Chapter 234 - Deconstruct ปัง! ปัง! ปัง! ย่างก้าวอันลึกลับของเลออนเนลทำให้ร่างของเขาพริ้วไหวไปทั่วห้องฝึกซ้อม หุ่นฝึกซ้อมสามตัวที่สวมเกราะไม้บีบเข้าหาเขาจากทุกทิศทาง พร้อมกับร่ายเวทมนตร์หลากหลายชนิดเพื่อระดมโจมตีใส่เขา ดวงตาของเลออนเนลยังคงปิดสนิท ‘Internal Sight’ ของเขายังคงจดจ่ออยู่กับพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้ ภาพจำตอนที่ลามอรัคหยอกล้อเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความทรงจำเหล่านั้นชัดเจนเสียจนเขารู้สึกได้เกือบจะเหมือนกับความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกายอีกครั้ง ทันใดนั้น เลออนเนลก็ถูกหุ่นทั้งสามต้อนจนมุม ดูเหมือนว่าในชั่วพริบตานั้นเขาจะถูกบีบให้จนตรอกเสียแล้ว ศรธาตุดิน ไฟ และน้ำ พุ่งเข้าจู่โจมเขาจากทิศทางที่แตกต่างกันโดยมีเป้าหมายเพื่อปลิดชีพเขา หุ่นฝึกซ้อมในห้องนี้ทำมาจาก ‘Spiritual Wood’ ทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ ความสามารถในการร่ายเวทมนตร์ของพวกมันจึงเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป ซึ่งช่วยทดแทนการเคลื่อนไหวที่แข็งทื่อด้วยพลังอันมหาศาล อย่างไรก็ตาม สำหรับมนุษย์แล้ว ‘Spiritual Wood’ ที่มากขึ้นไม่ได้หมายความว่าจะดีกว่าเสมอไป เพราะถ้าไม้กายสิทธิ์ใหญ่เกินไป มันก็เหมือนกับการพยายามใช้ค้อนปอนด์มาตอกกระดาษสองแผ่นเข้าด้วยกัน และนั่นก็อาจไม่ใช่การเปรียบเทียบที่ดีนัก เพราะในกรณีนี้ เหล่าจอมเวทอาจไม่มีแรงพอที่จะ ‘ยก’ ค้อนปอนด์นั้นขึ้นมาด้วยซ้ำ ทว่าหุ่นเหล่านี้กลับต่างออกไป แรงกดดันทางวิญญาณของพวกมันมาจากผลึกพลังงาน ในกรณีนี้พวกมันจึงมีข้อจำกัดในเรื่องนี้น้อยกว่ามาก ในจังหวะที่ดูเหมือนว่าเลออนเนลกำลังจะถูกโจมตี เขาก็โน้มศีรษะไปข้างหน้าหลบศรธาตุดินไปได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกับบิดสะโพกเพื่อหลบศรธาตุไฟ ศรทั้งสองพุ่งผ่านร่างของเขาไป ก่อนจะกระแทกเข้ากับหุ่นตัวอื่นๆ ที่อยู่ตรงข้ามจนกระเด็นออกไป ศรธาตุน้ำลูกสุดท้ายฉวยโอกาสนั้นพุ่งแหวกอากาศตรงมายังระหว่างคิ้วของเลออนเนลในชั่วพริบตา ดวงตาของเลออนเนลเบิกโพลงขึ้นในทันที แรงกดดันทางวิญญาณอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนดูเหมือนจะหยุดศรธาตุน้ำนั้นไว้กลางอากาศได้ชั่วขณะหนึ่ง “[Deconstruct]” สายลมหมุนวนรอบตัวเลออนเนล ในจังหวะนั้นเอง ศิลปะเวทมนตร์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าขวางวิถีของลูกศรไว้ ศรธาตุน้ำเร่งความเร็วกลับมาอีกครั้งและพุ่งเข้าใส่ศิลปะเวทมนตร์เบื้องหน้าโดยไม่หยุดชะงัก ทว่าการปะทะที่ควรจะเกิดขึ้นกลับไม่เกิดขึ้น ศรธาตุน้ำดูเหมือนจะพุ่งทะลุผ่านไปได้โดยไม่มีปัญหา แต่ในวินาทีนั้นเอง สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ลูกศรเริ่มสูญเสียโครงสร้าง เริ่มจากที่ปลาย — จุดแรกที่สัมผัสกับศิลปะเวทมนตร์ของเลออนเนล — มันพังทลายลงกลายเป็นเพียงหยดน้ำธรรมดา ในความเป็นจริง เลออนเนลรู้สึกถึงละอองน้ำที่สดชื่นโปรยปรายลงบนใบหน้าของเขาในขณะนั้น ทำให้เขาคลี่ยิ้มออกมา เลออนเนลพุ่งเข้าหาหุ่นจอมเวทธาตุน้ำที่เหลืออยู่ แล้วปล่อยหมัดเข้าที่หน้าอกของมัน ปัง! รูปแบบการชกของเลออนเนลพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลังทั้งหมดถูกส่งผ่านจากเท้าที่เป็นจุดหมุน ขึ้นไปยังสะโพก และส่งต่อไปยังหมัดจนเกราะไม้ของหุ่นฝึกซ้อมบุบยุบลง แสงสว่างในห้องหรี่ลง เป็นสัญญาณว่าหุ่นทุกตัวถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว “ยังไม่พอ…” เลออนเนลพึมพำ เขาเพิ่งจะสามารถต้อนหุ่นสองตัวให้จนมุมได้โดยไม่ต้องขยับนิ้ว แต่กับตัวที่สามเขายังคงทำไม่สำเร็จ ‘ฉันอาจจะต้องไปที่สถาบันอัศวินและอ่านหนังสือในห้องสมุดของพวกเขา เพื่อทำความเข้าใจว่า ‘General Star’ นี้คืออะไรกันแน่ การเดินสุ่มไปเรื่อยๆ ด้วยตัวเองจะใช้เวลานานเกินไป ฉันรู้สึกว่าแม้แต่หญิงสาวเผ่าพื้นเมืองที่ฉันเรียนวิชานี้มาก็ยังแตะประเด็นนี้เพียงผิวเผินเท่านั้น’ เลออนเนลรู้สึกว่าถึงเวลาที่เขาควรเลือกหอกเล่มใหม่แล้ว เขารู้ดีว่าตนได้ฝึกฝนเทคนิคของหญิงสาวเผ่าพื้นเมืองจนเชี่ยวชาญหมดสิ้นแล้ว ที่ผ่านมาเขาเพียงแค่เสียสมาธิไปกับศิลปะเวทมนตร์ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมานี้เท่านั้น ยกตัวอย่างเช่น [Deconstruct] มันเป็นเวทมนตร์ประเภทเสริมพลังในระดับ Three Star Official Art แต่เลออนเนลรู้สึกว่าระดับนี้ไม่ถูกต้องนัก เพราะในทางเทคนิคแล้ว มันสามารถใช้กับศิลปะเวทมนตร์ใดก็ได้ แน่นอนว่าคนอื่นก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน ปัญหาคือศิลปะเวทมนตร์นี้มีส่วนประกอบและการเปลี่ยนรูปแบบที่ซับซ้อน มันจำเป็นต้องวิเคราะห์เวทมนตร์ที่พุ่งเข้ามาและปรับเปลี่ยนรูปแบบให้เหมาะสม ดังนั้นสำหรับจอมเวทส่วนใหญ่ มันจึงมีประโยชน์แค่กับผู้ที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น ทำให้มันมีค่าไม่ต่างจากกลมายากลทั่วไป ‘น่าเสียดายที่สนามฝึกแห่งนี้ไม่มีหุ่นระดับ Magus ฉันสงสัยจริงๆ ว่า [Deconstruct] จะใช้กับเวทมนตร์ระดับสูงได้หรือไม่…’ ขณะที่เลออนเนลกำลังจมอยู่ในความคิด เขาก็เดินออกจากห้องฝึกซ้อมโดยที่เหงื่อไหลโทรมกาย “เลออนเนล!” เลออนเนลเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ และรู้สึกดีใจที่เห็นไลโอนัสรอเขาอยู่ เขาฉีกยิ้มทักทาย “ไลโอนัส” “ฉันได้ยินมาว่านายกลายเป็น One Star Official Mage แล้วหรือ? นายไม่คิดว่าความเร็วระดับนี้มันเร็วเกินไปหน่อยหรือ?” เลออนเนลหัวเราะ ในความเป็นจริง เขาอาจจะถึงมาตรฐานของ Three Star Magus แล้วด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็ในแง่ของศิลปะเวทมนตร์ที่เขารู้และความสามารถในการร่ายเวทเหล่านั้น ส่วนในด้านการตกผลึกของแรงกดดันทางวิญญาณเขายังคงตามหลังอยู่ ทำให้ศิลปะเวทมนตร์ของเขาไม่รุนแรงเท่าที่ควรจะเป็น อย่างไรก็ตาม การเลื่อนระดับเกินกว่า One Star Official Mage นั้นต้องการมากกว่าแค่ความรู้และความสามารถ มันจำเป็นต้องสร้างผลงานด้วย นอกจากนี้ แม้ว่าเขาจะรีบไต่ระดับไปสู่ Three Star Magus ได้ในทันที เลออนเนลก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมนัก อย่างหนึ่งคือสถานะผู้ทรยศของเขาอาจยังคงถูกผู้อื่นจับตามองอยู่ แม้ว่าสถานะบุตรแห่งเทพ (Holy Son) ของเขาจะเพียงพอที่จะปิดตาคนทั่วไปและชนชั้นสูงที่เคร่งศาสนาบางคนได้ แต่แน่นอนว่าย่อมมีคนที่ไม่ยอมรับเรื่องนี้อย่างจริงจัง ถึงอย่างนั้น เลออนเนลก็ยังต้องการไปให้ถึงมาตรฐาน Three Star Official Mage นี่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาอ่านข้อมูลทั้งหมดในห้องสมุดได้ แม้เขาจะพบว่าเป็นเรื่องแปลกที่เขาสามารถดูเทคนิคทั้งหมดของพวกเขาได้ แต่กลับอ่านความรู้ทั้งหมดไม่ได้ แต่สุดท้ายเลออนเนลก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลดี บ่อยครั้งที่เป็นไปไม่ได้ที่จะเรียนรู้ศิลปะเวทมนตร์โดยไม่มีพื้นฐานความรู้ที่เหมาะสม และต่อให้มีความรู้ การทลายเกราะป้องกันที่คุ้มครองพวกมันอยู่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว เลออนเนลอาจเป็นตัวประหลาดเพียงหนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ของพวกเขาที่สามารถเมินเฉยต่อเกราะป้องกันเหล่านี้ได้อย่างหน้าตาเฉย เลออนเนลและไลโอนัสสนทนากันเรื่องสัพเพเหระอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เลออนเนลจะเอ่ยถาม “นายมาที่นี่เพื่อถามอะไรฉันหรือเปล่า?” เขาถาม “อ้อ ใช่ ฉันลืมไปสนิทเลย ศาสนจักรถามถึงสถานะของนายมาได้สักพักแล้ว ก่อนที่พวกคนแก่หัวโบราณนั่นจะคลั่งไปมากกว่านี้ ทางที่ดีนายควรไปให้พวกเขาเห็นหน้าหน่อย ฉันจะพานายไปเอง” “โอ้?” เลออนเนลเลิกคิ้วขึ้น “มีอะไรที่ฉันต้องทำเป็นพิเศษไหม?” ไลโอนัสเพิ่งตระหนักได้ ว่าเลออนเนลอาจไม่ทราบเรื่องเหล่านี้ “มหาอำนาจทั้งสี่ของอาณาจักรเราประกอบไปด้วยราชวงศ์ สถาบันทั้งสองแห่ง และศาสนจักร บุตรแห่งเทพจะมีสถานะพิเศษภายในศาสนจักรในฐานะผู้คุ้มครอง ศาสนจักรมีนักรบที่เรียกว่าพาลาดิน แต่ความจริงแล้วพาลาดินที่แท้จริงเพียงคนเดียวของอาณาจักรนี้คือพ่อของฉัน” แววตาของไลโอนัสฉายแววภูมิใจอย่างปิดไม่มิด เลออนเนลสัมผัสได้ว่าไลโอนัสไม่ใช่คนอวดดี การที่เขาแสดงสีหน้าเช่นนี้ยิ่งบ่งบอกว่าเขารักและชื่นชมพ่อของเขามากเพียงใด เลออนเนลยิ้มบางๆ พ่อของเขาคงอยากจะฆ่าทิ้งถ้าเห็นเขาทำหน้าแบบนี้ แล้วจากนั้นคงจะหัวเราะเยาะเขาจนแทบสิ้นใจ ‘ชิ ฝันไปเถอะ ตาแก่’ ไลโอนัสส่ายหัวเมื่อรู้ตัวว่าสิ่งที่ทำไปนั้นดูไม่เหมาะสมนัก แต่เลออนเนลดูเหมือนจะไม่ถือสา เขาจึงกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม “พูดตามตรงนะ นี่ถือเป็นจังหวะที่ดี” ไลโอนัสกล่าวหลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง “นายจำเป็นต้องสร้างผลงานไม่ว่าจะเพื่อศาสนจักรหรือเพื่อการเลื่อนระดับครั้งต่อไปของนาย และฉันก็มีภารกิจที่กำลังมองหาคนช่วยอยู่พอดี นายสนใจไหม?” ดวงตาของเลออนเนลเป็นประกาย “เอาสิ” หลังจากนั้น ไลโอนัสก็นำทางเลออนเนลไปยังศาสนจักร