บทที่ 68: แต้มเทพเจ้า (God Points) ‘ฉันมีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่า?’ วิลเลียมหลับตาลงแล้วนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลาสิบปีที่เขาได้ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองลอนต์ ทุกๆ วันเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรักที่บางครั้งเขารู้สึกได้ว่าหัวใจของเขากำลังหลอมละลาย มาม่าเอลล่าของเขาจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ได้รับอันตรายใดๆ ป้าแอนนาจะฮัมเพลงให้เขาฟังขณะที่โอบกอดเขาไว้ในอ้อมแขนที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ลุงมอร์เดร็ดคอยดูแลไม่ให้เขาขาดแคลนทั้งอาหารและเสื้อผ้า ป้าเฮเลนมักจะหาเวลาทำขนมหวานให้เขาพกติดตัวไปยังหุบเขาในขณะที่เขาไปเลี้ยงแพะเสมอ พี่ชายแมทธิวผู้รักการอ่านหนังสือ ก็มักจะหาเวลามาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับทวีปใต้ให้เขาฟัง และคุณปู่เจมส์ที่มักจะทำลายบรรยากาศการรำลึกความหลังของเขาด้วยการโอ้อวดเรื่องการผจญภัยในสมัยหนุ่มๆ ของตัวเอง สิบปีเหล่านั้นทำให้วิลเลียมตระหนักว่า แม้โลกนี้จะไม่มีความสะดวกสบายเหมือนโลกสมัยใหม่ แม้จะไม่มีไฟฟ้า โทรทัศน์ วิทยุ หรืออินเทอร์เน็ต แต่เขากลับไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่น้อย อันที่จริง ทุกคืนก่อนเข้านอน เขาจะตั้งตารอที่จะได้เห็นดวงอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันออก เพราะเขารู้ดี... เขารู้ว่าวันใหม่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความสุขกำลังรอเขาอยู่ “ผมมีความสุขมากครับ” วิลเลียมกล่าวเบาๆ จากนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นและมองไปยังเด็กสาวผู้น่ารักที่อยู่ตรงหน้า “ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าชีวิตของผมจะเป็นอย่างไรหากผมเข้าสู่ประตูเงินในตอนนั้น แต่ชีวิตที่ผมมีอยู่ในตอนนี้มันล้ำค่ามาก ผมดีใจที่ได้เกิดมาในโลกที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่นี้ครับ” “งั้นเหรอ” ลิลลี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่งดงาม เธอสัมผัสได้ว่าวิลเลียมพูดออกมาจากใจจริง และเขาก็มีความสุขกับชีวิตในปัจจุบันอย่างแท้จริง “ดีแล้วที่ได้ยินแบบนั้น” “อืม” วิลเลียมเกาแก้มด้วยความเขินอาย “เอาละ ข้าก็ดีใจที่เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในโลกใบนั้นนะ วิลเลียม” กาวินปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า เขานั่งลงข้างลิลลี่โดยหันหน้าเข้าหาวิลเลียม “สมกับเป็นพี่ชายร่วมสาบานของข้า!” อิซเซอิปรากฏตัวขึ้นเช่นกันและนั่งลงข้างกาวิน “เจ้าเหมือนกับข้าตอนสมัยหนุ่มๆ เลยนะ” เดวิดหัวเราะเบาๆ ขณะปรากฏตัวขึ้นข้างลิลลี่ เทพเจ้าทั้งสี่ที่มีความเชื่อมโยงกับวิลเลียมต่างมากันครบทุกคน พวกเขาทั้งหมดมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ราวกับว่าพวกเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างที่ไม่ค่อยจะดีนัก! วิลเลียมไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ และทักทายพวกเขาทุกคนด้วยรอยยิ้ม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ กาวิน พี่อิซเซอิ ท่านเดวิด” “นั่นสินะ ไม่ได้เจอกันนานเลยวิลเลียม” กาวินพยักหน้า “ข้าดีใจที่เห็นเจ้าสบายดี” อิซเซอิและเดวิดก็พยักหน้าตอบรับเช่นกัน “ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว ทำไมพวกเราไม่กินอะไรกันก่อนล่ะ?” ลิลลี่เสนอ “งานเลี้ยงนี้เตรียมไว้เพื่อการมาถึงของเจ้านะ ถ้าเจ้ากินไม่ล่ำมันก็น่าเสียดายแย่” “นางพูดถูก” อิซเซอิเสริม “มากินกันเถอะ!” วิลเลียมพยักหน้าและทุกคนก็เริ่มกินและดื่ม หลังจากที่อาหารบนโต๊ะถูกจัดการจนหมดสิ้น เหล่าเทพเจ้าก็เริ่มถามวิลเลียมเกี่ยวกับชีวิตในปัจจุบันของเขา ซึ่งเด็กชายก็ตอบไปตามความจริงอย่างสุดความสามารถ “อาจารย์ของเจ้านี่ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ” อิซเซอิกล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “วิลล์ การมีผู้หญิงที่อายุมากกว่าเป็นคนรักไม่ใช่เรื่องแย่หรอกนะ พวกเขามีความคลาสสิกมากกว่าและเจ้าสามารถพึ่งพาพวกเขาได้เมื่อยามที่ทุกอย่างเริ่มลำบาก อีกอย่าง... อาจารย์ของเจ้าน่ะได้รับการพัฒนาในส่วนที่ควรจะเป็นอย่างดีเลยล่ะ ถ้าเจ้าเข้าใจความหมายของข้านะ” วิลเลียมส่งยิ้มที่รู้กันให้อิซเซอิ พวกลามกทั้งสองจ้องหน้ากันขณะที่รอยยิ้มหื่นกามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ ลิลลี่เดาะลิ้นด้วยความรำคาญ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เดวิดลูบเคราของเขาพลางมองวิลเลียมด้วยความชื่นชม “แม้ว่าข้าจะมอบไม้เท้าของข้าให้เจ้าไป แต่ข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าจะได้ใช้มันเร็วขนาดนี้” “ท่านเดวิด ผมขอบคุณมากสำหรับของขวัญที่ท่านมอบให้ครับ หากไม่มีไม้เท้าของท่าน ผมอาจจะต้องเข้าสู่กงล้อแห่งการเวียนว่ายตายเกิดใหม่ตั้งแต่อายุหนึ่งขวบแล้ว” “ข้าเดาว่านี่คงเรียกว่าโชคชะตา ตอนที่ข้าเห็นเจ้าครั้งแรก มันทำให้ข้านึกถึงสมัยที่ข้ายังหนุ่ม...” “สมัยหนุ่มอะไรกัน?” ลิลลี่เยาะเย้ย “ตอนที่ท่านเกิดมาเป็นเทพ ท่านก็แก่แล้ว ท่านยังกล้าพูดอย่างหน้าไม่อายอีกเหรอว่าวิลเลียมทำให้ท่านนึกถึงสมัยหนุ่มๆ?” เดวิดแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดถากถางของลิลลี่และลูบเคราของเขาต่อไป “มาม่าเอลล่าของเจ้ารักเจ้ามากนะ อย่าลืมดูแลนางให้ดีล่ะ” “ผมจะทำครับ” วิลเลียมสัญญา “ผมถือว่านางเป็นแม่คนที่สองของผม สำหรับผม มาม่าเอลล่าคือครอบครัวครับ” เดวิดมีสีหน้าที่พึงพอใจและพยักหน้า เขาเป็นเทพเจ้าแห่งคนเลี้ยงแกะ และวิลเลียมก็กลายเป็นหนึ่งในสาวกของเขาโดยทางอ้อมเมื่อเขากลายเป็นคนเลี้ยงแกะในโลกที่เขาเกิดมา แน่นอนว่าเขายังรับรู้ถึงเรื่องของเอลล่าและแพะตัวอื่นๆ ที่โชคชะตาของพวกมันผูกติดอยู่กับวิลเลียมในตอนนี้ด้วย “กาวิน ท่านรู้หรือยังว่าทำไมผมถึงมาพบท่าน?” วิลเลียมถาม “แน่นอนว่าข้ารู้” กาวินตอบ “เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาพบข้าเร็วขนาดนี้ ฝูงหมาป่าคลั่ง (Wolf Tide) นั่นนำผลประโยชน์มาให้เจ้ามากมายจริงๆ” กาวินหัวเราะเบาๆ ขณะตบไหล่วิลเลียม “เอาละ มาเข้าเรื่องกันเถอะ” สีหน้าของกาวินขรึมลงขณะกอดอก “เพื่อให้ตัวจำกัดค่าประสบการณ์ (Experience Limiter) ของเจ้าเลื่อนระดับไปสู่ขั้นต่อไป เจ้าจำเป็นต้องทำเควสให้สำเร็จ” “เควสเหรอครับ?” วิลเลียมถาม “เควสแบบไหนครับ? เหมือนกับเควสในเกมที่ผมเคยเล่นบนโลกหรือเปล่า?” “ประมาณนั้นแหละ” กาวินพยักหน้า “เมื่อเจ้าเคลียร์เควสนี้ได้ ฟีเจอร์พิเศษอีกอย่างของคอร์ซีพียู (CPU Core) จะถูกปลดล็อก” “ฟีเจอร์พิเศษ?” “ใช่ เจ้าจะเริ่มได้รับเควสพิเศษที่จะให้แต้มที่เรียกว่า แต้มเทพเจ้า (God Points)” “แต้มเทพเจ้า?” วิลเลียมเอียงคอด้วยความสงสัย ลิลลี่ไอเบาๆ ก่อนจะอธิบายต่อจากกาวิน “แต้มเทพเจ้าคือแต้มที่เจ้าสามารถใช้ซื้อไอเทมในร้านค้าเทพเจ้า (God Shop) ได้ สาวกของพวกเราที่ได้รับพรจากพวกเราจะสามารถเข้าถึงร้านค้านี้และซื้อไอเทมที่หาได้เฉพาะในแดนเทพเท่านั้น” “ไอเทมทั้งหมดในร้านค้าเทพเจ้าถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าเทพเองทั้งนั้น” อิซเซอิกล่าวด้วยรอยยิ้ม “บางอย่างก็แพง แต่บางอย่างก็ ‘แพงมาก’ อย่างไรก็ตาม ข้าจะให้ส่วนลด 50% สำหรับไอเทมสามชิ้นแรกที่เจ้าซื้อจากร้านของข้านะ” “พี่อิซเซอิ ท่านขายไอเทมประเภทไหนในร้านของท่านเหรอครับ?” “ยาปลุกอารมณ์, เทียน, แส้, ชุดบอนเดจ, ชุดกระต่าย... และไอเทมที่น่าตื่นเต้นอีกมากมายที่จะทำให้ชีวิตยามค่ำคืนของเจ้าน่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ!” วิลเลียมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ขณะกุมมือของอิซเซอิ “ท่านมีชุดกะลาสีด้วยไหมครับ?” “แน่นอนว่าข้ามี” อิซเซอิถามกลับด้วยรอยยิ้มลามก “เรายังมีชุดมิโกะด้วยนะ” พวกลามกทั้งสองกุมมือกันแน่น ซึ่งทำให้เทพเจ้าคนอื่นๆ มองพวกเขาด้วยความสมเพช กาวินกระแอมเพื่อดึงความสนใจของวิลเลียมให้กลับมาฟังคำอธิบายของเขาต่อ “ฟังนะ วิลเลียม ข้าจะบอกเนื้อหาเควสของเจ้าในตอนนี้” กาวินกล่าว “ตอนนี้เจ้าอยู่ในวิหารแพนธีออนแห่งความกล้าหาญ หนึ่งในเพื่อนร่วมงานของข้าขอความช่วยเหลือมา และมันบังเอิญว่าเจ้าก็อยู่ที่วิหารของนางพอดี “ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงตัดสินใจว่าเควสของเจ้าคือการช่วยสาวกของนางในการผ่านบททดสอบ เจ้าจะได้รับข้อมูลเพิ่มเติมเมื่อวิญญาณของเจ้ากลับคืนสู่โลกของเจ้า เจ้ามีคำถามอะไรอีกไหม?” “ผ-ผมจะได้พบกับพวกท่านอีกไหมครับ?” วิลเลียมถาม “เมื่อเจ้าไปถึงคอขวดขั้นต่อไป เจ้าก็สามารถกลับมาหาพวกเราได้อีก” ลิลลี่ตอบด้วยรอยยิ้ม “พี่ชาย ถึงแม้พี่จะคิดถึงลิลลี่ แต่พี่ก็ไม่ควรหักโหมจนเกินไปนะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป พวกเราจะได้กลับมาพบกันใหม่ในเวลาที่เหมาะสม” “ไม่ต้องห่วงหรอกน้องชาย” อิซเซอิเสริม “พวกเราจะคอยเฝ้าดูเจ้าอยู่เรื่อยๆ ถึงแม้เจ้าจะมองไม่เห็นพวกเรา แต่พวกเรามองเห็นเจ้าได้อย่างแน่นอน” “ใช่แล้ว” เดวิดพยักหน้า “แน่นอนว่าพวกเราไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงหรือช่วยเหลือเจ้าได้จริงๆ เมื่อเจ้าเผชิญกับความยากลำบาก เทพเจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้แทรกแซงโลกวัตถุ อย่างไรก็ตาม พวกเราสามารถเสนอความช่วยเหลือให้เจ้าในทางอื่นได้” “สิ่งสำคัญคือการที่เจ้าต้องใช้ชีวิตให้คุ้มค่า” กาวินกล่าว “แม้ว่าความแข็งแกร่งจะเป็นสิ่งจำเป็น แต่เจ้าต้องไม่ละเลยโลกที่อยู่รอบตัวเจ้า ชีวิตไม่ใช่เรื่องของโอกาส แต่มันคือเรื่องของทางเลือก มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องรอคอย แต่มันคือสิ่งที่ต้องไขว่คว้ามาให้ได้ “เจ้าจะต้องเลือกทางเดินมากมายในชีวิต บางทางเลือกอาจจะไม่นำไปสู่ตอนจบที่เจ้าวาดฝันไว้ แต่ไม่ว่าเจ้าจะเลือกสิ่งใด เจ้าต้องรับผิดชอบมันไปจนถึงที่สุด เช่นเดียวกับเควสพิเศษที่จะให้แต้มเทพเจ้าแก่เจ้า หากเจ้ารู้สึกว่าเควสนั้นไร้สาระ หรือขัดต่อศีลธรรมของเจ้า เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องทำมัน” “เอ๋? ผมสามารถข้ามเควสพิเศษได้ด้วยเหรอครับ?” วิลเลียมถาม “ใช่ การทำเควสพิเศษไม่ใช่เรื่องบังคับ” กาวินตอบขณะที่ลอบมองลิลลี่และอิซเซอิ “จงทำเฉพาะสิ่งที่เจ้าคิดว่าควรค่าแก่การทำเท่านั้น” “เข้าใจแล้วครับ” วิลเลียมพยักหน้า อิซเซอิและลิลลี่ต่างมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า ‘พี่ชาย มาดูกันซิว่าพี่จะต้านทานเควสพิเศษที่ลิลลี่จะมอบให้พี่ได้ไหมนะ~’ ‘ไม่ต้องห่วงหรอกน้องชาย พี่ชายคนนี้จะทำให้แน่ใจเองว่าเจ้าจะได้มีปฏิสัมพันธ์กับเหล่าสาวๆ บ่อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้’ เทพทั้งสองสบตากันอย่างรู้ใจก่อนจะหันความสนใจกลับมาที่วิลเลียม สิ่งที่วิลเลียมไม่รู้ก็คือ ผู้ที่จะเป็นคนมอบเควสพิเศษให้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเหล่าเทพเจ้าเหล่านี้เอง