ตอนที่ 61: จดหมายที่รอคอยมาแสนนานของอาเวน เสียงร้องของนกกระเรียนดังก้องมาแต่ไกล ทำใหอาเวนรีบวิ่งไปยังระเบียงห้องของเธอทันที สายตาของเธอจับจ้องไปยังจุดสีดำบนเส้นขอบฟ้าที่ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในฐานะไฮเอลฟ์ อาเวนเป็นคนที่มีความอดทนสูงมากเนื่องจากมีอายุขัยที่ยืนยาว ทว่าด้วยเหตุผลบางประการ ในตอนนี้เธอ กลับรู้สึกกระวนกระวายใจ เธออยากจะเร่งเวลาให้ผ่านไปเร็วขึ้นอีกนิด เพื่อให้สกายล่ามาปรากฏตัวต่อหน้าเธอในวินาทีนี้เลย! การรอคอยที่ยาวนานและทรมานสิ้นสุดลงเมื่อนกกระเรียนร่อนลงแตะพื้นระเบียง แทนที่จะทักทายนกกระเรียนตามปกติ อาเวนกลับรีบแกะกระบอกที่ผูกติดกับขาของมันออกในทันที สกายล่าเริ่มจิกหัวอาเวนด้วยความไม่พอใจ เพราะเพื่อนของเธอไม่แม้แต่จะทักทายกัน แถมยังมุ่งความสนใจไปที่ห่อของที่เธอกระเตงข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากทวีปใต้อย่างยากลำบาก! “โอ๊ย! สกายล่า หยุดนะ! ฉันขอโทษที่ละเลยเธอ ได้โปรดหยุดจิกฉันเถอะ!” อาเวนรีบขอโทษและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปลอบประโลมนกกระเรียนที่กำลังขุ่นเคือง ซึ่งเดินทางมาไกลเพื่อส่งข้อความและนำคำตอบจากลูกชายสุดที่รักกลับมาให้เธอ “โครรรรร!” (หลังจากที่ข้าไปส่งจดหมายให้เจ้า นี่คือวิธีที่เจ้าตอบแทนข้าอย่างนั้นหรือ?!) “ขอโทษจ้ะ! จะไม่ให้เกิดขึ้นอีกแล้ว!” “โครรรรร!” (มันควรจะเป็นอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นคราวหน้าข้าจะไม่ไปส่งจดหมายให้เจ้าอีก!) “สกายล่าน่ะดีที่สุดเลย! สมกับเป็นนกกระเรียนเงินจันทราแห่งราชวงศ์ที่ภาคภูมิใจในความสง่างาม ความงาม และความใจดีจริงๆ” “โครรรร!” (นังคนโง่! คำเยินยอของเจ้าใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก!) หลังจากปลอบอยู่นานถึงสิบนาทีและเสิร์ฟปลานมจันทราเงินให้กินอย่างจุใจ ในที่สุดสกายล่าก็สงบลงและหลับตาเพื่อพักผ่อน แม้ว่าการเดินทางข้ามทวีปจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ แต่การเดินทางไปกลับระหว่างทวีปซิลเวอร์มูนและทวีปใต้ก็ยังถือเป็นการเดินทางที่เหนื่อยล้าไม่น้อย เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักสงบลงแล้ว อาเวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและนั่งลงบนเก้าอี้เพื่ออ่านจดหมายจากลูกชายของเธอ บอกตามตรงว่าเธอกลัวที่จะอ่านคำตอบของวิลเลียม จะเป็นอย่างไรถ้าเขาเขียนว่าเขาเกลียดเธอ? จะเป็นอย่างไรถ้าเขาเขียนจดหมายต่อว่าที่เธอทอดทิ้งเขา? เมื่อความคิดในแง่ลบเหล่านี้แล่นเข้ามาในหัว อาเวนก็รู้สึกว่ากระบอกจดหมายที่เธอถืออยู่ในมือนั้นหนักอึ้งขึ้นมาทันที อาเวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อทำใจให้สงบ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เธอต้องรู้ให้ได้ว่าวิลเลียมคิดอย่างไรกับเธอ เมื่อเธอเปิดกระบอกจดหมาย ม้วนกระดาษที่พับอยู่และแหวนวงหนึ่งก็ตกลงมาบนมือของเธอ อาเวนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกรอบ ก่อนจะค่อยๆ คลี่ม้วนกระดาษออกเพื่ออ่านคำตอบของวิลเลียม - ถึงท่านแม่ผู้เป็นที่รักซึ่งคิดถึงผมในทุกๆ วัน สวัสดีครับท่านแม่ หวังว่าท่านคงจะสบายดี บอกตามตรงเลยว่า ผมใช้เวลากว่าสิบห้านาทีในการเขียนประโยคแรกเพียงประโยคเดียว เพราะผมไม่รู้เลยว่าควรจะเริ่มต้นจดหมายอย่างไรดี ผมไม่คิดเลยว่าการเขียนจดหมายตอบกลับจะยากขนาดนี้ - อาเวนหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อได้อ่านประโยคแรกของลูกชาย เธอยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี เพราะเธอเองก็ประสบกับสิ่งเดียวกันตอนที่ตัดสินใจเขียนจดหมายถึงเขา ดวงตาของเธอไล่ไปตามลายมือของวิลเลียม แม้ว่ามันจะไม่สง่างามเท่าของเธอ แต่เธอก็ยังตกหลุมรักเส้นลายมือที่หนักแน่นและชัดเจน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของเขาในการตอบจดหมายฉบับนี้ - ผมขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการก่อนนะครับ ผมชื่อ วิลเลียม วอน เอนสเวิร์ธ เด็กชายที่หล่อที่สุดในทวีปใต้ ท่านปู่เจมส์บอกว่าผมหน้าตาเหมือนท่านแม่เป๊ะเลย นั่นหมายความว่าท่านแม่ต้องเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในทวีปซิลเวอร์มูนอย่างแน่นอน ผมประหลาดใจมากที่เห็นพี่สาวสกายล่าปรากฏตัวที่หมู่บ้านลอนต์พร้อมกับจดหมายของท่านแม่ ผมไม่เคยเห็นนกกระเรียนสีขาวที่ตัวใหญ่และฉลาดเท่าเธอมาก่อนเลย เธออ่อนโยนและใจดีมากพอที่จะเล่าเรื่องของท่านแม่ คุณตาคุณยาย เมืองศักดิ์สิทธิ์นิทเฟ่ เอเธล และทวีปซิลเวอร์มูนให้ผมฟังด้วย พี่สาวสกายล่ายังบอกอีกว่า ถึงแม้ท่านแม่จะสวยมาก แต่ท่านแม่ก็ยังเป็นคนขี้แยที่สุดในเมืองศักดิ์สิทธิ์นิทเฟ่ เอเธล อีกด้วยครับ - ริมฝีปากของอาเวนกระตุกเมื่ออ่านถึงส่วนที่บอกว่าเธอเป็นคนขี้แย เธอมองค้อนไปยังสกายล่าที่กำลังนอนหลับอยู่ข้างๆ ‘ยัยนกทรยศ!’ อาเวนคิดในใจ ‘เธอกล้าดียังไงไปบอกลูกชายฉันว่าฉันเป็นคนขี้แย? ฉันไม่ใช่เสียหน่อย!’ ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาจิกกัด สกายล่าลืมตาขึ้นและส่งสายตา "อะไร? เจ้ามีปัญหาอะไรกับข้าหรือเปล่า?" มาให้ ทำให้อาเวนรีบเบือนหน้าหนีทันที ระหว่างสกายล่าและอาเวน นกกระเรียนมักจะเป็นฝ่ายที่รุกหนักกว่าเสมอ เธอเป็นผู้พิทักษ์ของอาเวนมาหลายปีและดูแลไฮเอลฟ์สาวราวกับเป็นน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง นั่นคือเหตุผลที่อาเวนไม่กล้าหือกับสกายล่า ต่อให้เธอดื่มเหล้าย้อมใจเข้าไปสักสองไหก็ตาม ด้วยหัวใจที่ยอมจำนน อาเวนจึงกลับไปอ่านจดหมายของวิลเลียมต่อ - ไม่ต้องกังวลไปนะครับท่านแม่ ต่อให้ท่านแม่จะเป็นคนขี้แยจริงๆ อย่างที่พี่สาวสกายล่าบอก แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าท่านคือแม่ของผม และผมก็เป็นห่วงท่านแม่นะครับ น่าเสียดายจริงๆ ที่ผมไม่มีโอกาสเห็นหน้าท่านแม่ตอนที่ผมยังเป็นทารก ถ้าเป็นไปได้ ช่วยส่งรูปวาดของท่านแม่มาให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมจะได้รู้ว่าท่านแม่ที่แสนสวยของผมหน้าตาเป็นอย่างไร? มาม่าเอลล่าของผมก็อยากเห็นท่านแม่เหมือนกันครับ อ๊ะ ก่อนที่ผมจะลืม มาม่าเอลล่าคือคนที่ดูแลผมมาตั้งแต่ยังแบเบาะ เธอเป็นแพะแองโกเรียน และผมก็เติบโตมาจากการดื่มนมของเธอในทุกๆ วัน ในใจของผม เธอคือแม่คนที่สองที่ไม่อาจมีใครมาแทนที่ได้พอๆ กับท่านแม่เลยล่ะครับ ผมหวังว่าจะมีวันที่พวกท่านจะได้พบกัน ผมรักเธอมากจริงๆ ครับ - “ฉันก็อยากจะเจอเธอเหมือนกัน” อาเวนพึมพำ เธออยากจะพบกับแม่คนที่สองของวิลเลียมที่อยู่กับเขามาตั้งแต่ยังเป็นทารก อาเวนรู้สึกริษยาและอิจฉาเอลล่า เพราะเอลล่าได้เห็นการเติบโตของวิลเลียมแทนที่เธอ เธอสัมผัสได้จากลายมือของวิลเลียมว่าลูกชายของเธอรักเอลล่ามากจริงๆ เธอถึงกับกังวลว่าวิลเลียมจะรักเอลล่ามากกว่ารักเธอเสียอีก แม้ว่าเธอจะเข้าใจความรู้สึกของวิลเลียมที่มีต่อเอลล่าได้ดี เพราะทั้งสองอยู่ด้วยกันมาหลายปี แต่เธอก็ยังรู้สึกขมขื่นในใจ อาเวนเองก็หวังว่าเธอจะได้อยู่เคียงข้างวิลเลียมและได้เห็นการเติบโตของเขา จากทารกที่เพิ่งเริ่มคลาน กลายเป็นเด็กชายที่มีความหลงตัวเองเหมือนกับคุณปู่ของเขา ใช่แล้ว เจมส์และธีโอเดนต่างก็เป็นพวกหลงตัวเองทั้งคู่ ดูเหมือนว่ายีนของทั้งสองคนจะถูกส่งต่อไปยังวิลเลียมเสียแล้ว - ท่านแม่ครับ หมู่บ้านลอนต์อาจจะเป็นสถานที่ที่บ้านนอกที่สุดในทวีปใต้ แต่เมืองเล็กๆ แห่งนี้—ที่ที่ผมเติบโตมา—อบอุ่นมากครับ ผู้คนที่นี่มีชีวิตชีวา ท่านลุงมอร์เดร็ด ท่านป้าแอนนา ท่านป้าเฮเลน ลูกพี่ลูกน้องแมทธิว และท่านปู่ ต่างก็เป็นคนที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีมาก เพราะทุกๆ วันเต็มไปด้วยความรักและความสุข เพราะฉะนั้นท่านแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องความเป็นอยู่ของผมนะครับ ตอนนี้ผมมีความสุขมาก และรู้สึกว่าเป็นเด็กที่โชคดีที่สุดในโลกที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวที่แสนอบอุ่นนี้ ยังมีอีกหลายอย่างที่ผมอยากจะพูด แต่ผมเกรงว่าน้ำตาจะไหลออกมาเสียก่อนถ้าผมเขียนมันลงไปมากกว่านี้ บางทีผมอาจจะได้รับยีนขี้แยมาจากท่านแม่ก็ได้นะครับ วางใจได้ครับ ถึงแม้ผมจะไม่สามารถบรรยายความรู้สึกที่เหลือออกมาเป็นคำพูดได้ แต่ผมจะชดเชยให้ด้วยของขวัญที่แนบมาพร้อมกับจดหมายฉบับนี้ครับ ผมตื้อท่านปู่เจมส์จนท่านยอมเปิดห้องคลัง เพื่อให้ผมส่งของดีประจำหมู่บ้านลอนต์ไปให้ท่านแม่ได้ ผมยังได้เพิ่มของขวัญอีกเล็กน้อยให้กับคุณตาคุณยายที่ผมอยากจะพบท่านสักวันหนึ่งในนิทเฟ่ เอเธล ด้วยครับ ผมไม่รู้ว่าของขวัญเหล่านี้จะถูกใจพวกท่านไหม แต่หวังว่าพวกท่านจะไม่ปฏิเสธมันนะครับ สุดท้ายนี้ท่านแม่ครับ ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่เราได้สื่อสารกัน แต่โปรดรู้ไว้ว่าผมไม่ได้เกลียดท่านแม่เลย แม้ว่าผมจะเสียใจที่เราต้องพรากจากกัน แต่ผมรู้ว่าท่านแม่ทำไปก็เพื่อตัวผมเอง คำพูดไม่สามารถอธิบายได้เลยว่าผมอยากเจอท่านแม่มากแค่ไหน ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ ช่วยส่งภาพวาดของท่านแม่มาให้ผมทีนะครับ ผมจะขอให้ท่านปู่หาคนมาวาดภาพผมเหมือนกัน ท่านแม่จะได้เห็นว่าลูกชายของท่านหล่อและยอดเยี่ยมแค่ไหน ผมภาวนาให้การกลับมาพบกันตามโชคชะตาของเรามาถึงเร็วขึ้นสักวันหนึ่ง ด้วยความคิดถึงจากทวีปใต้ วิลเลียม วอน เอนสเวิร์ธ - ดวงตาของอาเวนพร่ามัวขณะที่เธอกดจดหมายแนบกับหน้าอก เธอรู้สึกโล่งใจและมีความสุขที่วิลเลียมไม่ได้เกลียดเธอ อย่างไรก็ตาม เธอก็ยังรู้สึกขมขื่นเพราะความรักที่มีอยู่เต็มเปี่ยมแต่มอบให้เขาไม่ได้ น้ำตาของอาเวนไหลรินลงมาตามใบหน้าที่งดงาม แต่เธอไม่ได้พยายามที่จะหยุดมันเลย สกายล่าซึ่งกำลังพักผ่อนอยู่ข้างๆ ลืมตาขึ้นครู่หนึ่งก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง ตรงข้ามกับสิ่งที่สกายล่าบอกกับวิลเลียม อาเวนไม่ใช่คนขี้แย ในฐานะนักบุญหญิงแห่งพฤกษาโลก เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะแสดงอารมณ์ที่อ่อนแอให้สาธารณชนเห็น เฉพาะยามที่เธออยู่ตามลำพัง และคิดถึงสามีผู้ล่วงลับและลูกชายที่อยู่ไกลโพ้นเท่านั้นที่เธอจะยอมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เธอต้องเข้มแข็งเพื่อพวกเขาทั้งคู่ และสกายล่าก็เข้าใจเรื่องนี้ดี ด้วยเหตุนี้เอง เธอจึงเต็มใจที่จะเดินทางไกลและอันตรายข้ามทวีปเพื่อส่งจดหมายของอาเวน หากนี่เป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ "อาเวนตัวน้อย" ของเธอมีความสุข สกายล่าก็พร้อมจะเผชิญหน้ากับมังกร หากมันหมายความว่าเธอจะสามารถนำข้อความของวิลเลียมกลับมาสู่อ้อมกอดของมารดาผู้เปี่ยมด้วยรักได้ ในคืนนั้น อาเวนฝันดี ฝันว่าลูกชายสุดที่รักกำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของเธอ และไม่มีใครในโลกใบนี้ที่จะพรากเขาทั้งสองออกจากกันได้อีกตลอดกาล