‘ไยมันถึงมาปรากฏกายที่นี่?’ ในความเป็นจริง คำถามนี้ช่างไร้ความหมายสิ้นดี เพราะแอกนัสเองก็เป็นผู้เล่น และไม่มีใครล่วงรู้ว่าเขามีภารกิจใดอยู่ในมือ การที่เขาจะปรากฏตัวขึ้นที่ใด เวลาใด หรือในรูปลักษณ์พิลึกพิลั่นเพียงไหน ย่อมไม่ใช่เรื่องเหนือความคาดหมาย เกริดเตือนตัวเองเสมอว่าต้องเตรียมใจรับมือกับการเผชิญหน้ากับชายผู้นี้ไว้ทุกเมื่อ แต่ในวินาทีนี้ สิ่งที่ควรจะติดค้างอยู่ในใจของเขาน่าจะเป็นข้อสงสัยอื่นมากกว่า ‘ทำไม... มันถึงช่วยข้า?’ เกริดถูกพันธนาการด้วยเงื้อมมือของยอดฝีมือลึกลับนามว่าไคล์ วิกฤตการณ์นี้แผ่ขยายวงกว้างจนคุกคามทุกคน กองกำลังของอารีสพยายามจะเข้าช่วยเหลือกษัตริย์เกริด ทว่ากลับถูกทหารแห่งจักรวรรดิสกัดกั้นไว้ด้วยการพลีชีพ ในจังหวะความเป็นความตายนั้นเอง แอกนัสกลับยื่นมือเข้าช่วย นี่มิอาจตีความความเป็นอื่นได้เลยนอกจาก ‘ความปรารถนาดี’ อย่างชัดแจ้ง ซึ่งนั่นทำให้เกริดยิ่งไม่เข้าใจ ต่อให้ไม่มีความแค้นส่วนตัว แต่ด้วยเส้นทางแห่งภารกิจ แอกนัสควรจะวางตัวเป็นศัตรูกับเขาไม่ใช่หรือ? ‘ในมุมของแอกนัส การตายของข้าน่าจะเป็นสิ่งที่มันยินดีที่สุดเสียด้วยซ้ำ’ แล้วเหตุใดกัน? ‘เหตุใดมันจึงช่วยข้า?’ ท่ามกลางความสับสนอลหม่านที่เกาะกินใจเกริดอยู่นั้น... [ระดับเลเวลของศพที่คุณปลุกขึ้นมานั้นสูงเกินไป] [ไม่สามารถคงการควบคุมไว้ได้อีกต่อไป] อัศวินแห่งความตายลอเร็กซ์ สลายกลายเป็นเถ้าถ่านสีเทาทันทีหลังจากจู่โจมเข้าที่เบื้องหลังของไคล์ มันปรากฏตัวขึ้นเพียงสามวินาทีเท่านั้น ทว่าบนใบหน้าของแอกนัสกลับผลิบานด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างวิปลาส “ใช้ค่าครอบงำถึง 3,000 หน่วย เพื่อควบคุมมันแค่สามวินาทีเนี่ยนะ? คิกๆๆ! เกริด! แกเป็นคนล้มไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้งั้นเรอะ?” “...” “ราชาผู้กล้า...! ราชาผู้กล้า!! ข้าอยากเห็นนักว่าแกแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนแล้ว! คิฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” “...!!” เกริดรีบกระโดดถอยรั้งจังหวะอย่างรวดเร็ว แอกนัสระเบิดเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติก่อนจะเปิดฉากจู่โจมเข้าใส่เขาโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อครู่เพิ่งช่วยชีวิต แต่ยามนี้กลับหมายจักสังหารทิ้งเสียอย่างนั้น! “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!” เกริดแผดคำรามก้องพร้อมกับเบี่ยงกายหลบหลีกการโจมตี แอกนัสยังคงไล่ล่าอย่างไม่ลดละ คมดาบกระดูกถูกแทงสวนเข้ามาอย่างรุนแรง “คิก! คิกิ๊ก! ดิ้นรนเข้า! ทำเข้าสิ! มอบความสนุกให้ข้ามากกว่านี้! คิฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” “ไอ้ระยำเอ๊ย...!” ในที่สุดเกริดก็ตระหนักได้ว่า การพยายามทำความเข้าใจคนอย่างแอกนัสนั้นเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ ใช่แล้ว... แอกนัสมันก็แค่คนบ้าเสียสติคนหนึ่ง เกริดไม่ควรพลาดพลั้งไปรู้สึกติดค้างหนี้ชีวิตกับชายผู้นี้เด็ดขาด ‘ที่มันช่วยข้า... ก็แค่ทำไปตามอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น!’ เกริดประเมินสถานการณ์ คมดาบกระดูกถากแก้มของเขาไปเพียงนิด ทิ้งรอยแผลที่มาพร้อมกับไอเย็นเยือก [คุณต้องคำสาป] [คุณต้านทานสำเร็จ] ‘อาวุธที่สร้างสถานะผิดปกติงั้นเหรอ...! มันได้ไอเทมใหม่มางั้นสิ?’ “คิกิ๊กๆ! มัวเหม่ออะไรของแก? อย่าหนีสิ! โจมตีข้ากลับมา! คูฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” แอกนัสยิ่งทวีความบ้าคลั่งจนถึงขีดสุด เขาไม่สนใจแม้แต่น้อยว่ากำลังถูกล้อมรอบด้วยเหล่าอัศวินสีชาดและไคล์ อัศวินลำดับที่ห้า ‘เดีย’ กัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล “พวกแกเห็นพวกเราเป็นเพียงฉากกั้นรึอย่างไร...!” เดียคือยอดนักรบที่เชี่ยวชาญการสังหารโดยเฉพาะ แม้ค่าสถานะโดยรวมจะด้อยกว่าอัศวินลำดับที่สามอย่างลอเร็กซ์ แต่ในการดวลตัวต่อตัว เขากลับเหนือชั้นกว่ามาก ในวินาทีที่เดียเตรียมจะพุ่งทะยานเข้าหาเกริดและแอกนัสด้วยความโกรธา... “หยุดก่อน” ไคล์เอ่ยรั้งเดียไว้ “อย่างที่เจ้าเห็น ผู้สืบทอดของราชาไร้พ่ายคนนั้นแข็งแกร่ง และชายลึกลับที่เพิ่งปรากฏตัวก็น่าเกรงขามไม่แพ้กัน ปล่อยให้พวกมันขัดเกลากันเองย่อมประเสริฐกว่า” “ชิ...!” เดียไม่ใคร่จะพอใจไคล์นัก เพราะยามที่ลอเร็กซ์และอัศวินสีชาดตกอยู่ในวิกฤต ไคล์กลับหายหัวไปอย่างไร้ร่องรอย และเพิ่งจะโผล่หัวออกมาตอนที่ผู้สืบทอดราชาไร้พ่ายอ่อนแรงลงแล้ว หากไคล์ลงมือเร็วกว่านี้ ลอเร็กซ์อาจจะยังมีชีวิตอยู่ ทว่า... ‘ข้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปตำหนิมัน!’ เดียเองก็ล้มเหลวในการช่วยชีวิตลอเร็กซ์เช่นกัน เขาไม่ได้ต่างอะไรจากไคล์เลยแม้แต่น้อย เขาจึงต้องสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านและพยักหน้ายอมรับ “ข้าเข้าใจแล้ว” ทั้งคู่ต่างเห็นพ้องว่าควรปล่อยให้เสือสองตัวกัดกันเองจนสิ้นฤทธิ์ ทว่าสถานการณ์กลับไม่ได้ดำเนินไปตามแผนที่พวกเขาวางไว้ “แอกนัส! ตั้งสติหน่อย!” เวราดินที่ตามมาถึงสมรภูมิเอ่ยเสียงกร้าวเพื่อดึงสติแอกนัส “แกจะสู้กับมันเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ไม่ใช่กับไคล์! หากพลาดโอกาสในวันนี้ แกอาจจะไม่มีทางได้เจอไคล์อีกเป็นครั้งที่สอง!” แม้ไคล์และแอกนัสจะอยู่ต่างขั้วอำนาจ แต่ทั้งคู่ต่างก็สังกัดจักรวรรดิเดียวกัน โดยปกติแล้วพวกเขาไม่อาจเป็นศัตรูกันได้โดยตรง และมีความเป็นไปได้สูงว่าหากเนื้อเรื่องดำเนินต่อไป พวกเขาอาจจะต้องกลายเป็นพันธมิตรกันในการพบกันครั้งหน้า “...คิหิ!” แอกนัสที่กำลังไล่กวดเกริดชะงักฝีเท้าลงทันทีพร้อมกับเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมา ไคล์ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม NPC ที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม สำหรับแอกนัสแล้ว การได้ประมือกับไคล์ย่อมมอบความหฤหรรษ์ได้มากกว่าการไล่ล่าไอ้คนขี้ขลาดที่เอาแต่หนีอย่างเกริดเป็นไหนๆ “เอาเถอะ... ข้าเองก็อยากฟัดกับพวกหนังเหนียว มากกว่าพวกขี้แพ้ที่เหนื่อยหอบล่ะนะ... คิก” “แฮก... แฮก...” เกริดลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อแอกนัสหยุดไล่ล่า ‘เกือบตายไปแล้วไหมล่ะ’ ไม่ใช่เพียงเพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะที่นี่ เกริดไม่อาจเปิดเผยตัวตนในฐานะราชาโอเวอร์เกียร์ได้ หากไม่สามารถสู้กับแอกนัสด้วยพลังทั้งหมดที่มี เขาก็ไม่มีโอกาสชนะเลยแม้แต่น้อย เว้นเสียแต่ว่าแอกนัสจะอัญเชิญ ‘มูมุด’ ออกมา ซึ่งนั่นจะบีบให้เกริดต้องใช้ ‘สภาวะหลอมรวม’ ‘แต่แอกนัสไม่ใช่คนโง่ มันไม่มีทางอัญเชิญมูมุดออกมาแน่’ หากมูมุดปรากฏตัว ภารกิจ ‘บราแฮม ปะทะ มูมุด’ จะถูกเปิดใช้งาน และเกริดจะได้รับบัฟปรับสมดุลเลเวล 400 ทันที อีกทั้งเกริดในร่างหลอมรวมกับลิชระดัับตำนานอย่างมูมุดจะถูกบังคับให้เข้าสู่การต่อสู้ล้างผลาญ ซึ่งแอกนัสย่อมตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ดี และมันก็เป็นเช่นนั้น... ครืนนนนน... แอกนัสเริ่มอัญเชิญเหล่าอัศวินแห่งความตายและลิชออกมาจนเต็มสมรภูมิ ยกเว้นเพียงมูมุดเท่านั้น ก่อนจะสั่งให้พวกมันพุ่งเข้าจู่โจมไคล์อย่างดุดัน แม้แต่ลิชที่เวราดินอัญเชิญมาก็ร่วมกระหน่ำโจมตีไคล์ด้วยเช่นกัน ‘อันตรายจริงๆ’ เกริดสวมใส่ ‘รองเท้าของบราแฮม’ ทะยานขึ้นสู่ท้องนภาเพื่อเว้นระยะห่างจากใจกลางการต่อสู้ให้มากที่สุด พร้อมกับเฝ้าดูวิกฤตของไคล์ เขาซึ้งดีว่ากองทัพวิญญาณของแอกนัสนั้นทรงพลังเพียงใด ‘อย่างน้อยไคล์ก็น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับลอเร็กซ์’ แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่น่าจะต้านทานการรุมกินโต๊ะของสองยอดเนโครแมนเซอร์อย่างแอกนัสและเวราดินได้ ทั้งคู่คือสัตว์ประหลาดที่เคยสะกดได้ทั้งเกริดและกองทัพอารีส ทว่าไคล์กลับหัวเราะเยาะให้กับการประเมินนั้น เปรี้ยง! ครืนนนน! ไคล์เรียกพายุอัสนีคลั่งออกมาห่อหุ้มกาย มันคือมหาเวทอันทรงพลังที่กวาดล้างเหล่าอัศวินแห่งความตายจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง ‘นี่มันเหนือกว่าเวทมนตร์ของอาชูรเสียอีกงั้นหรือ?’ ยิ่งกว่ามหาจอมเวท! เกริดตกตะลึงเมื่อพบว่าพลังของไคล์นั้นเกินกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก ในหัวของเขานึกถึงขุมพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของจักรวรรดิ... ขุมพลังที่อยู่เหนือกว่าเหล่าอัศวินลำดับเลขทั่วไป “อย่าบอกนะว่า... หนึ่งในห้าเสาหลัก...!” ในที่สุดเกริดก็นึกออกถึงตัวตนที่แท้จริงของไคล์ “ข้าไม่รู้ว่าใครส่งเจ้านักฆ่าอย่างพวกเจ้ามา แต่มันช่างโง่เขลานัก คิดหรือว่าฝีมือระดับนี้จะล้มข้าคนนี้ได้?” เปรี้ยง! ไคล์ที่อาบไปด้วยประกายสายฟ้าหายวับไปจากที่เดิมและปรากฏตัวขึ้นใหม่ในชั่วพริบตา เขาไปโผล่ที่เบื้องหลังของแอกนัสโดยที่ไม่มีใครในสมรภูมิมองทัน ในมือถือกริชเล่มคม เขาไม่ได้เป็นเพียงจอมเวท แต่เป็นยอดนักรบที่เจนจบในศาสตร์การสังหารอย่างแท้จริง! ฉึก! ฉึกๆๆๆ! กริชของไคล์กระหน่ำแทงเข้าที่สีข้างของแอกนัสครั้งแล้วครั้งเล่า หกครั้งต่อวินาที! ความเร็วของไคล์นั้นอยู่ในระดับสูงสุดเท่าที่เกริดในสภาวะรับบัฟเต็มพิกัดจะทำได้ “แอกนัส...!” เกริดที่อยู่บนฟ้าถึงกับสะดุ้ง ‘ข้าควรช่วยมันไหม?’ เขาไม่ได้นับถือแอกนัส แอกนัสคือศัตรู และเกริดย่อมปรารถนาที่จะเห็นมันดับดิ้น ทว่าเขาก็รู้ดีว่าไคล์คือศัตรูที่คุกคามยิ่งกว่าแอกนัสหลายเท่าตัวนัก ‘ตราบใดที่ห้าเสาหลักยังคงอยู่ จักรวรรดิจะทรงอำนาจและกดขี่อาณาจักรโอเวอร์เกียร์ไปตลอดกาล’ หรือนี่จะเป็นโอกาสดี? โอกาสทองที่จะทำลายหนึ่งในเสาหลักเพื่อตัดกำลังของจักรวรรดิให้สิ้นซาก! ‘...ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณไอ้คนบ้านั่นหรอกนะ’ พลังชีวิต มานา และค่าความอึดของเขาฟื้นฟูขึ้นมาในระดับที่พอเหมาะแล้ว เกริดตรวจสอบสภาพร่างกายก่อนจะชัก ‘ดาบสายฟ้าแห่งการตื่นรู้’ ออกมา ในขณะเดียวกัน กองทัพของอารีสที่ฝ่าวงล้อมทหารจักรวรรดิมาได้ก็เข้าร่วมสมทบกับแอกนัส อารีสเองก็มีการตัดสินใจที่ไม่ต่างจากเกริด “แอกนัส! ข้ารู้ว่าแกกำลังวางแผนอะไรอยู่! แต่ไม่เป็นไร! ข้าจะยอมถูกแกหลอกใช้! ถ้ามันหมายถึงการกำจัดหนึ่งในห้าเสาหลักได้ ข้าจะยอมจับมือกับหมาบ้าอย่างแก!” เคร้งงง! เหล่าอัศวินแห่งความตายที่ถูกพายุอัสนีซัดกระจัดกระจายไปได้รับอิสระอีกครั้ง เมื่อสมาชิกของอารีสพุ่งเข้าโจมตีแนวหลังของอัศวินสีชาดที่ขวางทางอยู่ แอกนัสจึงสบโอกาสโหมกระหน่ำการโจมตีเข้าใส่ไคล์ด้วยทุกวิถีทางที่มี เขาแผดเสียงหัวเราะก้องสมรภูมิ “ดี! เยี่ยมมาก! พลังแห่งเฟอร์ฟู (Furfu)!” ทันทีที่ชื่อของจอมปีศาจถูกเอ่ยออกมา... ซ่าาาาาาา! ท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดงกลับถูกย้อมด้วยแสงสีขาวโพลน ทัศนียภาพรอบกายแปรเปลี่ยนไปในฉับพลันเมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มโปรยปรายลงมาดั่งห่าฝน กี๊ซซซซซ! โฮกกกกก! นี่คืออำนาจแห่งจอมปีศาจเฟอร์ฟู! อัศวินแห่งความตายของแอกนัสทวีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล จนไคล์ที่ถูกล้อมกรอบเริ่มเดาะลิ้นด้วยความรำคาญ ‘น่ารำคาญเสียจริง’ อันที่จริง เป้าหมายของไคล์บรรลุผลตั้งแต่วินาทีที่ลอเร็กซ์ตายแล้ว ‘ผลจากการที่อัศวินลำดับที่สามนำทัพ กองทัพจักรวรรดิกลับปราชัยยับเยิน อัศวินสีชาดล้มตายเป็นผักปลา นี่คือหลักฐานความไร้น้ำยาของพวกอัศวินสีชาด... พวกมันไม่จำเป็นสำหรับจักรวรรดิอีกต่อไป’ เมื่อรายงานเรื่องนี้ถึงหูองค์จักรพรรดิ พระองค์จะต้องพอพระทัยเป็นแน่ ใช่แล้ว... ภารกิจที่แท้จริงของไคล์ในครั้งนี้คือการทำลายความน่าเชื่อถือของอัศวินสีชาด เพื่อบั่นทอนอำนาจของพระมเหสีลง ‘ถ้าเป็นไปได้ ข้าก็อยากจะกำจัดผู้สืบทอดราชาไร้พ่ายที่นี่เสียเลย แต่...’ เจ้าเนโครแมนเซอร์สองคนนี้รับมือยากกว่าที่คิด โดยเฉพาะไอ้คนวิปลาสนั่น พลังของมันหลุดรอดจากสามัญสำนึกไปไกลนัก ‘พลังของจอมปีศาจงั้นรึ... ข้าควรจะถอนตัวออกไปในขณะที่พวกอัศวินสีชาดที่เหลือยังพอใช้เป็นโล่กำบังได้’ สำหรับจักรวรรดิแล้ว วัลฮัลล่าก็แค่หมู่บ้านบ้านนอก ไคล์ไม่อยากจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในที่พรรค์นี้ เขารู้สึกว่าเวทีนี้มันเล็กเกินไปสำหรับเกียรติยศของเขา คิดได้ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจผละจากไป “ระบำมังกรฟ้า” เปรี้ยง! เปรี้ยะๆๆๆ! ไคล์ปลดปล่อยพลังที่ได้รับมาจาก ‘ทวีปตะวันออก’ เพื่อเร่งสมรรถภาพร่างกายถึงขีดสุด เขาเตรียมจะสะบัดให้พ้นจากเหล่าอัศวินแห่งความตายที่กัดไม่ปล่อย ทว่าแผนการนั้นกลับพังทลายลงเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝัน “จงออกมา ลิช! มูมุด!” “ไอ้บ้านี่ แกมันเสียสติไปแล้ว!” “?!” วินาทีที่แอกนัสอัญเชิญลิชมูมุดออกมา เกริดก็พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าเข้าหาไคล์ทันที พร้อมกับที่เส้นผมสีดำสนิทของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน! “ฟายเออร์บอล (Fireball)!” “กิ๊ซซซซซซ!” ตูมมมมมมมม! บราแฮมและมูมุดต่างระเบิดมหาเวทเข้าใส่กันในชั่วอึดใจ และแน่นอนว่าไคล์ที่ยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างยอดศาสตราจารย์และศิษย์รักในอดีต... ย่อมต้องถูกกลืนกินไปในแรงระเบิดมหาศาลนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!