บทที่ 1641 พูดมาไม่เช่นนั้นก็ไสหัวไป ใช้เวลาไม่นานผู้นำกระต่ายก็บอกตำแหน่งที่จอมเวทนอมซ่อนตัวอยู่ให้กับเกรย์ และสิ่งที่ทำให้เกรย์ประหลาดใจคือนอมที่เขาจับมานั้นไม่ได้โกหก มันไม่มีจอมเวทนอมคนอื่นอยู่ที่นี่จริงๆ นอกจากนอมระดับโซเวอเรนขั้นที่ห้าคนนี้ หากเกรย์ไม่ได้รับรู้เกี่ยวกับกับดักมาก่อน เขาคงไม่มีทางรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปได้อย่างแน่นอน 'ดูเหมือนว่าพวกนี้จะไม่ได้เจ้าเล่ห์อย่างที่ฉันคิดแฮะ' พูดตามตรง เขาคาดว่าจะได้เจอกับโซเวอเรนระดับขั้นที่แปดสักคน แต่กลับไม่มีอะไรน่าประหลาดใจเลย ซึ่งนั่นทำให้เขาตกใจเล็กน้อย ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ลดการป้องกันลงและเดินหน้าต่อไป แผนการนั้นเรียบง่าย คือการสำรวจพื้นที่ดูว่าจะมีอะไรให้ประหลาดใจอีกหรือไม่ … หนึ่งวันต่อมา เกรย์แอบออกมาจากที่นั่นโดยไม่เผชิญหน้ากับจอมเวทนอมแม้แต่คนเดียวจากกลุ่มที่ดักซุ่มโจมตีเขา เมื่อคิดดูแล้วเขาก็เกือบอยากจะปล่อยตัวนอมที่จับมาเพราะมันให้ข้อมูลอย่างจริงใจ แต่ก็นั่นแหละ หากปล่อยเจ้าหมอนี่ไป ข่าวที่เกรย์ ดอว์สัน แอบเข้ามาในโลกของนอมก็จะแพร่ออกไป 'ในเมื่อฉันเป็นคนดีขนาดนี้ งั้นเก็บมันไว้กับตัวอีกสักหน่อยแล้วกัน พอจัดการเรื่องศึกกับพวกนอมเสร็จเมื่อไหร่ค่อยปล่อยให้มันไป' เกรย์ไม่อยากเสี่ยงอะไรทั้งสิ้น เขารีบติดตั้งอาเรย์เคลื่อนย้ายในฝั่งของตนแล้วติดต่อวอยด์ ซึ่งวอยด์ก็ได้บอกให้คนอื่นๆ ทราบว่าถึงเวลาต้องไปแล้ว พวกเขารู้สึกเหนื่อยกันพอดีจึงทำตามแผนของเกรย์และทำให้อาเรย์ทำงานได้ในเวลาอันรวดเร็ว … เมืองหลวงของโลกนอม ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์แล้วตั้งแต่เกรย์และเพื่อนๆ จากมา ภารกิจไม่ควรจะยาวนานขนาดนี้ แต่เพราะเกรย์เกือบจะถูกฆ่าโดยมิแอสม่า มันจึงใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้ กลุ่มของเกรย์กลับมาถึงประตูเมืองหลวงที่คุ้นเคยในไม่ช้า "ฉันเริ่มจะคิดถึงที่นี่แล้วสิ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เลย" เคลาส์ถอนหายใจพลางมองไปยังประตูเมืองด้วยอารมณ์ความรู้สึก "ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อ พวกเราก็ไม่รังเกียจที่จะทิ้งนายไว้หรอกนะ นายสามารถใช้ชีวิตเป็นเจ้าชายที่นี่ต่อไปได้เลย" เกรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้เคลาส์พร้อมรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้า "โถ่เอ๋ย มีผู้คนมากมายที่จะใช้ชีวิตต่อไปได้ยากหากไม่มีฉันอยู่ด้วย" เคลาส์กล่าวด้วยน้ำเสียงถวิลหาอดีตขณะมองขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอย เขาดูก็เหมือนชายแก่ที่อาศัยอยู่มาหลายชั่วอายุคนและกำลังพูดถึงบ้านเก่าที่อาจถูกทำลายไปแล้ว อลิซหัวเราะเบาๆ เธอรู้ดีว่าเคลาส์ไม่ได้อาลัยอาวรณ์ที่นี่ การต้องอยู่ในสถานที่ที่ถูกปฏิบัติเหมือนศัตรูและจะถูกโจมตีเกือบจะทันทีนั้นไม่ใช่ที่ที่ใครอยากจะอยู่ โดยเฉพาะคนอย่างเคลาส์ที่มีนิสัยชอบก่อเรื่อง "ไปจัดการฆ่าเจ้าชายทั้งสองคนนั้นแล้วเราค่อยไปกันเถอะ" เรย์โนลด์สต้องการอิสระที่จะเดินทางข้ามโลกมนุษย์อีกครั้ง แม้จะพูดได้ยาก แต่เกือบตลอดเวลาที่พวกเขาอยู่ที่นี่ พวกเขาแทบไม่ได้ทำอะไรเลย นอกเหนือจากตอนที่ก่อสงครามครั้งนั้น ก็ไม่มีอะไรที่น่าสนใจสำหรับพวกเขาเลย พวกเขาถูกเกรย์พากันไปที่นั่นที่นี่ ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาชอบเท่าไหร่นัก เกรย์ก็ไม่ได้วางแผนจะอยู่ในโลกของนอมนานไปกว่านี้เช่นกัน เขาตรงไปยังพระราชวังโดยไม่รอช้า เขาต้องการให้เจ้าชายทั้งสองตายภายในวันนี้ และเขาสังเกตเห็นว่าดอกไม้กักเก็บพลังอาจจะทนต่อไปได้อีกไม่นาน ปริมาณมิแอสม่าที่ดอกไม้จะรับได้นั้นมีจำกัด และเนื่องจากเกรย์ถูกบังคับให้ยัดมันเข้าไปมากเกินไป ดูเหมือนว่ามันอาจจะระเบิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้ การเดินไปมาพร้อมกับสิ่งที่อาจมีพลังมากพอจะสังหารคนและพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก "พวกนายมุ่งหน้าไปที่ประตูมิติที่เราใช้เข้ามาในโลกนี้เลย เดี๋ยวฉันจะจัดการพวกเจ้าชายแล้วค่อยตามไป" เกรย์บอกกับทั้งสามคน ทั้งสามพยักหน้าและหันหลังเดินจากไป อีกครั้งที่ผู้นำกระต่ายอยู่กับเกรย์ในขณะที่วอยด์ไปกับกลุ่มเพื่อนเพื่อความปลอดภัย เกรย์เข้ามาในเมืองหลวงและลอบเข้าไปในพระราชวังโดยหวังว่าจะไม่มีใครสังเกตเห็น เขาต้องการลอบโจมตีเจ้าชายลำดับที่หนึ่งโดยไม่ให้ตั้งตัว โดยใช้มิแอสม่าทำให้เขาอ่อนแอลงก่อนจะควบคุมเขา ส่วนเจ้าชายลำดับที่สองนั้นถือว่าตายไปแล้ว เมื่อเกรย์เข้าไปในพระราชวัง สิ่งแรกที่เขาทำคือหาตัวเจ้าชายลำดับที่สอง วิธีที่ง่ายที่สุดในการค่อยๆ ใส่มิแอสม่าเข้าไปในร่างกายของเจ้าชายลำดับที่หนึ่งโดยไม่ให้ใครรู้ คือการใช้คนที่เขามักจะเก็บตัวอยู่ด้วยในสถานที่ลับตาคน เกรย์ใส่มิแอสม่าเข้าไปในตัวเจ้าชายลำดับที่สองและควบคุมให้เขาไปสนทนาเป็นการส่วนตัวกับเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที 'ยังไม่พอ' เขาสามารถถ่ายโอนมิแอสม่าทั้งหมดจากร่างกายเจ้าชายลำดับที่สองเข้าไปสู่เจ้าชายลำดับที่หนึ่งได้ แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อรวมกับปริมาณที่เนโครแมนเซอร์ทำไว้ก่อนหน้า มันก็ยังไม่เพียงพอ ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เกรย์จึงไปหาเนโครแมนเซอร์และทำแบบเดียวกันกับเขา ในตอนนี้เจ้าชายลำดับที่หนึ่งเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าเขากำลังอ่อนแอลง เขาเกือบจะพักผ่อนอยู่แล้วตอนที่เกรย์บอกเขาว่ามีข้อมูลเร่งด่วนเกี่ยวกับเจ้าชายลำดับที่สองจะมาบอก เจ้าชายลำดับที่หนึ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจอนุญาตให้เกรย์เข้ามา ในเมื่ออย่างไรเสีย นี่ก็เป็นข้อมูลเกี่ยวกับน้องชายของเขาที่กำลังแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิกับเขาอยู่ เกรย์เดินเข้าไปในห้องทำงานของเจ้าชายและจ้องมองเขา เขาเห็นว่าเจ้าชายลำดับที่หนึ่งกำลังค่อนข้างลำบากใจ เขาจึงคำนับลงไปให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ต่อหน้าเจ้าชายก่อนจะเริ่มสนทนา "ฝ่าบาท" "เจ้ามีอะไรจะบอกข้าเกี่ยวกับน้องชายของข้ากันแน่?" เจ้าชายลำดับที่สองไม่มีเวลามาพิธีรีตอง เกรย์ยังคงก้มคำนับอยู่โดยแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเจ้าชายลำดับที่หนึ่ง เจ้าชายมองมาที่เขาด้วยความหง