บทที่ 1386 กลัวจะแพ้อย่างนั้นหรือ? เกรย์ละสายตาจากชายชราแล้วหันไปมองฟลินท์ เขาจ้องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า “นายไม่ใช่คู่มือของฉันหรอก อย่าทำตัวให้น่าขายหน้าไปมากกว่านี้เลย” คำตอบของเกรย์นั้นดูถูกยิ่งกว่าการที่เขารับคำท้าแล้วซัดฟลินท์ให้หมอบเสียอีก สำหรับฟลินท์แล้ว หากต้องพ่ายแพ้ในการต่อสู้เขายังพอรับได้ แต่การที่เกรย์พูดออกมาตรงๆ ว่าเขาไม่ใช่คู่มือนั้น เป็นสิ่งที่น่าอับอายที่สุดเท่าที่เขาเคยเผชิญมา “แก...” “พูดกันตามตรงนะ นายก็ไม่ใช่คู่มือของฉันเหมือนกัน ทำไมนายไม่ไปสู้กับเรย์ล่ะ? เขาอ่อนแอที่สุดในกลุ่มเราแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะระดับการบ่มเพาะของอลิซต่ำกว่านายถึงสองขั้น ป่านนี้เธอคงอัดนายจนหมอบไปแล้วเหมือนกัน” เคลาส์ก้าวออกมาขวางหน้าเกรย์แล้วชี้ไปที่เรย์โนลด์ส ในบรรดาพวกเขาทั้งหมด อลิซเป็นคนเดียวที่ยังไม่สามารถใช้พลังในระดับเดียวกับผู้เยี่ยมยุทธ์ขั้นสูงสุดได้ อย่างไรก็ตาม นิยามของ 'ผู้เยี่ยมยุทธ์ขั้นสูงสุด' ในกลุ่มของพวกเขาคือคนที่มีพลังฝีมือทัดเทียมกัน ดังนั้นใครก็ตามที่ระดับต่ำกว่าขั้นที่ห้าไม่มีทางเอาชนะอลิซได้ แม้ว่าเธอจะยังไม่ได้อยู่ในระดับสูงสุดของระนาบผู้เยี่ยมยุทธ์ก็ตาม การที่เกรย์พูดแบบนั้นก็น่าอับอายพออยู่แล้ว แต่การที่เคลาส์ไม่เพียงแค่พูดซ้ำ แต่ยังทับถมเพิ่มเข้าไปอีก ยิ่งทำให้ฟลินท์รู้สึกขายหน้าจนเส้นเลือดบนขมับปูดโปน เขาใกล้จะระเบิดอารมณ์เต็มที “เพราะมันลอบโจมตีตอนที่ฉันไม่ทันตั้งตัว มันเลยคิดว่าตัวเองเก่งกว่าฉันอย่างนั้นเหรอ?” ฟลินท์โกรธจัด “ฉันต้องการท้าสู้กับมัน ถ้ามันมีดีพอที่จะกล้ารับคำท้า หลังจากฉันจัดการมันเสร็จ ฉันจะอัดแกด้วยเหมือนกัน” “นายพูดก็มีเหตุผลนะ เอาแบบนี้ไหมล่ะ นายไปเริ่มกับเรย์โนลด์สก่อน ถ้าทำสำเร็จ ฉันจะให้เวลานายพักผ่อนจนพอใจก่อนจะมาสู้กับฉัน ตกลงไหม?” เคลาส์ถามพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางของเคลาส์แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่ได้เก็บคำพูดของฟลินท์มาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เกรย์หัวเราะหึๆ เมื่อเห็นท่าทางของเคลาส์ เขารู้ดีว่าเคลาส์แค่ทำไปเพราะอยากแก้เบื่อเท่านั้น “ฉันแข็งแกร่งกว่าแกนะ ทำไมเขาต้องไปสู้กับฉันก่อนในเมื่อเห็นได้ชัดว่าแกต่างหากที่อ่อนแอที่สุด?” เรย์โนลด์สถามด้วยความหงุดหงิดที่เคลาส์ดูถูกเขาต่อหน้าคนอื่น “นายหมายความว่าไง? นายก็อ่อนแอที่สุดมาตลอดอยู่แล้ว เอาน่า หุบปากแล้วไปอัดมันซะ อย่าทำให้พวกเราขายหน้า” เคลาส์โบกมือไล่เรย์โนลด์ส สายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่บนร่างกายของเรย์โนลด์สในขณะที่เขาตอบกลับ “ฉันสนใจที่จะอัดแกมากกว่า” สีหน้าของเคลาส์เปลี่ยนไป เขยิบเข้าไปใกล้เกรย์แล้วกระซิบ “หยุดทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย เอาน่า ถือซะว่าเป็นอาหารมื้อฟรีก็แล้วกัน” ท่าทีของเคลาส์สร้างความประหลาดใจให้กับผู้ที่เฝ้าดูเหตุการณ์ เนื่องจากฟลินท์ท้าทายเกรย์ทันทีที่ปรากฏตัว ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นจึงจับจ้องมาที่พวกเขาโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด การที่เกรย์ตอบโต้ด้วยท่าทีเช่นนั้น และการที่เคลาส์พูดว่าฟลินท์ไม่ใช่คู่มือของเขาเช่นกัน ทำให้สถานการณ์น่าตื่นเต้นขึ้นมาก บรรดาอัจฉริยะเหล่านี้ต่างรู้จักชื่อเสียงของฟลินท์ดี การได้เห็นคนกลุ่มนี้พูดกับเขาแบบนั้นจึงทำให้พวกเขารู้สึกคึกคักกับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้น ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาทำหน้าที่เป็นคนกลางไกล่เกลี่ย “ที่นี่ห้ามใช้กำลัง...” เขามองไปยังทั้งสองคน แววตาของคนรอบข้างเริ่มหม่นลง แต่พวกเขากลับกลับมาตื่นเต้นอีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเขา “เรามีสนามประลองไว้สำหรับข้อพิพาทแบบนี้” ชายชราที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เหตุผลคือเขารู้ดีว่าหากสิ่งที่ชายวัยกลางคนและผู้อาวุโสคนอื่นๆ พูดเป็นความจริง ลูกศิษย์ของเขาก็ไม่ใช่อันดับคู่มือของคนทั้งสี่กลุ่มนี้อย่างแน่นอน แต่การบอกลูกศิษย์ไปตรงๆ แบบนั้นจะทำลายความมั่นใจและความหยิ่งทะนงของเขาเสียเปล่าๆ 'ใครบอกว่าระดับที่เจ็ดจะเอาชนะระดับที่เก้าไม่ได้?' นั่นคือคำถามในหัวของเขาขณะที่เขาแค่นเสียงหัวเราะ เขายังคงเชื่อมั่นในตัวลูกศิษย์ ขอเพียงแค่เอาจริง โอกาสที่จะชนะก็มีสูง การต่อสู้กับสัตว์เวทที่ไร้สติปัญญา กับการต่อสู้กับผู้ใช้อิลิเมนทัลนั้นแตกต่างกัน ฝ่ายหนึ่งไม่สามารถวางแผนรับมือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้ ในขณะที่อีกฝ่ายสามารถทำได้ ทุกคนในโถงเดินไปยังบริเวณสนามประลอง เหล่าคนหนุ่มสาวต่างตื่นเต้นกับการต่อสู้ที่จะเกิดขึ้น ในขณะที่ผู้อาวุโสทุกคนต่างเฝ้ามองด้วยความสนใจ เกรย์ไม่ได้เดินไปยังลานประลอง เขาไม่เห็นเหตุผลที่จะต้องทำแบบนั้น ฟลินท์ยืนอยู่บนลานประลองแล้วชี้ไปที่เกรย์ “ฉันขอท้าดวลกับแก ไม่ใช่คนอื่น ต้องเป็นแกเท่านั้น” “แกโจมตีฉันตอนที่เราอยู่ในภูเขาไฟ ฉันต้องการล้างแค้น” เกรย์มองฟลินท์ด้วยความขบขันเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับ “ฉันแค่ตอบโต้การโจมตีของนาย ถ้าจะโทษว่าฉันเป็นเหตุแห่งความไร้น้ำยาของนายละก็ นายก็หมดหวังแล้วล่ะ” ฟลินท์รู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมกับคำพูดของเกรย์ เขากำลังจะเอ่ยปากพูดแต่ทว่ามีเสียงทุ้มต่ำดังสะท้อนไปทั่วสนามประลอง “เจ้าหนู ในเมื่อมีคนมาท้าดวล ในฐานะผู้ใช้อิลิเมนทัล เจ้าควรจะให้เกียรติคำท้านี้” เกรย์จ้องเขม็งไปที่ชายชรา สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้แค่ชายชราตกใจเท่านั้น แต่ผู้อาวุโสทุกคนก็ตกใจเช่นกัน เกรย์สามารถระบุตำแหน่งที่มาของเสียงได้อย่างแม่นยำ “ผมสละสิทธิ์ ผมไปได้แล้วใช่ไหม?” เกรย์พูดขึ้นอย่างเย็นชา ชายชราถึงกับชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง เกรย์เพิ่งจะประกาศสละสิทธิ์ในการต่อสู้ 'นี่มันอัจฉริยะประสาอะไรกัน? ขนาดสามารถสู้กับฟีนิกซ์ระดับที่แปดได้ แต่กลับกลัวที่จะมาพัวพันกับเขาเนี่ยนะ?' ชายชราไม่ใช่คนเดียวที่มีความคิดนี้ในหัว ทั้งชายวัยกลางคน ผู้อาวุโส และแม้แต่หญิงสาวจากกลุ่มเจ็ดคน ต่างก็ตกตะลึงที่เกรย์ปฏิเสธ หญิงสาวได้เห็นการปะทะกันของทั้งคู่ตอนอยู่ในภูเขาไฟและรู้ดีว่าฟลินท์จะต้องพยายามกลับมาล้างแค้นแน่นอน เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเกรย์จะดูไม่ยี่หระต่อเรื่องเหล่านี้ได้ถึงเพียงนี้ ทางด้านฟลินท์กลับมีปฏิกิริยาที่แย่กว่านั้น ยิ่งเกรย์ปฏิเสธที่จะสู้ด้วยมากเท่าไร เขาก็ยิ่งอยากให้การต่อสู้เกิดขึ้นมากเท่านั้น “แกกลัวว่าจะแพ้หรือไง?” เขาถามผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันแน่น “เปล่า ฉันก็แค่ไม่อยากทำร้ายอีโก้อันเปราะบางของนายเท่านั้นเอง” คำตอบของเกรย์ยิ่งทำให้ฟลินท์เดือดดาลกว่าเดิมหลายเท่าตัว