ตอนที่ 326
329 / 4918
อ่าน 5 นาที
Chapter 326 The Promise
เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 03:52
บทที่326 สัญญา
ดาวิส ขมวดคิ้วและคิดจะต่อยเขาเพิ่มอีก แต่แล้วก็หันกลับและอุ้มเอฟเวลินขึ้นในการแบกแบบราชินี
“พุ่งไปเลย...” เขาหยุดแล้วหัวเราะให้เธอแล้วรีบออกวิ่ง
“อ๊าาา!” เอฟเวลินถูกทำให้ตะลึงชั่วครู่ และแล้วเธอได้ยินเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกว่าดาวิสทำในสิ่งที่ถูกต้อง
“กลับมาทีดาวิส! เจ้ากล้าดียังไง!!!!” เสียงของคลีร์ตะโกนด้วยความอายที่สุดซับซ้อน
ดาวิสไปถึงห้องศึกษาในไม่กี่วินาที พอเห็นว่าไม่มีใครตามมาเขาจึงปล่อยเอฟเวลินลง
โชคดีนี้ เนื่องจากพวกเขาเป็นคนเดียวที่อยู่ในสถานที่อาณัติยิ่งใหญ่ ทำให้พวกเขาเลือกไม่ติดตาม เพราะเขาแค่ทำให้ครอบครัวอับอายเท่านั้น
ดาวิสและเอฟเวลินหันมองหน้ากันเพียงครู่เดียวแต่แล้ว...
“พุ๊บ... ฮาฮาฮา!”
พวกเขาหัวเราะจนทำให้ห้องเต็มไปด้วยเสียงแต่พอเสียงเริ่มจางลงดาวิสก็พูดขึ้นมาว่า “พอคิดว่าจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอละลาย พ่อเหี้ยของฉันก็แทรกแซงเข้ามา...”
เอฟเวลินหยุดหัวเราะแต่แก้มยังแดงอยู่จากความหัวเราะ “แล้วคุณจะพูดอะไรต่อไป?”
ดาวิสทำมือแล้วกล่าวว่า “อ่า แค่ละมัน แค่ละมัน เรื่องของจังหวะสำคัญและพ่อเก่าแก่ของฉันทำให้มันเสียทั้งหมด...”
“ฮัมม..” เอฟเวลินพยักหน้าให้ตอบแต่แล้วก็เอนศีรษะลง
ดาวิสมองเธอแต่แล้วก็หันสายตาไปอย่างอาย
ถ้าหากใครมองพวกเขาและเหตุการณ์นี้จะเห็นว่าพวกเขาดูเหมือนคู่ใหม่ที่แต่งงานไม่นานและยังอายกันอยู่ ในไม่กี่วินาที อากาศรอบ ๆ กลายเป็นอึดอัด ทำให้พวกเขาติดขัดในการสนทนาต่อไป
ดาวิสรู้สึกกังวล, หัวใจเต้นรัวขณะคิดว่า “ควรทำหรือไม่ทำ?” แน่นอนว่าเขากำลังคิดถึงการจูบ ไม่ใช่ความคิดของคนที่แสร้งรอให้พวกเขามีลูกแบบเปิดเผย
แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นความแตกต่างในตัวเธอ
เขาคิดทันทีถึงบุคลิกของเธอและตระหนักว่ามันแตกต่างจากเดิมอย่างมาก
ตอนที่เขามาถึง เขายังสังเกตเห็นความแตกต่างนั้นด้วย เมื่อเห็นเธออยู่กับเคลาร่าที่นอกบาร์เซอร์รี่เซอัวร์ เขาสังเกตว่าเธอไม่แสดงตัวชัดเจน เหมือนว่าบางเรื่องกำลังคิดอยู่
แต่เขาก็ได้กลับมาตอนนี้แล้ว... ถ้าเช่นนั้น
“ทำไมเธอถึงยังทำแบบนี้ต่อเนื่อง?” ดาวิสคิดในใจว่า “ทำไมคนปีศาจแบบนี้ถึงไม่ทำให้เธอหลงใหล? เล่นสนุกของเธอหายไปไหน?”
อาจเป็นเพราะเขาไม่ใช่สาเหตุ บางอย่างอื่นอาจต่างไป? เขาหาไม่ได้
เขาหายใจเบา ๆ แล้วจับมือของเธออีกครั้ง มือที่เขาต้องการปกป้องแต่ทำล้มเหลวไปแล้ว เขารู้สึกอุ่นใจเมื่อจับมือของเธออีกครั้ง
น้ำตาที่กำลังจะไหลรินจากใบหน้า
เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งเช็ดน้ำตาออกอย่างอ่อนโยน
“อื้อ… เจ้าจะถามอะไรฉันมั้ย?” เอฟเวลินถามขณะที่เธอกำลังสั่น
เขายิ้มว่า “ฉันจะถามแน่ แต่ถ้าเธอร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นฉันแล้ว ฉันก็ไม่อาจทำได้นะ”
เอฟเวลินหัวเราะแล้วเช็ดน้ำตาให้แห้งด้วยแขนเสื้อ
เธอวิ่งเข้ามากอดคอเขาและพูดว่า “สุดท้ายแล้ว ฉันดีใจที่คุณปลอดภัย!”
ดาวิสประหลาดใจในตอนแรกแต่ก็ตอบกลับว่า “สบายใจที่คุณปลอดภัยด้วยนะ!”
เอฟเวลินจับเขาแน่นขึ้น ทำให้ดาวิสรู้สึกอึดอัดแต่ก็ตื่นเต้น
เขาสัมผัสได้ถึงหน้าอกอวบอุ่นที่กดแน่นอยู่บนหน้าอกของเขาอย่างแข็งแรง
พักครู่ต่อมาเธอปล่อยการจับและมองใส่ใบหน้าของเขา ดาวิสหยิบมือซ้ายของเธอและนำมาวางบนแก้มของเขา เขารู้สึกถึงความอุ่นจากมือของเธอ “ฉันดีใจที่มือของคุณกลับมา…”
“ขอบคุณทั้งหมดนี้..” เอฟเวลินลูบหน้าเขา
ดาวิสส่ายหัวว่า “คุณพัฒนามาตั้งแต่เองและทำสัญญาเสร็จแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาให้เสร็จตามที่ฉันค้างไว้…”
หัวใจของเอฟเวลินเต้นแรงเมื่อเธอหวนความคิดถึงคำพูดของเขา
“ฉันสาบานว่าจะกลับมาหากแต่งงานกับคุณในวันหนึ่ง!”
“ไม่ผูกมัดด้วยข้อตกลงอะไรเลวร้าย แต่ผูกมัดด้วยรัก!”
เอฟเวลินในทันทีที่หัวใจตระหนักว่า ‘อ่า ทำไมฉันถึงคิดว่าเขาจะทิ้งฉันไว้ข้างหลัง? ทำไมฉันถึงเข้าใจว่าเขาจะเปลี่ยนไปในหลายปีต่อมา...’
ใบหน้าของเธอสั่นคลอนจนอยากร้องไห้ออกหมดใจ แต่ต่อมาก็มีนิ่งสงบผุดขึ้นบนใบหน้า
ความกังวลทั้งหมดของเธอหายไปในทันทีเมื่อเธอเข้าใกล้ใบหน้าของเขา ริมฝีปากของเธอแทบสัมผัสกับเขา ดวงตาใกล้กันจนมองเห็นวิญญาณของกันและกัน “คุณรู้ไหมว่าเราไม่จำเป็นต้องรอแต่งงาน…”
ดาวิสตาก็ตะลึงเล็กน้อย แล้วก็เอียงตัวเข้ามาเริ่มจูบ ปากของพวกเขาได้ลิ้มรสซึ่งกันและกัน เอฟเวลินปิดตาเมื่อรู้สึกถึงความรู้สึกคุ้นเคยที่ลื่นไหลไปทั่วร่างกาย
ความเชื่อมโยงลึกซึ้งของพวกเขาคงอยู่แค่ไม่กี่วินาที ก่อนที่พวกเขาจะแยกจากกัน
ดาวิสกอดเธอและทำให้เธอนอนข้างตัวเขาบนเตียง
เอฟเวลินคิดว่าจะได้รับการจูบที่ร้อนแรงอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับการจูบ เธอจึงเปิดตา “ตามที่ฉันบอก ฉันมีสัญญาแต่งงานกับคุณ...”
เอฟเวลินยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ริมฝีปากสั่น แล้วพอจะพูดต่อเขา เขาวางนิ้วบนริมฝีปากเธอทำให้เธอเงียบ
“นี่คือเวลาเหมาะที่พักหลังการเดินทางนานมั้ย?”
ดาวิสยิ้มและกอดเธอแน่นยิ่งขึ้น ดูดซึมความอุ่นของร่างกายเธออย่างลึกซึ้ง
ความรู้สึกอยากชนะเธอที่อยู่กับเขามาหลายปีหายไปเมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ
ทั้งหมดที่เหลือคือความรู้สึกอยากปกป้องเธอและดูแลเธอดี ๆ
เขารู้จักรอยยิ้มที่ว่านั้น คล้ายกับรอยยิ้มที่เขาทำเมื่อเคลียร์ช่วยชีวิตเขาจากความเหงา
ความรักแบบมารดาที่เธอให้มากพอที่จะทำให้หัวใจละลาย
ถ้าอย่างนั้นแล้ว ครั้งนี้...
“ฉันรักคุณ...” ดาวิสกระซิบเบา ๆ เข้าหูเธอ
“หม่อย...” เอฟเวลินหลั่งน้ำตาเมื่อกอดเขากลับ
คืนของพวกเขาสั้น แม้จะหลับไปโดยกอดกันอยู่แต่ก็ฟูฟูและเต็มไปด้วยความอบอุ่น
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.