บทที่ 344 การคาบข่าว สี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาที่เดวิสและเอเวอลินน์ใช้ชีวิตอย่างหรูหรา ไลฟ์สไตล์ของพวกเขาเปลี่ยนจากการหมกมุ่นอยู่กับการบำเพ็ญเพียรตลอดทั้งวัน มาเป็นการดื่มด่ำกับช่วงเวลาที่มีร่วมกันแทน เขาพาเธอออกไปท่องเที่ยวรอบเมืองหลวง ทำทุกสิ่งที่ทำให้เธอมีความสุข ทั้งการจับจ่ายใช้สอย รับประทานอาหาร ผ่อนคลาย และพักผ่อน! พูดง่ายๆ ก็คือมันเหมือนกับการไปฮันนีมูนก่อนแต่งงาน เพียงแต่สถานที่นั้นจำกัดอยู่แค่ภายในเมืองหลวงเท่านั้น ในขณะที่ใช้เวลาอย่างฟุ่มเฟือยไปกับเธอ เขาก็ได้เรียนรู้เรื่องราวของเธอมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เธอชอบ มุมมองความคิด หรือแม้แต่เรื่องครอบครัว ใครที่เธอรู้สึกดีด้วย หรือใครที่เธอไม่ชอบหน้า... ตลอดสี่วันมานี้ นอกจากจะใช้เวลาอยู่กับเธอแล้ว เขายังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระงับตัณหาของตนเอง การได้อยู่ใกล้เธอแต่ไม่สามารถทำให้เธอเป็นผู้หญิงของเขาได้ มันคือสถานการณ์ที่เหมือนตกนรกทั้งเป็นในสรวงสวรรค์ แต่ถึงแม้จะมีแรงกระตุ้นมากมายเพียงใด เขาก็ยังคงเคารพความปรารถนาของเธอและสะกดกลั้นความต้องการไว้จนกว่าจะถึงวันแต่งงาน แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้วันที่แน่ชัดก็ตาม เดวิสและเอเวอลินน์เพิ่งทานเนื้อสัตว์อสูรระดับสัตว์อสูรเวทมนตร์ขั้นเวหาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งจนอิ่มแปล้ เนื้อของสัตว์อสูรตัวนั้นคือเนื้อเสือ ซึ่งมีความฉ่ำและรสชาติเลิศรส พวกเขาจ่ายเงินค่าอาหารและเพิ่งจะก้าวออกจากร้าน ทันใดนั้นผลึกสื่อสารก็ส่องแสงสว่างขึ้นมา เรียกตัวเขากลับไปยังปราสาทหลวง เดวิสกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะยิ้มออกมา เขาพูดกับเอเวอลินน์ว่า "กลับกันเถอะ..." "ทำไมล่ะคะ?" เอเวอลินน์ถามด้วยน้ำเสียงประหม่า เธอเพิ่งจะเริ่มสนุกกับช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขาแท้ๆ แต่กลับถูกเรียกตัวให้กลับเสียแล้ว? เธอไม่สามารถยอมรับได้! ในตอนที่เธอคิดจะโน้มน้าวไม่ให้เดวิสรีบกลับ เขาก็พูดขึ้นมาเสียก่อน "ไดอาน่า เจ้าเด็กน้อยนั่นเพิ่งบรรลุนิติภาวะเมื่อวานนี้เอง!" เอเวอลินน์ถึงกับอึ้ง แต่ไม่นานนักรอยยิ้มก็เบ่งบานบนใบหน้าของเธอ จนเธอไม่มีความคิดที่จะขัดขืนเรื่องการกลับอีกต่อไป ทั้งคู่ยิ้มให้กันพร้อมกับส่ายหัวก่อนจะรีบกลับไปยังปราสาทหลวง ในหัวของพวกเขามีเพียงความคิดเดียวเท่านั้นที่ทำให้นึกถึงเหตุผลที่ถูกเรียกตัวกลับ พิธีบรรลุนิติภาวะ! ====== ครึ่งวันต่อมา ภายในตำหนักของจักรพรรดินี ไดอาน่าก้มหน้าลงพยายามหลบสายตาของคนอื่นๆ เพราะเธอรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก การที่เธอเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ตั้งแต่อายุเพียง 11 ปี ทำให้เธอรู้สึกอับอายจนหาที่เปรียบไม่ได้ เพราะแม้แต่คลาร่า พี่สาวของเธอก็เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะเมื่อปีที่แล้วนี่เอง ของเธอจะเร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่านะ? หรือเป็นเพราะความรู้สึกรักที่กำลังผลิบานกันแน่? "แม่ตั้งใจจะจัดพิธีบรรลุนิติภาวะของทั้งคลาร่าและไดอาน่าในอีกสามวันข้างหน้า อย่างไรเสียเราก็พลาดโอกาสดีๆ ที่จะจัดให้คลาร่าไปแล้วเพราะตอนนั้นลูกไปเข้าร่วมการสืบทอดมรดกอมตะ" "ท่านแม่ ลูกไม่ต้องการพิธีหรอกค่ะ..." คลาร่าพูดพร้อมกับส่ายหน้า แคลร์ส่ายหน้า "ลูกพูดอะไรกัน? ลูกต้องจัดแน่นอน และมันจะดีกว่าถ้าลูกจัดพร้อมกับน้องสาวของลูกในตอนนั้น" "ความเย็นชาของลูกมีแต่จะผลักไสผู้คนออกไป แต่ความงามที่ลูกได้รับสืบทอดมาจากแม่กลับกลายเป็นสิ่งที่เป็นอันตรายต่อผู้ชาย ถ้าลูกไม่เฉิดฉายออกมาบ้างสักครั้ง ก็น่าเสียดายแย่..." ไดอาน่าพูดขึ้น "พี่ใหญ่ เลิกบำเพ็ญเพียรตลอดเวลาได้แล้วค่ะ ลองเป็นผู้หญิงดูสักครั้ง จะเป็นไรไป?" คลาร่าหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นและพยักหน้าเบาๆ "ตกลง..." แคลร์กระพริบตาด้วยความสงสัย 'แค่นี้เนี่ยนะ?' เดวิสซึ่งกำลังเฝ้าดูการสนทนาของพวกเธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ในบทสนทนาที่เกี่ยวกับเรื่องของผู้หญิง เขาคิดว่าเขาไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ แต่เขาก็ถูกเรียกตัวมาด้วยเหตุผลบางอย่าง พวกเธอกลัวว่าคลาร่าจะปฏิเสธ แต่ดูเหมือนคราวนี้ลูกสาวคนโตจะยอมโอนอ่อนโดยง่าย... อาจจะเป็นเพราะไดอาน่าหรือเปล่านะ? เขาไม่รู้หรอก แต่เขารู้สึกว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น คลาร่าขยับมือไปลูบผมของไดอาน่า รอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ไดอาน่าก้มหน้าลงและมีความสุขกับการสัมผัสของพี่สาวอย่างแท้จริง เอาล่ะ มันเป็นเพราะไดอาน่าจริงๆ ด้วย! เขายืนยันได้จากการเห็นวิธีที่ทั้งสองคนปฏิบัติต่อกันในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ปกติคลาร่าจะฟังแค่เขา แต่ตอนนี้เธอกลับฟังไดอาน่าด้วยหรือ? เดวิสส่ายหัวด้วยความรู้สึกหม่นใจ ไดอาน่าใช้วิธีไหนกันนะ? น้องสาวตัวน้อยคนนี้ช่างเจ้าเล่ห์นัก แต่มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเจ้าเล่ห์ต่อหน้าคลาร่า ดังนั้นมันก็แปลว่าเธอจริงใจกับคลาร่าจริงๆ ใช่ไหม? เดวิสสับสน แต่หากเป็นเช่นนั้น เขาก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน "เอาล่ะ ทุกคนมากันครบแล้วขาดก็แต่ท่านพ่อ เอเวอลินน์ บอกพวกเขาไปเถอะ..." เขาใช้ศอกสะกิดเอเวอลินน์ เอเวอลินน์ยักไหล่และผลักเขาด้วยไหล่ของเธอ "พี่พูดเองสิ..." เดวิสกลอกตาแล้วพูดว่า "ไดอาน่ามีคนรักแล้วครับ..." ตู้ม!~ ราวกับเกิดการระเบิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันภายในห้องขนาดกลางแห่งนี้ ทุกคนหันไปมองไดอาน่า ทำให้เธอต้องถอยกรูดด้วยความหนาวสั่น เธอกำลังสั่นเบาๆ พร้อมกับชี้ไปที่เดวิส "ไม่... พี่ใหญ่ล้อเล่นน่ะค่ะ..." "ใช่แล้วค่ะท่านแม่! พี่สะใภ้ล้อเล่นเกี่ยวกับหนู แล้วดูเหมือนพี่ใหญ่จะเชื่อคำล้อเล่นของเธอด้วย!" ไดอาน่าหัวเราะเล็กน้อยพลางส่ายหน้า ดวงตาของคลารี่หรี่ลงเล็กน้อย ซึ่งปฏิกิริยานั้นไม่รอดพ้นสายตาของเดวิสและแคลร์ไปได้ แคลร์มองไปที่คลาร่าแล้วถามว่า "น้องพูดโกหกหรือเปล่า?" บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความประหม่าอย่างเข้มข้น คลาร่าเหลือบมองไดอาน่าอยู่ครู่หนึ่งแต่เธอก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เดวิสกระพริบตาด้วยความงุนงงอย่างถึงที่สุด 'ไม่น่าเชื่อเลย เธอรู้วิธีที่จะปกปิดให้น้องสาวตัวเองด้วย...' เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง คลาร่าผู้ซึ่งพูดแต่ความจริงกลับเลือกที่จะปกปิดความจริงข้อนี้ด้วยการนิ่งเฉย เดวิสถอนหายใจ "คลาร่า การปิดบังเรื่องนี้ส่งผลเสียต่อน้องสาวของลูก ไม่ใช่การปกป้องนะ..." คลาร่ามองเขาด้วยสีหน้าที่ดูประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ "ใช่ค่ะ น้องโกหก..." เป็นไปตามคาด เธอตั้งใจที่จะปกป้องน้องสาวจากการถูกตำหนิเท่านั้น สายตาของแคลร์ตกลงบนตัวไดอาน่า และครู่ต่อมาเธอก็ถอนหายใจออกมาสั้นๆ เธอไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปมองเดวิสแทน "เดวิส ลูกเองก็พลาดพิธีบรรลุนิติภาวะไปเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้ชดเชยมันไปเสียเลยล่ะ?"