Chapter 181: การเดินทางข้ามผ่านทะเลทราย เมื่อเห็นเสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้า ไห่ปัวตงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก รอยยิ้มบนใบหน้าชราของเขากว้างขึ้นเล็กน้อย “ส่งสูตรยามาให้ฉัน... อ้อ ใช่ นายคงรู้กฎตอนจ้างวานนักปรุงยาให้หลอมยาใช่ไหม?” เสี่ยวเอี๋ยนยิ้มให้กับไห่ปัวตง “ต้องจัดเตรียมวัตถุดิบมาเอง!” ไห่ปัวตงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น เขารู้กฎข้อนี้ดีอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นฝ่ามือที่แห้งผากของเขาก็ยังคงดึงเส้นขนที่นับว่าเป็นเคราพลางกล่าวด้วยความกระดากอาย “ฉันรวบรวมวัตถุดิบส่วนใหญ่ที่ต้องใช้ตามสูตรยามาได้แล้ว แต่ยังขาดอยู่หนึ่งอย่าง” “วัตถุดิบตัวนี้มีชื่อว่า ‘ดาตูร่าทราย’ มันพบได้แค่ในทะเลทรายทาเกอร์เท่านั้น และจะหาได้ง่ายที่สุดในบริเวณที่อุณหภูมิสูง... นายก็น่าจะรู้ว่าฉันฝึกวิชาลมปราณธาตุน้ำแข็ง ยิ่งไปกว่านั้น ในร่างกายของฉันยังมีผนึกที่ราชินีเมดูซ่าทิ้งไว้ หากฉันก้าวเข้าไปในเขตชั้นในของทะเลทรายทาเกอร์ เธอจะตรวจพบการมีอยู่ของฉัน... ดังนั้น...” เมื่อเห็นท่าทางลำบากใจของไห่ปัวตง เสี่ยวเอี๋ยนก็กลอกตาและเบะปากพลางกล่าวว่า “คุณคงไม่ได้จะขอให้ผมไปตามหามันหรอกนะ? ผมก็เสียเปรียบมากพอแล้วที่ช่วยคุณหลอมยา นี่ยังจะให้ผมช่วยตามหาวัตถุดิบในทะเลทรายอันกว้างใหญ่อีก... เศษแผนที่ชิ้นเล็กๆ ของคุณมันมีค่ามากขนาดนั้นเลยหรือ?” เมื่อได้ยินดังนั้น ไห่ปัวตงก็ยิ้มเจื่อนๆ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวอย่างจนใจ “เอาล่ะ ฉันอาจจะให้ข้อมูลบางอย่างที่นายสนใจได้” “ข้อมูลอะไร?” เสี่ยวเอี๋ยนถามด้วยความประหลาดใจ “มันเกี่ยวข้องกับ ‘เพลิงสวรรค์’...” ไห่ปัวตงโบกมือและถามด้วยรอยยิ้ม “ข้อมูลนี้เพียงพอจะกระตุ้นให้นายช่วยฉันตามหาดาตูร่าทรายไหม?” ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘เพลิงสวรรค์’ หัวใจของเสี่ยวเอี๋ยนก็เต้นรัว ลำคอของเขาขยับเล็กน้อยขณะจ้องมองไปยังไห่ปัวตงด้วยสายตาที่ร้อนแรง “คุณคงได้ยินข่าวเกี่ยวกับ ‘เพลิงสวรรค์’ ในทะเลทรายทาเกอร์มาบ้างใช่ไหม?” เมื่อเห็นสีหน้าของเสี่ยวเอี๋ยน ไห่ปัวตงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจพร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ใช่” เสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะรีบถามอย่างกระตือรือร้น “คุณรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของ ‘เพลิงสวรรค์’ ในทะเลทรายทาเกอร์ใช่ไหม?” “ในฐานะนักทำแผนที่ ฉันเคยตระเวนไปทั่วทะเลทรายทาเกอร์ โชคดีที่ฉันได้ข้อมูลเกี่ยวกับ ‘เพลิงสวรรค์’ มาบ้าง ฉันได้สำรวจสถานที่และเส้นทางจากข้อมูลเหล่านั้น แม้จะยังไม่มั่นใจเต็มร้อยว่ามันอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่ฉันพอจะคาดเดาได้ว่าบริเวณไหนที่มีโอกาสพบ ‘เพลิงสวรรค์’ สูงที่สุด” ไห่ปัวตงกล่าวด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจอย่างมาก “ถ้าไม่มีคำแนะนำจากฉัน ต่อให้นายใช้เวลาทั้งปีตระเวนไปทั่วทะเลทรายทาเกอร์ การจะหา ‘เพลิงสวรรค์’ ให้พบก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย” “ว่ายังไง? ตราบใดที่นายตกลงจะช่วยฉันหาดาตูร่าทราย ฉันจะมอบข้อมูลจากการวิจัยเรื่องตำแหน่งของ ‘เพลิงสวรรค์’ ทั้งหมดให้นาย” ไห่ปัวตงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ตกลง!” เสี่ยวเอี๋ยนตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แรงดึงดูดของ ‘เพลิงสวรรค์’ ที่มีต่อเขานั้นรุนแรงเกินไป เพื่อที่จะได้มันมาครอบครอง เสี่ยวเอี๋ยนเต็มใจที่จะจ่ายราคาที่สูงลิ่ว เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเอี๋ยนตอบตกลง ไห่ปัวตงก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ฝ่ามือของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อที่อกอย่างแผ่วเบาก่อนจะหยิบแผ่นหนังสัตว์บางๆ ออกมายื่นให้เสี่ยวเอี๋ยน “หลังจากสำรวจหลายแห่ง ฉันสรุปได้ว่ามีสถานที่สามแห่งในทะเลทรายทาเกอร์ที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะมี ‘เพลิงสวรรค์’ อยู่” เสี่ยวเอี๋ยนรับแผ่นหนังสัตว์มาและคลี่ออกดูอย่างระมัดระวัง เขาพบว่ามันเป็นแผนที่ของทะเลทรายทาเกอร์ที่ละเอียดมาก แผนที่ใบนี้ไม่ใช่สิ่งที่แผนที่บนเคาน์เตอร์ทั่วไปจะเปรียบเทียบได้เลย บนนั้นไม่เพียงแต่ระบุแหล่งน้ำที่มีอยู่ในทะเลทรายไว้อย่างชัดเจนเท่านั้น แต่มันยังทำเครื่องหมายตำแหน่งเผ่าพันธุ์มนุษย์งูที่กระจายตัวอยู่ในทะเลทรายไว้อย่างละเอียดอีกด้วย “นายเห็นสัญลักษณ์เปลวไฟสามจุดบนแผนที่ไหม?” ไห่ปัวตงยิ้มและเตือน เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของเสี่ยวเอี๋ยนก็กวาดไปบนแผนที่และพบว่ามีสัญลักษณ์เปลวไฟที่สะดุดตาอยู่สามจุด คือทางทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศเหนือ “ในทะเลทรายทาเกอร์ สถานที่สามแห่งนี้มีโอกาสสูงสุดที่จะพบ ‘เพลิงสวรรค์’” ไห่ปัวตงชี้นิ้วไปยังสัญลักษณ์เปลวไฟทั้งสามพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่านี่เป็นสถานที่ที่ฉันวิเคราะห์ออกมาหลังจากสำรวจทะเลทรายมาอย่างยาวนาน ความแม่นยำอาจจะไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ดีกว่าการที่นายจะสุ่มหาไปเรื่อยๆ” เสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้า แม้ว่าเขาจะมีเหยาเหล่าคอยช่วยเหลือ แต่การจะตามหาตำแหน่งของ ‘เพลิงสวรรค์’ ในทะเลทรายทาเกอร์นั้นยากลำบากอย่างยิ่งเพราะมันกว้างใหญ่เกินไป แผนที่ละเอียดของไห่ปัวตงจะช่วยให้เขาประหยัดเวลาและแรงไปได้มากอย่างไม่ต้องสงสัย “นายควรจำไว้ว่า ทางที่ดีที่สุดคือมุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกและทิศเหนือก่อน ส่วนที่อยู่ทางทิศตะวันตก... หากเป็นไปได้ ควรหลีกเลี่ยงที่จะไปที่นั่น” ไห่ปัวตงเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางชี้นิ้วไปที่สัญลักษณ์เปลวไฟทางทิศตะวันตก “ทำไมล่ะ?” “เพราะพื้นที่แถบนั้นใกล้กับเขตชั้นในของทะเลทรายทาเกอร์ ราชินีเมดูซ่าสามารถสัมผัสถึงลมหายใจของมนุษย์คนใดก็ตามที่ย่างกรายเข้าไปในอาณาเขตของนาง แม้นายจะมีสมบัติวิเศษมากมาย แต่ฉันไม่คิดว่านายจะมีโอกาสรอดชีวิตหากต้องเผชิญหน้ากับราชินีเมดูซ่าผู้น่าสะพรึงกลัวคนนั้น” ไห่ปัวตงถอนหายใจด้วยความหวาดกลัวที่ยังคงตกค้างอยู่ในใจ “โอเค... ผมจะพยายามให้ถึงที่สุด” เสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้า แต่ในใจเขารู้ดีว่าหากเขาไม่พบร่องรอยของ ‘เพลิงสวรรค์’ ในสถานที่อีกสองแห่ง ก็มีโอกาสสูงที่เขาจะมุ่งหน้าไปยังสัญลักษณ์เปลวไฟทางทิศตะวันตก ต่อให้สถานที่นั้นจะเต็มไปด้วยอันตราย เขาก็จะไม่ลังเลที่จะเข้าไป เพราะ ‘เพลิงสวรรค์’ มีแรงดึงดูดต่อเขามากเกินไป... “นี่คือความช่วยเหลือทั้งหมดที่ฉันสามารถให้ได้ หวังว่านายจะสามารถคว้า ‘เพลิงสวรรค์’ มาได้สำเร็จและกลับมาพร้อมกับดาตูร่าทราย” เมื่อเห็นเสี่ยวเอี๋ยนเก็บแผนที่อย่างระมัดระวัง ไห่ปัวตงจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ส่วนสูตรยาและเศษแผนที่ ขอให้ฉันเก็บรักษาไว้ชั่วคราวก่อน เมื่อนายกลับมา ฉันจะส่งคืนทุกอย่างให้นาย” “ตกลง” เสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้า เขาหันไปหาไห่ปัวตง ประสานมือทำความเคารพและกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ผมขอลาท่านผู้เฒ่า ผมต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำร้านของคุณพังพินาศขนาดนี้” ไห่ปัวตงกวาดสายตามองห้องที่รกเรื้อก่อนจะส่ายหัวและยิ้มขมขื่น “ช่างเถอะ ฉันใช้ความอดทนทั้งหมดที่มีไปกับการใช้ชีวิตสันโดษที่นี่อยู่แล้ว ต่อให้นายไม่พังร้านนี้ ฉันก็ไม่คิดว่าจะอยู่ต่อไปได้อีกนานเท่าไหร่หรอก” เสี่ยวเอี๋ยนยิ้มและกล่าวขอโทษอีกครั้ง จากนั้นเขาก็โบกมือลาไห่ปัวตงก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านไป ไห่ปัวตงมองดูเสี่ยวเอี๋ยนเปิดประตูและเดินลับสายตาไป เขาหรี่ตาลงและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มลงมือทำความสะอาดร้านที่รกเรื้อ เบื้องนอกประตูป้ายร้านดูเก่าแก่ เสี่ยวเอี๋ยนเงยหน้าขึ้นปล่อยให้แสงแดดอันร้อนแรงสาดลงบนใบหน้าเหมือนน้ำเดือด ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็ถอนหายใจเบาๆ ประสบการณ์ตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมาให้ความรู้สึกเหมือนฝัน เขาเพิ่งมาถึงเมืองทะเลทรายและเดินสุ่มเข้าไปในร้านเพียงแห่งเดียว แต่กลับได้พบกับยอดฝีมือที่ใช้ชีวิตสันโดษ พล็อตเรื่องแบบที่มักพบเจอได้แค่ในนิยายกลับเกิดขึ้นจริงต่อหน้าเขาจนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง “เฮ้อ ฉันถึงกับมาเจอคนที่เคยเป็นถึงโต้วหวงเพียงแค่สุ่มเดินเข้ามาร้านไหนสักแห่ง... นี่ฉันดวงดีหรือดวงซวยกันแน่เนี่ย?” เสี่ยวเอี๋ยนหัวเราะขำตัวเองเบาๆ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวเดินไปตามถนน ขณะที่สัมผัสแหวนบนนิ้ว เขาก็ถามขึ้นลอยๆ ในใจ “อาจารย์ครับ อาจารย์คิดว่าเขาไว้ใจได้ไหม?” “จริงอยู่ที่ว่าเขาถูกผนึกไว้ แต่สิ่งที่นายต้องการจะถามคือแผนที่ที่เขาให้เรามามีปัญหาอะไรหรือเปล่าใช่ไหมล่ะ? หึหึ เราต้องปฏิบัติตามเส้นทางบนแผนที่นั้น หากเขามีเจตนาไม่ดี เราอาจจะเดือดร้อนกันจริงๆ” เหยาเหล่าหัวเราะก่อนจะแสดงความคิดเห็น “แต่แผนที่นี้จะเป็นประโยชน์ต่อเรามาก พื้นที่สามจุดที่มีสัญลักษณ์เปลวไฟนั่นเป็นสถานที่ที่ฉันไม่ได้ไปเยือนในตอนนั้น ดังนั้นฉันจึงไม่กล้าฟันธงว่ามันจริงหรือเท็จ...” “แม้เราจะสรุปไม่ได้ว่าเขามีเจตนาร้ายหรือไม่ แต่เราควรระวังตัวไว้เสมอ... เมื่อเข้าสู่ทะเลทรายทาเกอร์แล้ว พยายามระวังให้มากขึ้น เราไม่จำเป็นต้องเดินตามแผนที่เป๊ะๆ ในอดีตฉันเคยตระเวนแถวนี้อยู่ช่วงหนึ่ง ฉันจึงมีความรู้อยู่บ้างและจะช่วยนายไม่ให้หลงทางเอง” เหยาเหล่ากล่าวด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง “ครับ...” เสี่ยวเอี๋ยนพยักหน้าและยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ผมจะไปเตรียมของที่เหลือให้พร้อมก่อนจะพักผ่อนในเมืองคืนนี้ แล้วเช้าพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางเข้าสู่ทะเลทรายทาเกอร์” “ได้” เหยาเหล่าพยักหน้าก่อนจะเงียบไป เสี่ยวเอี๋ยนตบเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ พลางยิ้ม เขาก้าวเดินตรงไปยังร้านขายยาที่อยู่ไม่ไกล สิ่งที่ได้รับมาวันนี้เกินกว่าที่คาดไว้มาก ไม่เพียงแต่ได้เศษแผนที่มา แต่ยังได้ข้อมูลเกี่ยวกับ ‘เพลิงสวรรค์’ อีกด้วย สิ่งนี้ทำเอาเสี่ยวเอี๋ยนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น เดินไปตามถนนได้ระยะหนึ่ง เสี่ยวเอี๋ยนก็เลี้ยวเข้าสู่ร้านขายยาแห่งหนึ่ง ภายในนั้นเขาซื้อสมุนไพรสำหรับไล่งู เมื่อซื้อเสร็จเขาก็เฝ้าสังเกตชายชราเจ้าของร้านอย่างละเอียดจนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด นั่นแหละเสี่ยวเอี๋ยนจึงคว้าของแล้วรีบออกจากร้านไปอย่างกระดากอาย ดูเหมือนว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ จิตใจของเสี่ยวเอี๋ยนจะอ่อนไหวไปหน่อย เขาถึงกับคิดว่ายอดฝีมือที่ใช้ชีวิตสันโดษแบบไห่ปัวตงจะมีอยู่เต็มถนนไปหมด... หลังจากเตรียมวัตถุดิบสำหรับไล่งูแล้ว เสี่ยวเอี๋ยนก็ซื้อน้ำสะอาดมากพอจนเต็มแหวนเก็บของในร้านค้าแห่งหนึ่ง เมื่อพอใจกับการจัดเตรียมแล้ว เขาจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยมชั้นดีที่คนผ่านทางแนะนำไว้ เพื่อเป็นที่พักแรมในคืนนี้ เมื่อราตรีกาลอันมืดมิดผ่านพ้นไป แสงแดดที่ร้อนระอุได้ปกคลุมทะเลทรายให้กลับมาร้อนแรงอีกครั้ง เสี่ยวเอี๋ยนก้าวออกมาจากโรงเตี๊ยมและบิดขี้เกียจ จากนั้นเขาก็แตะแหวนเก็บของเบาๆ ภายในนั้นมียาฟื้นฟูพลังปราณห้าสิบเม็ดที่เหยาเหล่าใช้เวลาทั้งคืนในการรีบหลอมขึ้นมา สิ่งเหล่านี้จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการฝึกฝนของเขาในทะเลทราย เมื่อยืนอยู่บนถนนใกล้ประตูเมือง เสี่ยวเอี๋ยนตรวจสอบดูอีกครั้งว่าเขามีของครบถ้วนแล้วหรือไม่ หลังจากนั้นเขาก็สะพายไม้บรรทัดดำซวนหยวนไว้บนหลังซึ่งเกือบจะสูงพอๆ กับตัวเขา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเริ่มต้นการเดินทางผ่านทะเลทราย “ครั้งนี้ ฉันจะต้องตามหา ‘เพลิงสวรรค์’ ให้พบ” ภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความยำเกรงของเหล่าทหารยามที่เฝ้าประตูเมือง เสี่ยวเอี๋ยนเดินออกจากเมืองไป เขามองไปยังทะเลทรายสีทองอันเวิ้งว้างที่ปรากฏอยู่ในสายตา พร้อมกับตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่