บทที่ 1637 การได้มาซึ่งสมบัติ “คิดดูให้ดีนะ เจ้าจะแย่งมันไปจากข้าแล้วเอาไปให้พวกนั้นงั้นรึ?!” ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยสีหน้าเย็นชา โอลด์ไลท์ไม่ได้ตอบโต้ เขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหันไปมองเบื้องหลัง ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้บงการระดับแปดสองคนที่กำลังใกล้เข้ามา และยังมีกลิ่นอายอีกหลายสายที่กำลังมุ่งหน้าตามมา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากแบ่งหรอกนะ แต่ข้าไม่อยากแบ่งกับเจ้าต่างหาก” สีหน้าของผู้บงการระดับหกเปลี่ยนไป ดูจากรูปการณ์แล้ว โอลด์ไลท์และผู้บงการระดับแปดทั้งสองคนน่าจะตกลงกันไว้แล้วว่าจะแบ่งสมบัติกัน และดูเหมือนโอลด์ไลท์จะมั่นใจในข้อตกลงของพวกเขามาก “ถ้าแค่เราสองคน เราจะได้ผลประโยชน์มากกว่านะ ทำไมเจ้าถึงอยากได้ส่วนแบ่งน้อยกว่าทั้งที่เจ้าสามารถได้เท่ากันได้เล่า?” ชายคนนั้นยังไม่ยอมแพ้ เขาเชื่อว่าตนเองสามารถโน้มน้าวโอลด์ไลท์ได้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าโอลด์ไลท์ขณะที่เขาพูดว่า “ด้วยความเร็วของเรา แน่นอนว่าเราหนีจากพวกมันได้ แต่ทำไมข้าต้องแบ่งให้เจ้าเท่ากันด้วยล่ะ?” “หกสิบต่อสี่สิบ” ชายคนนั้นกล่าวโดยไม่ลังเล เขาไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยแม้แต่นิดเดียว ตราบใดที่เขายังได้รับส่วนแบ่ง เขาก็พอใจแล้ว เขาไม่ต้องการให้พวกนั้นตามทัน จากสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับสตรีในกลุ่มผู้บงการระดับแปด หากเขาไม่ทิ้งสมบัติไว้ตอนนี้แล้วหนีไป นางจะต้องฆ่าเขาอย่างแน่นอน “เจ็ดสิบต่อสามสิบ” โอลด์ไลท์พูดช้าๆ “เจ้า….” สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไป แต่เขาก็สงบสติอารมณ์ลงแล้วพยักหน้า “ตกลง ไปกันเถอะ” “ส่งมันมา” โอลด์ไลท์ออกคำสั่ง “ไม่ใช่ที่นี่ ข้าไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเจ้าโอลด์ไลท์ ข้าเอาชนะเจ้าไม่ได้ และข้าก็ไม่เร็วกว่าเจ้าด้วย เจ้าจะได้มันก็ต่อเมื่อเราปลอดภัยแล้วเท่านั้น” ชายคนนั้นตกลงที่จะแบ่งให้โอลด์ไลท์เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ได้ แต่เขาก็ไม่ได้โง่พอที่จะส่งมอบไอเทมให้ในตอนนี้ ในขณะที่พวกเขายังตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ “ไลท์! กักตัวมันไว้!” เสียงคำรามอันทรงพลังดังมาจากด้านหลัง “พวกมันรู้แล้วว่าเราอยู่ด้วยกัน ไม่เราก็ต้องหนีไปตอนนี้ หรือไม่เจ้าก็ต้องแบ่งให้พวกมัน” ชายคนนั้นกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ส่งมันมา เจ้าไม่มีทางเลือกอื่นที่นี่แล้ว” โอลด์ไลท์กล่าว ‘เร็วเข้า ส่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!’ โอลด์ไลท์กำลังคำรามอยู่ในใจ เขาไม่เคยคิดจะแบ่งกับใครทั้งนั้น เขาต้องการเอาสมบัติแล้วหนีไป ในบรรดาคนทั้งหมดที่นี่ เขาเร็วที่สุด ขอเพียงแค่ไม่ถูกขัดขวางเขาก็สามารถหนีรอดไปได้ ต่อให้แค่ชั่ววินาทีเดียวเขาก็หนีได้แล้ว แต่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าเจ้าคนนี้จะยอมส่งมันให้เขาหรือไม่ ชายคนนั้นมีสีหน้าเย็นชา เขาลงทุนไปมากเหลือเกินสำหรับเรื่องนี้ และตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก จะส่งให้โอลด์ไลท์ที่แข็งแกร่งกว่าแล้วหวังว่าจะได้ส่วนแบ่ง หรือจะส่งให้ผู้บงการระดับแปดแล้วเสี่ยงจะถูกฆ่าทิ้ง สายตาของเขาสลับไปมาระหว่างโอลด์ไลท์กับกลุ่มคนที่กำลังใกล้เข้ามา “เหอะ! โอลด์ไลท์ เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่รึไง? ข้าควรส่งให้เจ้าเพื่อให้เจ้าหนีไปพร้อมกับสมบัติแล้วปล่อยให้ข้าติดอยู่ที่นี่งั้นสิ?!” ชายคนนั้นเดือดดาล แต่ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้โอลด์ไลท์เอาสมบัติไปครอบครองคนเดียวได้ เขาเองก็เป็นคนเจ้าเล่ห์เช่นกัน หากเขาอยู่ในตำแหน่งของโอลด์ไลท์ เขาก็คงอยากจะชิงของแล้วหนีไปก่อนที่คนอื่นๆ จะมาถึง เขารอจังหวะที่ผู้บงการระดับแปดทั้งสองใกล้เข้ามาพอดี เขาจึงรวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่มือขวา ไอเทมปรากฏขึ้น และเขาก็ขว้างสมบัติไปในทิศทางที่ผู้บงการระดับแปดทั้งสองกำลังมุ่งหน้ามาด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะวิ่งไปอีกทางหนึ่ง โอลด์ไลท์พุ่งตามสมบัติไปโดยสัญชาตญาณ เขาไม่สนใจชายคนนั้นอีกต่อไป ตราบใดที่เขาสามารถคว้าสมบัติได้ก่อนผู้บงการทั้งสองคน เขาอาจจะยังหนีรอดไปได้ โอลด์ไลท์ฉีกกระชากท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสง พุ่งตรงไปยังสมบัติ ผู้บงการระดับแปดทั้งสองได้ยินที่ชายคนนั้นพูดและรู้ว่ามีโอกาสที่คำพูดนั้นจะเป็นเรื่องจริง เมื่อรู้จักโอลด์ไลท์ดี พวกเขารู้ว่าเขาสามารถคิดแผนการเช่นนี้ได้แน่นอน “โอลด์ไลท์ ถ้าเจ้ากล้าล่ะก็!” ชายคนนั้นคำรามอย่างโกรธแค้นในขณะที่พวกเขามุ่งหน้าไปทางสมบัติ “ข้าแค่พยายามจะทำให้แน่ใจว่ามันใช่ของจริงหรือเปล่า” โอลด์ไลท์ตะโกนตอบ ในจังหวะที่เขากำลังจะคว้ามันได้ ร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ร่างนั้นดูคุ้นตามาก และก่อนหน้าโอลด์ไลท์ ร่างนั้นก็คว้าไอเทมไปพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเยาะเย้ย “ฮ่าๆ ความโลภโง่เขลาของพวกเจ้าทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเยอะ” เกรย์หัวเราะขณะเก็บไอเทมเข้าที่ โอลด์ไลท์โจมตีใส่ แต่เกรย์สามารถป้องกันได้อย่างง่ายดาย หลังจากปัดป้องการโจมตี ร่างของเขาก็หายวับเข้าไปในความว่างเปล่าอีกครั้ง “อ๊ากกก!!” โอลด์ไลท์กรีดร้องสุดเสียง เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าสมบัติที่อยู่ในกำมือกลับหายไปต่อหน้าต่อตา ยิ่งไปกว่านั้นหากเขากล้าบุกไปที่เมืองหลวง เขาอาจถูกราชวงศ์ประหารชีวิต “โอลด์ไลท์! สมบัติอยู่ที่ไหน?” สตรีในกลุ่มผู้บงการระดับแปดถามด้วยสีหน้าเย็นชา “ตาบอดหรือไง? ไม่เห็นรึไงว่าไอ้เด็กนั่นเอาไปแล้ว?!” โอลด์ไลท์กำลังเดือดจัด เขาไม่มีเวลามาแสดงความสุภาพกับสองคนนี้ในตอนนี้ เขาสูญเสียโอกาสที่จะกลายเป็นขุมพลังระดับสูงในระยะเวลาอันสั้นไปแล้ว ไม่เพียงแค่นั้น เขารู้ดีว่าทั้งสองคนเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาก็แค่ถามเพื่อหาเรื่องโจมตีเขาเท่านั้น เขาก็ไม่มีเวลาว่างมาตอบโต้ หลังจากถามคำถามนี้ โอลด์ไลท์ก็พุ่งตัวไปทางเกาะเหมือนลูกบอลแสง เขาอาจจะไม่เชี่ยวชาญธาตุมิติ แต่เขาสัมผัสได้ว่าปลายอุโมงค์มิติที่เกรย์ใช้กำลังมุ่งหน้าไปทางเกาะ ทั้งสองคนสบตากันแล้วรีบไล่ตามไป คนอื่นๆ ที่กำลังมุ่งหน้าไปทางนั้นเห็นลูกบอลแสงพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วสูง ไม่เพียงแค่นั้นยังมีกลิ่นอายที่น่าเกรงขามของผู้บงการระดับแปดตามมาด้วย พวกเขาต่างสับสน แต่ก็พากันเปลี่ยนทิศทางตามไป …. เกรย์ปรากฏตัวที่ถ้ำเดิมที่เขาเคยใช้ฟื้นฟูร่างกายครั้งก่อน ‘ฮ่าๆ นึกว่าจะต้องเสียดอกไม้นี้ไปเสียแล้ว ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างข้าแฮะ’ เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ความจริงก็คือเขาข่มขู่ชายที่มีไอเทมในขณะที่ชายคนนั้นกำลังสนทนากับโอลด์ไลท์ เขายื่นข้อเสนอแลกเปลี่ยนเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง อย่างแรกคือเขาจะทำให้แน่ใจว่าชายคนนั้นจะไม่ถูกโอลด์ไลท์และคนอื่นๆ ตามล่า และเขายังบอกตำแหน่งของสมบัติอีกชิ้นหนึ่งให้ด้วย ชายคนนั้นไม่กล้าขัดใจคนอย่างเกรย์ เขาไม่รู้ว่าเกรย์อยู่ที่ไหนในตอนนั้น ดังนั้นต่อให้เกรย์ไม่เสนออะไรให้ เขาก็จะโยนไอเทมไปในทิศทางนั้นอยู่ดี ต่อให้เจ็บใจแค่ไหน แต่เขาก็จะใช้ประโยชน์จากสมบัติได้ก็ต่อเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่เท่านั้น ดีที่สุดคือปล่อยให้เกรย์และพวกนั้นแย่งชิงกันไป สิ่งเดียวที่สำคัญคือชีวิตของเขา เกรย์ไม่ได้นำสมบัติออกมา เขามองไปรอบๆ แล้วส่ายหัว “ผู้คนมักตายเพราะสมบัติอยู่เรื่อย” เขาถอนหายใจแล้วเดินไปยังจุดที่มีไอหมอกตั้งอยู่ ที่ทางเข้าเขาปล่อยกลิ่นอายของสมบัติออกมาแล้วก้าวเข้าไปในไอหมอก จากนั้นเขาก็รีบจากไปทันทีพร้อมกับซ่อนกลิ่นอายของตนเอง …. โอลด์ไลท์และคนอื่นๆ มาถึงเกาะที่สมบัติเคยอยู่ที่นั่น และกำลังจะค้นหาทั้งเกาะก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสมบัติจากที่ไกลๆ สายตาของพวกเขาหันไปในทิศทางนั้นแล้วรีบมุ่งหน้าไป เมื่อพวกเขาปรากฏตัวต่อหน้าไอหมอก สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขาไม่คาดคิดว่าเกรย์จะก้าวเข้ามาในไอหมอกนี้ “เจ้าคิดว่ามันอยู่ข้างในเหรอ?” โอลด์ไลท์มองไปยังทั้งสองคนด้วยสีหน้าเย็นชา “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางที่มันจะกล้าเข้ามาในที่แห่งนี้หรอก มันกำลังปั่นหัวพวกเราอยู่” ชายในกลุ่มผู้บงการระดับแปดมองไปที่ไอหมอกด้วยความหวาดกลัว “มันถูกส่งมาโดยองค์ชายรอง ใช่หรือไม่?” สตรีคนนั้นถาม “เราควรออกไปหยุดมัน ตอนนี้จากที่นี่ไปถึงเมืองหลวงยังไกลมาก ข้ามีเล่ห์เหลี่ยมสองสามอย่างที่สามารถใช้ดักสกัดพวกมันกลางทางได้” ชายคนนั้นตอบ “พวกเจ้ารู้ใช่ไหมว่ามันเป็นผู้ใช้ธาตุมิติ?” โอลด์ไลท์เตือน “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ข้าจะรวบรวมข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับมันให้ได้ภายในวันนี้” สตรีคนนั้นกล่าว ทั้งสามคนออกเดินทางไปโดยไม่คิดจะอยู่บนเกาะนั้นอีกต่อไป สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ในตอนนี้คือหยุดเกรย์ก่อนที่เขาจะไปถึงองค์ชายรอง …. เกรย์กลับมายังที่ที่เพื่อนของเขาอยู่ หลังจากปิดผนึกสถานที่เพื่อไม่ให้กลิ่นอายรั่วไหลออกมาแม้แต่นิดเดียว เขาก็นำสมบัติออกมา “นี่เป็นสมบัติที่ดีจริงๆ” พวกเขาทั้งหมดต่างจิ๊ปากเมื่อเห็นมัน แค่ได้กลิ่นก็สัมผัสได้ถึงพลังบ่มเพาะที่ปั่นป่วน ทั้งสามคนที่เพิ่งเลเวลอัพมาต่างใช้มันเพื่อหลอมรวมระดับพลังของตนให้มั่นคง