Chapter 1000 การปะทะสั้นๆ อาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าดูเก่าแก่โบราณ อันที่จริงแล้วอาคารทุกหลังในที่นี้ล้วนให้ความรู้สึกเช่นนั้น เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ตัวอาคาร เขารู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่หน้าสิ่งที่เก่าแก่พอๆ กับกาลเวลา ชั่วขณะหนึ่งเขาหยุดชะงัก ไม่กล้าก้าวเดินต่อด้วยความรู้สึกตื่นตะลึงกับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาใกล้สิ่งก่อสร้างเหล่านี้นัก อาคารหลังนี้ดูแข็งแกร่งเป็นพิเศษ แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะดูเก่าคร่ำคร่าก็ตาม เกรย์หลุดออกจากภวังค์ในไม่ช้าแล้วรีบพุ่งตัวเข้าไปในอาคาร ‘หวังว่าข้างในจะมีมิติเล็กๆ ให้ข้าหลบซ่อนได้นะ ไม่อย่างนั้นข้าคงซวยหนักแน่’ เกรย์รู้ดีว่าการเข้ามาในอาคารนี้อาจทำให้ผู้ที่ไล่ล่าเขาตามมาได้ง่ายขึ้น แต่มันก็เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะสลัดพวกนั้นให้หลุด ดังนั้นเขาจึงไม่อาจปล่อยโอกาสนี้ไปได้ ท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตของผู้ใช้อเลเมนทัลก็คือความเสี่ยงในตัวเองอยู่แล้ว ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ปิดสนิทลงหลังจากที่เขาเข้ามาข้างใน ทำให้เขามีความหวังลึกๆ ว่าสถานที่แห่งนี้อาจมีสิ่งที่เขาต้องการ เขาเดินหน้าต่อไป ด้านในของอาคารกว้างขวางอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกับสิ่งที่เห็นจากภายนอก มันมีขนาดใหญ่กว่าด้านนอกถึงสองเท่าเป็นอย่างน้อย ถึงแม้จะรีบร้อนแต่เขาก็ไม่ประมาทจนถึงขั้นบุ่มบ่ามวิ่งพล่านไปทั่ว เพราะในอาคารแห่งนี้อาจมีอันตรายแฝงอยู่ เขาออกจากโถงขนาดใหญ่และก้าวเข้าสู่ทางเดิน เมื่อเห็นประตูที่นำไปสู่ห้องต่างๆ เขาก็ยิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น เขาไม่มีความอยากรู้อยากเห็นที่จะเปิดประตูบานไหนเลย เพราะมันอาจนำปัญหามาให้เขาเพิ่มขึ้น ในขณะที่กำลังเดิน เขาก็ได้ยินเสียงประตูด้านหลังปิดโครม ‘สงสัยที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ว่าสินะ’ เขาคิดในใจ ‘วอยด์ ตรวจสอบดูซิว่าคนไหนตามเข้ามา’ วอยด์หายตัวไปจากไหล่ของเกรย์และไปปรากฏตัวที่โถงใหญ่ เขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ‘เป็นไอ้คนที่อยู่ขั้นที่แปด’ วอยด์รายงาน ‘เจ้าคิดว่าเราต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะจัดการมันได้?’ เกรย์ถาม ‘ไม่เกินสองนาทีหรอก’ วอยด์ตอบอย่างมั่นใจ เขาเพียงลำพังก็สามารถเอาชนะชายหนุ่มคนนั้นได้อยู่แล้ว หากรวมพลังกับเกรย์ด้วย ทุกอย่างก็น่าจะจบเร็วขึ้น ‘เอาล่ะ ยิ่งเร็วยิ่งดี’ ไม่นานเกรย์ก็เริ่มเตรียมค่ายกล เขาต้องการลอบโจมตีชายหนุ่มคนนั้น โดยมีวอยด์คอยซุ่มอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย ไม่มีทางที่มันจะรอดพ้นจากการโจมตีแบบปิดล้อมของพวกเขาไปได้ ชายหนุ่มคนนั้นรีบไล่ตามเกรย์มาในไม่ช้า แต่เขาก็ระมัดระวังตัวไม่ต่างจากเกรย์ เพราะรู้ดีว่าอาคารประเภทนี้อันตรายเพียงใด เขาติดตามร่องรอยมาจนถึงจุดที่เกรย์ยืนรออยู่ “สหายของเจ้าไปไหนเสียล่ะ?” เกรย์ถามด้วยความสงสัย เขายืนอยู่อย่างสงบนิ่ง จ้องมองชายหนุ่มราวกับกำลังมองทะลุไปถึงจิตวิญญาณ “แค่ข้าคนเดียวก็เกินพอที่จะฆ่าเจ้าแล้ว ก่อนที่นางจะมาถึง ศพของเจ้าก็จะกองอยู่บนพื้นนั่นแหละ” ชายหนุ่มกล่าวอย่างมั่นใจ เกรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้า “เอาสิ ข้าอยู่นี่แล้ว” เขากางแขนออก รอคอยให้ชายหนุ่มบุกเข้ามา ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วชะงัก ความคิดที่ว่าเกรย์อาจวางกับดักลอบโจมตีแล่นเข้ามาในหัว แต่เมื่อมองไปที่เกรย์ เขาก็รู้สึกว่าระดับพลังของพวกเขานั้นเทียบกันไม่ได้ อีกฝ่ายอยู่เพียงแค่ขั้นที่หก ในขณะที่เขาอยู่ถึงขั้นที่แปด ถึงจะมั่นใจแต่เขาก็ไม่กล้าประมาทเกรย์ เขาค่อยๆ รุกคืบเข้ามาอย่างระมัดระวังพร้อมเตรียมป้องกันอย่างเต็มกำลัง ร่างของเขาถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีดำในขณะที่เคลื่อนที่เข้ามา “ระวังตัวดีนี่” เกรย์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะดีดนิ้ว ผนัง พื้น รวมถึงเพดานสว่างวาบขึ้นด้วยเส้นสายของค่ายกล ชายหนุ่มปล่อยให้หมอกที่ล้อมรอบตัวกระจายออก และด้วยคำรามอันทรงพลัง หมอกก็เริ่มหนาตัวขึ้นจนกลายเป็นสถานะกึ่งของเหลว เกรย์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทางเดินทั้งสายก็ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงขนาดใหญ่ เขาใช้เขตแดนเพลิงของตน และเนื่องจากต้องการความปลอดภัยไว้ก่อน เขาจึงเลือกใช้เปลวเพลิงน้ำแข็ง น้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นในม่านหมอกที่ปกคลุมชายหนุ่มคนนั้น ทว่าก่อนที่มันจะเจาะเข้าไปถึง ม่านหมอกไม่เพียงแต่ป้องกันไว้ได้ แต่ยังเริ่มกลืนกินมันเข้าไปอีกด้วย ‘วอยด์…’ เกรย์เรียกวอยด์พร้อมกับตวัดมือเป็นท่าฟัน วอยด์ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังชายหนุ่มและเริ่มโจมตีเช่นกัน เขาใช้การบิดเบือนมิติเพื่อทำลายม่านหมอกป้องกันที่ชายหนุ่มสร้างขึ้น ม่านหมอกเริ่มมีร่องรอยของการแตกสลาย ชายหนุ่มเผยสีหน้ากังวลออกมาเมื่อสังเกตเห็นเรื่องนี้ ในขณะที่เขากำลังจะเสริมพลังในจุดที่วอยด์โจมตีเข้ามา การโจมตีด้วยดาบมิติของเกรย์ก็ฟาดฟันเข้าใส่หมอกอีกด้านหนึ่ง รูขนาดใหญ่เปิดออกในกลุ่มหมอก เปิดโอกาสให้เกรย์ฉวยจังหวะที่รอคอย เขายื่นมือไปข้างหน้า สายฟ้าเส้นหนึ่งพุ่งทะลุผ่านรูนั้นไป เมื่อสายฟ้าสัมผัสกับม่านหมอก มันก็กระจายตัวออกอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นเขตแดนสายฟ้าของเกรย์ ชายหนุ่มกรีดร้องออกมาเมื่อสายฟ้าเริ่มอาละวาดไปทั่วร่าง ไอเทมชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขาและเขาก็บดมันทิ้ง “หยุดมัน!” เกรย์และวอยด์พุ่งตัวออกไปพร้อมกัน แต่ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะโจมตี ชายหนุ่มก็หายวับไป “บัดซบเอ๊ย ข้าไม่มีโอกาสได้ทำเครื่องหมายใส่ตัวมันเลย” เกรย์บ่นด้วยความหงุดหงิดที่ชายหนุ่มหนีไปได้ สาเหตุที่เขาหงุดหงิดเป็นเพราะหลังจากได้แลกกระบวนท่ากับชายหนุ่มคนนั้นแล้ว เขาก็พอจะทราบเทคนิคบางอย่างของอีกฝ่าย ซึ่งข้อมูลนี้เขาสามารถนำไปบอกต่อให้พวกเผ่าโนมรู้เกี่ยวกับตัวเกรย์และพลังของเขาได้ “เราควรรีบไปได้แล้ว ข้าได้ยินเสียงประตูปิดลงที่ไหนสักแห่ง” วอยด์กล่าวในขณะที่เกรย์ยังคงเสียดายโอกาสที่หลุดลอยไป เกรย์พยักหน้าแล้วเดินตามวอยด์มุ่งหน้าไปอีกทางหนึ่ง มันยังมีประตูบานอื่นสำหรับออกจากที่แห่งนี้ พวกเขาจึงต้องการไปทางนั้นแทน ในขณะที่ทั้งสองกำลังจากไป หญิงสาวผู้แข็งแกร่งถึงจุดสูงสุดของระดับเซจก็เพิ่งเข้ามาในอาคารนี้ นางสัมผัสได้ในทันทีว่าเกรย์อยู่ที่ไหนและรีบไล่ล่าตามพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว