฐพีจะยุบตัวลงไปเหมือนถูกอุกกาบาตพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง *ตู้ม!* *บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!* เหล่าแวมไพร์นับร้อยและสัตว์อสูรอัญเชิญรอบกายต่างก็ไม่อาจทานทนได้ พวกมันถูกบดขยี้จนสลายกลายเป็นเถ้าธุลีสีเทาไปในทันที มันคือฉากทัศน์แห่งการสังหารหมู่ที่น่าสยดสยอง ศัตรูจำนวนมหาศาลสิ้นชีพลงภายใต้แรงกดทับเพียงครั้งเดียว “กึก...! อ้ากกกกกก!” นอลเค้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแผดคำรามออกมาเพื่อปลดปล่อยพลังเวทขัดขืนต่ออำนาจสยบฟ้านี้ และในตอนนั้นเองที่ระยะเวลาของตำครกถล่มปฐพีได้สิ้นสุดลง “แฮก... แฮก... แฮก...” ความเจ็บปวดจากแรงกดทับยังคงตราตรึง นอลหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านขณะที่ดวงตาสีโลหิตกวาดมองไปรอบกาย... เมืองที่เคยรุ่งโรจน์ สัตว์อสูร และแวมไพร์บริวาร ทั้งหมดกลายเป็นเพียงเถ้าถ่าน ทุกสิ่งที่เคยยืนหยัดอย่างทะนงตนบัดนี้อันตรธานหายไปสิ้น ความตกตะลึงเข้าเกาะกุมหัวใจของเขานิ่งงันไปชั่วครู่ “พลังที่รุนแรงถึงตายต่อแวมไพร์... หรือว่าไอ้เจ้านั่นจะพา 'สุนัขรับใช้ของรีเบคก้า' มาด้วย?” “...” พลังที่รุนแรงจนเกือบจะบดขยี้เขาให้เป็นผงได้เช่นนี้ ในความคิดของนอลย่อมต้องเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่นั่นเป็นเพียงการคาดเดาตามตรรกะของเขา ซึ่งความจริงกลับต่างออกไปอย่างสุดกู่ “ดินของเมืองนี้... ช่างประหลาดล้ำนัก มันสูบฉีดเลือดเข้าไปมหาศาลโดยที่