บทที่ 125: วิลเลียม ปะทะ โซแกลฟ [ตอนที่ 2] “แก!” โซแกลฟคำรามลั่นขณะพยายามขยับร่างกาย แต่กลับไม่เป็นผล ทักษะ 'แรมเพจ' ของเอลล่ามีโอกาสที่จะสร้างสถานะอัมพาตชั่วคราวเมื่อเธอโจมตีถูกเป้าหมาย สัตว์อสูรตนนี้ได้แต่สบถด่าอยู่ในใจเมื่อเขาเห็นเขาทั้งสองข้างของแพะสาวพุ่งเข้าปะทะกับแขนของเขาเป็นครั้งที่สอง เสียงกระดูกหักดังสนั่น โซแกลฟรู้สึกถึงความเจ็บปวดอันมหาศาลที่แล่นพล่านมาจากแขนซ้าย ความเจ็บปวดนั้นช่วยทำลายสถานะอัมพาตที่ตรึงร่างของเขาไว้ ทำให้เขาสามารถใช้พลังแห่งความมืดผลักการโจมตีครั้งที่สองของวอร์ไอเบ็กซ์ที่หมายจะเอาชีวิตให้ถอยออกไปได้ทันท่วงที “เกือบจะจัดการมันได้แล้ว” วิลเลียมถอนหายใจขณะที่เอลล่ากลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังอสูรร้ายตรงหน้าที่ไม่เหลือคราบความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่อไป ดวงตาเพียงข้างเดียวของโซแกลฟจับจ้องมาที่วิลเลียมด้วยความเกลียดชังถึงขีดสุด แขนซ้ายของสัตว์อสูรตนนั้นบิดเบี้ยวผิดรูปและมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด โซแกลฟใช้แขนขวาฝืนดัดกระดูกที่หลุดให้เข้าที่อย่างรุนแรง จากนั้นจึงใช้เวทมนตร์มืดเพื่อระงับเลือดเอาไว้ วิลเลียมรู้ดีว่าจ้าวแห่งป่าตนนี้ทำได้เพียงแค่ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับแขนที่หักของมันเท่านั้น เวทมนตร์มืดนั้นแตกต่างจากเวทมนตร์แห่งแสงและเวทมนตร์แห่งชีวิตที่มีพลังในการรักษาบาดแผล ในทางกลับกัน เวทมนตร์มืดนั้นเชี่ยวชาญในการมอบคำสาปและพลังงานด้านลบให้แก่ศัตรู แน่นอนว่าเช่นเดียวกับเวทมนตร์แขนงอื่น มันสามารถใช้เพื่อบรรเทาบาดแผลไม่ให้เลวร้ายลงไปกว่าเดิมได้ในระยะสั้น “ยินดีด้วย! แกทำสำเร็จแล้ว... แกทำให้ข้าโกรธจนได้!” โซแกลฟคำราม เสียงคำรามของมันส่งคลื่นกระแทกไปทั่วทั้งผืนป่า สัตว์อสูรและนกน้อยใหญ่ต่างพากันหนีตายไปในทิศทางตรงกันข้าม เพื่อไม่ให้ต้องติดร่างแหไปกับการโจมตีสวนกลับอย่างเต็มกำลังของโซแกลฟ “ด้วยความยินดีครับ~” วิลเลียมพูดยั่วเย้า “ไม่ต้องห่วงหรอกครับท่านจ้าวป่า นี่จะไม่ใช่แผลแรกและแผลสุดท้ายที่ท่านจะได้รับแน่ ถ้าอยากจะสู้ ผมก็จะจัดให้ตามคำขอ!” “แบะะะะะ!” เอลล่าร้องขานรับพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเป็นการท้าทาย “ช่างเป็นคนเลี้ยงแกะที่อ่อนหัดเสียนี่กระไร” โซแกลฟเย้ยหยัน “ข้าจะสอนให้เจ้ารู้ซึ้งถึงพลังที่แท้จริงของเวทมนตร์มืดเอง!” วิลเลียมอยากจะสวนกลับไปว่าโซแกลฟไม่จำเป็นต้องสอนอะไรเขาทั้งนั้น เพราะท่านอาจารย์เซลีนของเขาได้สอนสั่งเขามามากพอแล้วผ่านการทรมานด้วยคำสาปและไอปีศาจในทุกๆ วัน แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีความคิดที่จะพูดมันออกไป การเก็บไพ่ตายไว้ใช้ในศึกตัดสินความเป็นความตายสามารถเปลี่ยนกระแสของชัยชนะได้เสมอ โซแกลฟชูแขนขวาข้างที่ถนัดขึ้นและยิงกระสุนลำแสงมืดเข้าใส่วิลเลียมและเอลล่าอย่างต่อเนื่อง แพะแองโกร่ากระโดดหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วก่อนจะเริ่มวิ่งชาร์จเข้าหาโซแกลฟเพื่อรัดระยะห่าง หลังจากความผิดพลาดในการปะทะก่อนหน้านี้ โซแกลฟไม่กล้าดูถูกวอร์ไอเบ็กซ์อีกต่อไป มันใช้ความว่องไวโดดขึ้นไปตามกิ่งไม้พร้อมกับระดมยิงลูกพลังมืดเข้าใส่เด็กหนุ่มและแพะของเขา วิลเลียมและเอลล่าวิ่งวนไปรอบลานกว้างเพื่อหลบหลีกการโจมตีระยะไกลของสัตว์อสูร 'แย่ชะมัดที่ฉันใช้เวทมนตร์ของตัวเองไม่ได้' วิลเลียมคิดพลางเอียงศีรษะหลบลูกพลังงานของโซแกลฟ 'ถ้าฉันใช้ได้ ฉันคงจะสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาบังแล้วสู้ศึกยืดเยื้อไปแล้ว' “ด็อพเพิลแกงเกอร์!” โซแกลฟใช้ท่าไม้ตายของมันแยกรางออกเป็นสองร่าง เนื่องจากมันเสียแขนไปหนึ่งข้าง ทำให้ไม่สามารถระดมยิงเวทมนตร์มืดใส่ทั้งสองได้อย่างมีประสิทธิภาพ เพื่อลบจุดอ่อนนี้ มันจึงถูกบังคับให้ต้องควักไพ่ตายออกมาใช้ เมื่อเวทมนตร์มืดที่กระหน่ำลงมาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว วิลเลียมก็ตัดสินใจว่าการอยู่ในลานกว้างนั้นเสียเปรียบเกินไป “แม่ครับ เข้าไปในป่ากันเถอะ!” “แบะะะ!” เอลล่าใช้ความคล่องแคล่วกระโดดหลบไปตามแมกไม้อย่างชำนิชำนาญเพื่อใช้ต้นไม้เป็นเครื่องกำบังการโจมตีของโซแกลฟ แผนนี้ได้ผลดีเยี่ยมเพราะโซแกลฟถูกบีบให้ต้องหยุดการระดมยิงและกระโดดลงมาไล่ล่าพวกเขาแทน เหล่าผู้คุมสอบที่คอยดูแลเด็กคนอื่นๆ ต่างก็ถูกดึงดูดด้วยคลื่นพลังอันรุนแรงที่เกิดขึ้นภายในป่าและเริ่มรุดหน้าเข้ามาตรวจสอบ เด็กส่วนใหญ่เดินทางไปถึงจุดหมายเรียบร้อยแล้ว แชนด์เลอร์เป็นหนึ่งในนั้น และเขารู้สึกขอบคุณอย่างยิ่งที่รอดพ้นจากการไล่ล่าของสัตว์อสูรมาได้โดยยังมีชีวิตอยู่ ในขณะเดียวกัน ผู้ที่ช่วยให้เด็กคนอื่นๆ หลบหนีไปได้กำลังเผชิญกับการต่อสู้อันยากลำบากกับหนึ่งในจ้าวแห่งป่า โซแกลฟคุ้นเคยกับผืนป่าแห่งนี้เป็นอย่างดีและใช้มันให้เป็นประโยชน์ สัตว์อสูรและร่างแยกของมันพยายามทำแต้มบีบวงล้อมเข้าหาจากสองทิศทางเพื่อดักหน้าแพะที่กำลังถอยร่น วิลเลียมและเอลล่าพยายามวิ่งมุ่งหน้าไปยังธงที่โบกสะบัดอยู่ไกลๆ หลายครั้ง แต่โซแกลฟที่กำลังคลุ้มคลั่งไม่ยอมปล่อยให้มีโอกาสนั้น ทุกครั้งที่เอลล่าพยายามจะฝ่าออกไป ร่างแยกและโซแกลฟก็จะระดมโจมตีด้วยเวทมนตร์มืดอันทรงพลังใส่พวกเขา สิ่งนี้ทำให้เอลล่าต้องหยุดชะงักและคอยหลบหลีกการโจมตีที่พุ่งมาจากเหนือหัวอย่างยากลำบาก วิลเลียมรู้ดีว่าสถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต เขาจึงตัดสินใจใช้หนึ่งในไพ่ตายสำหรับการต่อสู้ 'ระบบ สลับอาชีพรองของฉันเป็นคาวาเลียร์' [ สลับอาชีพรองเสร็จสิ้น! ] [ โฮสต์ ขอให้โชคเข้าข้างท่าน! ] 'ขอบใจ แต่ฉันต้องการให้ช่วยอีกเรื่องหนึ่ง ระบบ' 'ฉันต้องการให้คุณ...' วิลเลียมเร่งให้เอลล่าหักเลี้ยวเพื่อหลบกระสุนมืดนับสิบที่พุ่งเข้าใส่ทางด้านขวาของเธอ “แม่ครับ ใช้แรมเพจอีกครั้ง!” วิลเลียมสั่งการ “แบะะะะะ!” - [ แรมเพจ 10 / 10 ] (ใช้มานา 100 แต้ม) — ปลดปล่อยศักยภาพทั้งหมดและเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่ง — เพิ่มขนาดเขาของผู้ใช้เป็นสองเท่าเพื่อสร้างความเสียหายมหาศาลแก่ศัตรู — ความเสียหายที่ทำได้เท่ากับ ค่าสถานะความแข็งแกร่ง (Strength) x 15 — สร้างความเสียหายสองเท่าต่อสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในหมวดหมู่ "ฝูง" (Pack) — มีโอกาสสูงที่จะทำให้ศัตรูติดสถานะเลือดไหล — มีโอกาสทำให้ศัตรูเป็นอัมพาต - ขนาดเขาของเอลล่าขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าจนเกือบจะทำให้โซแกลฟต้องสั่นสะท้าน มันยังจำได้ดีว่าตอนที่โดนท่านี้เข้าไปจังๆ มันเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด “ดูเอล เอ็กซ์! (Duel Ex)” วิลเลียมตะโกนลั่น และสิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น โซแกลฟที่ยืนอยู่บนยอดไม้รู้สึกว่าร่างกายขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว มันมีเวลาเพียงชั่วครู่ที่จะตระหนักได้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นได้ใช้ทักษะยั่วยุอันทรงพลังบางอย่าง บังคับให้มันต้องลงมาประชันหน้ากันในการต่อสู้ระยะประชิด! “บ้าเอ๊ย!” โซแกลฟสบถออกมาเสียงดังขณะสร้างดาบบาสตาร์ดขึ้นจากเวทมนตร์มืดของมัน ทักษะ “ดูเอล เอ็กซ์” ของวิลเลียมเป็นความสามารถพิเศษของอาชีพคาวาเลียร์ (Cavalier) เมื่อวิลเลียมระบุเป้าหมายในระยะห้าสิบเมตรรอบตัว เป้าหมายนั้นจะถูกบังคับให้แลกการโจมตีกับเขาหนึ่งครั้ง ผลของการท้าดวลจะหายไปทันทีเมื่อการโจมตีเพียงครั้งเดียวนั้นเสร็จสิ้นลง วิลเลียมสามารถใช้ทักษะนี้ได้สามครั้งต่อวัน และส่วนที่ดีที่สุดคือมันไม่ต้องใช้มานาในการเปิดใช้งาน! การหาตัวจริงของโซแกลฟนั้นยากเพราะร่างแยกของมันเหมือนตัวจริงทุกประการ อย่างไรก็ตาม วิลเลียมมีระบบคอยช่วยเหลือ มันสามารถแยกแยะได้ว่าตัวไหนคือตัวจริง ด้วยความช่วยเหลือนี้ เด็กหนุ่มผมแดงจึงสามารถบังคับให้โซแกลฟลงมาแลกหมัดกับพวกเขาได้ตราบเท่าที่มันยังอยู่ในระยะของการท้าดวล เสียงปะทะกันดังสนั่นตามด้วยคลื่นกระแทกที่ระเบิดออกภายในป่า “คุฮ่าาาาา!” โซแกลฟกระอักเลือดออกมาคำโตขณะใช้แส้มืดเกี่ยวเข้ากับกิ่งไม้เพื่อดึงร่างของมันขึ้นไป วิลเลียมและเอลล่าถูกแรงกระแทกจากดาบที่สร้างจากพลังงานมืดบริสุทธิ์ผลักให้ถอยหลังไป อย่างไรก็ตาม ทั้งคู่ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เพราะเขาของเอลล่ารับแรงปะทะส่วนใหญ่เอาไว้ได้ ดาบแห่งความมืดแตกกระจายเมื่อปะทะกัน แต่มันก็ช่วยเบี่ยงทิศทางเขาของเอลล่าไม่ให้แทงเข้าจุดตายได้สำเร็จ ถึงกระนั้น เอลล่าก็ยังสามารถขวิดจนเป็นรูโหว่ที่ไหล่ของสัตว์อสูรตนนั้นได้ เพราะมันถูกบังคับท้าดวลโดยไม่ทันตั้งตัว วิลเลียมเรียกธนูออกมาและยิงใส่สัตว์อสูรที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการปะทะเมื่อครู่ไปหลายนัด “ข้าขอสาปแช่งเจ้า เด็กมนุษย์!” โซแกลฟตะโกนด้วยความโกรธแค้น “ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วกินเนื้อเจ้าให้สิ้นซาก! ข้าจะดื่มเลือดของเจ้าและใช้หัวกะโหลกของเจ้ามาทำเป็นจอกเหล้าส่วนตัวของข้า!” วิลเลียมไม่ได้ตอบโต้เพราะเขากำลังรอให้คูลดาวน์ของ ดูเอล เอ็กซ์ สิ้นสุดลง แม้ว่ามันจะไม่ต้องใช้มานา แต่มันก็สามารถใช้ได้เพียงหนึ่งครั้งในทุกๆ ห้านาทีเท่านั้น เหล่าผู้คุมสอบที่มาถึงที่เกิดเหตุต่างตกตะลึงกับภาพการปะทะที่ได้เห็นกับตา นอกจากเกรนท์, แอนดี้ และไลล่าแล้ว ยังมีผู้คุมสอบอีกเก้าคนที่คอยจับตาดูพวกเด็กๆ อยู่ เด็กทุกคนเดินทางไปถึงจุดหมายที่มีธงปักอยู่ได้สำเร็จ ยกเว้นเพียงคนเดียว และคนคนนั้นก็คือวิลเลียม ร่างแยกของโซแกลฟเริ่มทำการโจมตีทีเผลอและฟันใส่วิลเลียมด้วยดาบเวทมนตร์มืด วิลเลียมกำลังจะกันการโจมตีนั้น แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอีกสายหนึ่งจากด้านบน สัตว์อสูรทั้งสองตนตัดสินใจทุ่มสุดตัวและเข้าต่อสู้ในระยะประชิด การโจมตีที่ประสานงานกันอย่างสมบูรณ์แบบทำให้เอลล่าและวิลเลียมหลบหลีกได้ยากลำบาก วิลเลียมคำรามลั่นและใช้ไม้เท้ากันการโจมตีจากด้านบนพลางเอียงตัวหลบไปด้านข้าง ดาบของโซแกลฟถูกปัดเอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดีเพราะทักษะ 'พาร์รี่' (Parry) ทำงานได้ทันเวลา อย่างไรก็ตาม การโจมตีของร่างแยกกลับถากเข้าที่สีข้างของวิลเลียม เอลล่าใช้ท่า 'เมก้าคิก' (Mega Kick) เตะอัดศัตรูที่อยู่ข้างหลังทันที แต่อีกฝ่ายก็สามารถใช้ดาบกันเอาไว้ได้ ถึงอย่างนั้น แรงเตะของเอลล่าก็ส่งร่างแยกกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ด้วยพลังทำลายอันน่าทึ่ง โซแกลฟใช้แส้มืดอีกครั้งเพื่อหลบหนีจากเขาที่หมายจะเอาชีวิตของเอลล่า ขณะที่เธอพยายามปกป้องลูกน้อยของเธอจากการโจมตีระลอกถัดไป เสื้อผ้าด้านข้างของวิลเลียมเริ่มถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงที่พุ่งออกมาจากบาดแผล แม้ว่าดาบจะเพียงแค่ถากไป แต่มันก็ทิ้งรอยแผลลึกหนึ่งเซนติเมตรลากยาวไปตามแนวลำตัวของเขา