Chapter 1638 ฆ่ามัน “ของดี! ของดีจริงๆ!” เคลาส์อุทานออกมา แค่กลิ่นอายที่เล็ดลอดออกมาก็เพียงพอที่จะช่วยให้พวกเขาพัฒนาได้มากกว่าการบ่มเพาะตามปกติในแต่ละวันตลอดช่วงหนึ่งหรือสองวันที่ผ่านมาเสียอีก หากพวกเขาสามารถแบ่งเอาของสิ่งนี้มาได้ พลังการบ่มเพาะของพวกเขาจะต้องพุ่งทะยานด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน “องค์ชายรองไม่มีทางได้ของชิ้นนี้ไปแน่” เรย์โนลด์กล่าวด้วยความมุ่งมั่น เขาเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้เพื่อแย่งชิงมันมาให้ได้ เกรย์ยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้ว ของชิ้นนี้จะต้องตกเป็นของเราเพื่อแสดงความจริงใจ แถมเขาก็คงอยู่ไม่นานพอที่จะได้ใช้ประโยชน์จากมัน แล้วทำไมเราไม่ใช้มันเสียเองล่ะ?” “เรายังต้องเอาไปส่งให้เขาตามธรรมเนียมอยู่ไม่ใช่หรือไง?” อลิซถาม “ไม่จำเป็นหรอก เห็นไหมว่าตอนนี้ฉันมีวิธีจัดการทั้งองค์ชายลำดับที่หนึ่งและองค์ชายรองแล้ว ฉันแค่กำลังตัดสินใจอยู่ว่าต้องกำจัดผู้อาวุโสที่เก่งกาจไปด้วยเลยดีไหม” เกรย์แสยะยิ้มกว้าง ดวงตาของทั้งสามคนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงที่เกรย์มีวิธีจัดการกับองค์ชายลำดับที่หนึ่งได้ บอกตามตรง เหตุผลเดียวที่พวกเขายังอยู่ที่นี่ก็เพราะเกรย์ต้องการเวลาอีกสักหน่อยในการทำให้องค์ชายลำดับที่หนึ่งติดเชื้อไอพิษมากพอที่จะปลิดชีพเขาได้ แต่ในเมื่อเกรย์บอกว่าเขามีวิธีแล้ว นั่นก็หมายความว่าพวกเขาจะสามารถจากไปได้ในเร็วๆ นี้ “นายจะฆ่าเขาได้ยังไง?” เคลาส์ถามด้วยความสงสัย เขาเชื่อว่าเกรย์สามารถฆ่าคนที่อยู่ในระดับที่หกได้หากทุ่มสุดตัว แต่ระดับที่เจ็ดสายโซเวอเรนนั้นอาจจะเกินกำลังของเขาไปหน่อย โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงความจริงที่ว่าองค์ชายลำดับที่หนึ่งยังมีหุ่นเชิดระดับที่เก้าอยู่ข้างกายด้วย “ไม่ใช่การต่อสู้หรอก ถ้าสิ่งที่นายกำลังคิดคือเรื่องนั้น” เกรย์หยิบดอกไม้ออกมา กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากมันทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต้องขนลุก แม้แต่ไวด์และหัวหน้ากลุ่มกระต่ายยังมองมันด้วยความหวาดหวั่น พวกเขารู้ได้ทันทีว่าไอพิษข้างในนั้นสามารถฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้ทั้งหมด “เอาเก็บไปไกลๆ เลย” เคลาส์ถอยกรูด พร้อมกับครอบคลุมพื้นที่รอบข้างด้วยหมอกสีขาวเพื่อสกัดกั้นไอหมอกล่องหนที่กำลังลอยออกมาจากดอกไม้และพุ่งเข้าหาพวกเขา เกรย์เรียกไอพิษที่ควบแน่นนั้นกลับคืนและบีบให้มันเข้าไปอยู่ในดอกไม้อีกครั้ง “ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ทำให้พวกนายตกอยู่ในอันตรายหรอก ไอ้บ้าเอ๊ย” เขากลอกตา ในบรรดาทุกคน มีเพียงเขาคนเดียวที่แสดงท่าทีเช่นนั้นออกมา “ฉันไม่ชอบไอ้นั่นเลย” เคลาส์ผ่อนคลายลงพลางเกาหัวอย่างเคอะเขิน เขาเกลียดไอพิษมาตลอดนับตั้งแต่เผชิญหน้ากับมันครั้งแรก ดังนั้นการที่ต้องอยู่ใกล้ขนาดนี้และสัมผัสได้ถึงไอพิษอันตรายที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาหา จึงไม่แปลกที่เขาจะตอบสนองออกไปตามสัญชาตญาณ “ยอมรับมาเถอะว่านายมันพวกขี้ขลาด แล้วเราจะได้จบเรื่องนี้กันสักที” เรย์โนลด์หัวเราะหึๆ เคลาส์ไม่ได้ตอบโต้ เขาหันไปมองเกรย์และถามว่า “เราออกจากที่นี่ได้หรือยัง?” “อืม ระหว่างทางคงมีปัญหาเล็กน้อยน่ะ” เกรย์ถูมือไปมา “ปัญหาอะไร?” อลิซถาม “ถ้าฉันเดาไม่ผิด พวกนั้นคงจะมาดักรอระหว่างทางที่เราจะกลับไปยังเมืองหลวง” เกรย์อธิบาย เขาเสริมเมื่อเห็นสีหน้าของพวกพ้อง “ก็แค่ฉันน่ะนะ พวกมันไม่รู้จักพวกนาย แต่พอพวกมันสืบประวัติ พวกมันก็จะได้ยินชื่อพวกนายด้วยเหมือนกัน” “สรุปคือเรายังไม่ออกไป แต่จะรอให้องค์ชายรองมารับเราไปหาเหรอ” “เยี่ยมเลย ฉันไม่พร้อมจะตายเพื่อองค์ชายที่เราคิดจะฆ่าหรอกนะ” เคลาส์รู้สึกโล่งใจเมื่อคิดว่าองค์ชายจะเป็นคนมารับพวกเขาไป “ระหว่างนี้เราต้องซ่อนตัวกันก่อน แต่จะอยู่ที่นี่ต่อคงไม่ได้แล้ว” เกรย์สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังตามหาตัวเขาอยู่รอบๆ “ตกลง เราควรออกไปกันเถอะ” เรย์โนลด์กล่าว “ใช่ แต่ห้ามไปพร้อมกัน ฉันจะออกไปก่อนเพื่อล่อความสนใจของพวกมันมาที่ฉันเอง ฉันจะบอกไวด์ว่าเมื่อไหร่ที่พวกนายค่อยตามมาได้” เกรย์ต้องการให้แน่ใจในความปลอดภัยของเพื่อนๆ อย่างน้อยที่สุด การที่เขาออกไปก่อนก็จะช่วยลดความสงสัยที่พุ่งเป้ามายังกลุ่มของพวกเขาได้ แน่นอนว่าพวกโนมส์คงสงสัยว่าพวกเขามากันเป็นกลุ่มเมื่อเห็นมนุษย์คนอื่นๆ แต่ด้วยความที่ทุกคนต่างจ้องจะแย่งชิงไอเทมชิ้นนี้ ทันทีที่เกรย์ปรากฏตัว พวกมันทั้งหมดก็จะแห่ไปตามล่าเขาและปล่อยให้คนอื่นๆ เป็นอิสระ เพื่อนๆ ของเขารู้ดีว่าแผนของเกรย์นั้นถูกต้อง ยิ่งไปกว่านั้นในแง่ของการหลบหนี เกรย์มีโอกาสรอดสูงกว่าเมื่ออยู่คนเดียว หากต้องคอยกังวลถึงคนอื่น มันก็จะทำให้เขาช้าลง หลังจากยืนยันแผนการและจุดนัดพบกับคนอื่นๆ แล้ว เกรย์ก็ออกจากที่ซ่อนและไปปรากฏตัวในจุดเดิมที่พวกโนมส์ตามรอยเขามา เขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรมาก แค่ปล่อยไอออร่าออกมาเล็กน้อยแล้วหายตัวไปในทิศทางหนึ่ง ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผน เหล่ายอดฝีมือส่วนใหญ่ไปดักรอเขาอยู่ข้างหน้าแล้ว แต่ก็ยังมีบางส่วนที่วนเวียนอยู่รอบๆ เผื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น …. ภายนอกหมู่เกาะทั้งเจ็ด โซเวอเรนระดับที่หกสัมผัสได้ถึงไอออร่าของเกรย์ เขาเคยเห็นหน้าเกรย์มาก่อนและจำได้ทันทีว่าเป็นใคร “หึหึ โชคดีจริงๆ ที่พวกนั้นไปกันหมดแล้ว ไอ้เด็กนี่มันเก่ง แต่เท่าที่ดู มันยังไม่ถึงระดับที่สี่ด้วยซ้ำ ฉันจะฆ่ามันแล้วชิงสมบัติมา” โซเวอเรนระดับที่หกมั่นใจในความสามารถของตนเองอย่างมาก เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าใครก็ตามที่อยู่ต่ำกว่าระดับที่ห้าจะสามารถต่อกรกับเขาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่อยู่เพียงระดับที่สามของโซเวอเรนเพลนเลย เขารู้สึกว่าเหตุผลที่เกรย์หนีรอดไปได้ทั้งสองครั้งเป็นเพราะเขาสามารถอาศัยความประมาทและองค์ประกอบของความประหลาดใจได้เท่านั้น ตอนนี้เขารู้เรื่องพลังธาตุอวกาศของเกรย์แล้ว และเขาก็เตรียมตัวรับมือไว้เพื่อไม่ให้เป้าหมายหลุดมือไปได้ ร่างของโซเวอเรนระดับที่หกเลือนหายไปพร้อมกับออกไล่ล่า …. ในทางกลับกัน เกรย์ได้วนรอบพื้นที่ทั้งหมดเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีอันตรายซ่อนอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของโซเวอเรนระดับที่หกหนึ่งคนและระดับที่ห้าอีกสามคน หากสู้ตัวต่อตัว เขามั่นใจว่าจะกำจัดพวกมันได้ แต่โซเวอเรนระดับที่ห้าทั้งสามคนนั้นอยู่ด้วยกัน ‘ฉันจะฆ่าโซเวอเรนระดับที่หกก่อน นั่นน่าจะทำให้พวกที่เหลือขวัญหนีดีฝ่อไปได้’ โซเวอเรนระดับที่หกแข็งแกร่งที่สุด การกำจัดเขาจะเป็นการข่มขวัญโซเวอเรนระดับที่ห้าเหล่านี้ให้ถอยห่างไป พวกมันย่อมไม่อยากไล่ล่าคนที่ดูเหมือนจะมีความสามารถในการฆ่าพวกมันได้ และความลึกลับของเขาก็ทำให้พวกมันไม่รู้ว่าเขายังมีทีเด็ดอะไรซ่อนอยู่อีก เกรย์ออกจากหมู่เกาะทั้งเจ็ดและมุ่งหน้าออกห่างจากฝั่งไปเรื่อยๆ การมุ่งหน้าไปในทิศทางที่ควรจะไปมีแต่จะเพิ่มโอกาสในการถูกดักซุ่มโจมตี เขาจึงอยากกำจัดเจ้าหมอนี่กลางทะเลเสียก่อน เมื่อไร้ซึ่งแผ่นดินให้มองเห็น อย่างน้อยเขาก็สามารถจัดการกับมันได้โดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเข้ามาขัดจังหวะการต่อสู้ หลังจากเดินทางไปถึงจุดที่เขาคิดว่าปลอดภัยเพียงพอแล้ว เขาก็หยุดและก้าวเข้าสู่ความว่างเปล่า เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่เขาหายตัวไป ร่างของโนมส์คนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างรีบร้อน โนมส์คนนั้นมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ต่อให้เขาจะมั่นใจในฝีมือตัวเอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะประมาท ไม่ว่าระดับพลังจะต่างกันแค่ไหน เขาก็จะต่อสู้ด้วยพละกำลังทั้งหมดและไม่มีวันดูถูกคู่ต่อสู้ของตน เกรย์ยืนยันได้ว่าคนอื่นๆ ยังตามมาไม่ถึง จึงก้าวออกมาจากความว่างเปล่า “แกตามฉันมาทำไม? ต้องให้เตือนไหมว่าของชิ้นนี้เป็นขององค์ชายรอง?” เขาถามอย่างใจเย็น “ถ้ามันไม่ไปถึงมือเขา มันก็ไม่ใช่ของเขาหรอก ฉันจะชิงมันมาแล้วซ่อนตัวในโลกมนุษย์สักสองสามปี” โนมส์หัวเราะ ในโลกมนุษย์มีโนมส์อยู่หลายแห่ง ไม่มีใครสงสัยการมีอยู่ของเขาหรอก “ชีวิตของครอบครัวแกมันมีค่าแค่ชิ้นนี้เองหรือไง?” เกรย์ส่ายหัว มองชายตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวัง “ไม่ต้องห่วง แกไม่มีสิทธิ์ไปทำร้ายพวกเขาหรอก เพราะฉันนี่แหละที่จะฆ่าแกตรงนี้เอง” โนมส์ไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย “ถ้าเป็นฉัน ฉันคงกลัวไปแล้ว” เกรย์กล่าวพร้อมพุ่งเข้าจู่โจม โนมส์ไม่คิดว่าเกรย์จะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาตั้งใจจะประเมินสถานการณ์ก่อนลงมือ แต่ในเมื่อเกรย์จู่โจมมาก่อน เขาก็ไม่มีทางเลือก ‘ถ้าฉันฆ่ามันได้เร็วพอ พวกที่เหลือก็ไล่ตามมาไม่ทันหรอก’ หลังจากได้ข้อสรุปนั้น โนมส์ก็ไม่ลังเลและสวนกลับไปทันที การโจมตีของเกรย์อาจจะรุนแรง แต่ก็เป็นไปตามคาด เขายังเป็นเพียงโซเวอเรนระดับที่สาม แต่กำลังเผชิญหน้ากับระดับที่หก ช่องว่างของพลังนั้นมหาศาลเกินไป ใครก็ตามที่เจอสถานการณ์นี้คงถูกบดขยี้ไปแล้ว เกรย์ตั้งรับการโจมตีของโนมส์อย่างสงบ เขาไม่แสดงความตื่นตระหนกและจดจ่ออยู่กับการป้องกันเพียงอย่างเดียว ‘สมแล้วที่เป็นโซเวอเรนระดับที่หก แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ’ เขาส่ายหัวหลังจากการปะทะกับโนมส์สามครั้งแรกจบลง