บทที่326 สัญญา ดาวิส ขมวดคิ้วและคิดจะต่อยเขาเพิ่มอีก แต่แล้วก็หันกลับและอุ้มเอฟเวลินขึ้นในการแบกแบบราชินี “พุ่งไปเลย...” เขาหยุดแล้วหัวเราะให้เธอแล้วรีบออกวิ่ง “อ๊าาา!” เอฟเวลินถูกทำให้ตะลึงชั่วครู่ และแล้วเธอได้ยินเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกว่าดาวิสทำในสิ่งที่ถูกต้อง “กลับมาทีดาวิส! เจ้ากล้าดียังไง!!!!” เสียงของคลีร์ตะโกนด้วยความอายที่สุดซับซ้อน ดาวิสไปถึงห้องศึกษาในไม่กี่วินาที พอเห็นว่าไม่มีใครตามมาเขาจึงปล่อยเอฟเวลินลง โชคดีนี้ เนื่องจากพวกเขาเป็นคนเดียวที่อยู่ในสถานที่อาณัติยิ่งใหญ่ ทำให้พวกเขาเลือกไม่ติดตาม เพราะเขาแค่ทำให้ครอบครัวอับอายเท่านั้น ดาวิสและเอฟเวลินหันมองหน้ากันเพียงครู่เดียวแต่แล้ว... “พุ๊บ... ฮาฮาฮา!” พวกเขาหัวเราะจนทำให้ห้องเต็มไปด้วยเสียงแต่พอเสียงเริ่มจางลงดาวิสก็พูดขึ้นมาว่า “พอคิดว่าจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้หัวใจเธอละลาย พ่อเหี้ยของฉันก็แทรกแซงเข้ามา...” เอฟเวลินหยุดหัวเราะแต่แก้มยังแดงอยู่จากความหัวเราะ “แล้วคุณจะพูดอะไรต่อไป?” ดาวิสทำมือแล้วกล่าวว่า “อ่า แค่ละมัน แค่ละมัน เรื่องของจังหวะสำคัญและพ่อเก่าแก่ของฉันทำให้มันเสียทั้งหมด...” “ฮัมม..” เอฟเวลินพยักหน้าให้ตอบแต่แล้วก็เอนศีรษะลง ดาวิสมองเธอแต่แล้วก็หันสายตาไปอย่างอาย ถ้าหากใครมองพวกเขาและเหตุการณ์นี้จะเห็นว่าพวกเขาดูเหมือนคู่ใหม่ที่แต่งงานไม่นานและยังอายกันอยู่ ในไม่กี่วินาที อากาศรอบ ๆ กลายเป็นอึดอัด ทำให้พวกเขาติดขัดในการสนทนาต่อไป ดาวิสรู้สึกกังวล, หัวใจเต้นรัวขณะคิดว่า “ควรทำหรือไม่ทำ?” แน่นอนว่าเขากำลังคิดถึงการจูบ ไม่ใช่ความคิดของคนที่แสร้งรอให้พวกเขามีลูกแบบเปิดเผย แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นความแตกต่างในตัวเธอ เขาคิดทันทีถึงบุคลิกของเธอและตระหนักว่ามันแตกต่างจากเดิมอย่างมาก ตอนที่เขามาถึง เขายังสังเกตเห็นความแตกต่างนั้นด้วย เมื่อเห็นเธออยู่กับเคลาร่าที่นอกบาร์เซอร์รี่เซอัวร์ เขาสังเกตว่าเธอไม่แสดงตัวชัดเจน เหมือนว่าบางเรื่องกำลังคิดอยู่ แต่เขาก็ได้กลับมาตอนนี้แล้ว... ถ้าเช่นนั้น “ทำไมเธอถึงยังทำแบบนี้ต่อเนื่อง?” ดาวิสคิดในใจว่า “ทำไมคนปีศาจแบบนี้ถึงไม่ทำให้เธอหลงใหล? เล่นสนุกของเธอหายไปไหน?” อาจเป็นเพราะเขาไม่ใช่สาเหตุ บางอย่างอื่นอาจต่างไป? เขาหาไม่ได้ เขาหายใจเบา ๆ แล้วจับมือของเธออีกครั้ง มือที่เขาต้องการปกป้องแต่ทำล้มเหลวไปแล้ว เขารู้สึกอุ่นใจเมื่อจับมือของเธออีกครั้ง น้ำตาที่กำลังจะไหลรินจากใบหน้า เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งเช็ดน้ำตาออกอย่างอ่อนโยน “อื้อ… เจ้าจะถามอะไรฉันมั้ย?” เอฟเวลินถามขณะที่เธอกำลังสั่น เขายิ้มว่า “ฉันจะถามแน่ แต่ถ้าเธอร้องไห้ทุกครั้งที่เห็นฉันแล้ว ฉันก็ไม่อาจทำได้นะ” เอฟเวลินหัวเราะแล้วเช็ดน้ำตาให้แห้งด้วยแขนเสื้อ เธอวิ่งเข้ามากอดคอเขาและพูดว่า “สุดท้ายแล้ว ฉันดีใจที่คุณปลอดภัย!” ดาวิสประหลาดใจในตอนแรกแต่ก็ตอบกลับว่า “สบายใจที่คุณปลอดภัยด้วยนะ!” เอฟเวลินจับเขาแน่นขึ้น ทำให้ดาวิสรู้สึกอึดอัดแต่ก็ตื่นเต้น เขาสัมผัสได้ถึงหน้าอกอวบอุ่นที่กดแน่นอยู่บนหน้าอกของเขาอย่างแข็งแรง พักครู่ต่อมาเธอปล่อยการจับและมองใส่ใบหน้าของเขา ดาวิสหยิบมือซ้ายของเธอและนำมาวางบนแก้มของเขา เขารู้สึกถึงความอุ่นจากมือของเธอ “ฉันดีใจที่มือของคุณกลับมา…” “ขอบคุณทั้งหมดนี้..” เอฟเวลินลูบหน้าเขา ดาวิสส่ายหัวว่า “คุณพัฒนามาตั้งแต่เองและทำสัญญาเสร็จแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาให้เสร็จตามที่ฉันค้างไว้…” หัวใจของเอฟเวลินเต้นแรงเมื่อเธอหวนความคิดถึงคำพูดของเขา “ฉันสาบานว่าจะกลับมาหากแต่งงานกับคุณในวันหนึ่ง!” “ไม่ผูกมัดด้วยข้อตกลงอะไรเลวร้าย แต่ผูกมัดด้วยรัก!” เอฟเวลินในทันทีที่หัวใจตระหนักว่า ‘อ่า ทำไมฉันถึงคิดว่าเขาจะทิ้งฉันไว้ข้างหลัง? ทำไมฉันถึงเข้าใจว่าเขาจะเปลี่ยนไปในหลายปีต่อมา...’ ใบหน้าของเธอสั่นคลอนจนอยากร้องไห้ออกหมดใจ แต่ต่อมาก็มีนิ่งสงบผุดขึ้นบนใบหน้า ความกังวลทั้งหมดของเธอหายไปในทันทีเมื่อเธอเข้าใกล้ใบหน้าของเขา ริมฝีปากของเธอแทบสัมผัสกับเขา ดวงตาใกล้กันจนมองเห็นวิญญาณของกันและกัน “คุณรู้ไหมว่าเราไม่จำเป็นต้องรอแต่งงาน…” ดาวิสตาก็ตะลึงเล็กน้อย แล้วก็เอียงตัวเข้ามาเริ่มจูบ ปากของพวกเขาได้ลิ้มรสซึ่งกันและกัน เอฟเวลินปิดตาเมื่อรู้สึกถึงความรู้สึกคุ้นเคยที่ลื่นไหลไปทั่วร่างกาย ความเชื่อมโยงลึกซึ้งของพวกเขาคงอยู่แค่ไม่กี่วินาที ก่อนที่พวกเขาจะแยกจากกัน ดาวิสกอดเธอและทำให้เธอนอนข้างตัวเขาบนเตียง เอฟเวลินคิดว่าจะได้รับการจูบที่ร้อนแรงอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับการจูบ เธอจึงเปิดตา “ตามที่ฉันบอก ฉันมีสัญญาแต่งงานกับคุณ...” เอฟเวลินยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ริมฝีปากสั่น แล้วพอจะพูดต่อเขา เขาวางนิ้วบนริมฝีปากเธอทำให้เธอเงียบ “นี่คือเวลาเหมาะที่พักหลังการเดินทางนานมั้ย?” ดาวิสยิ้มและกอดเธอแน่นยิ่งขึ้น ดูดซึมความอุ่นของร่างกายเธออย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกอยากชนะเธอที่อยู่กับเขามาหลายปีหายไปเมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ ทั้งหมดที่เหลือคือความรู้สึกอยากปกป้องเธอและดูแลเธอดี ๆ เขารู้จักรอยยิ้มที่ว่านั้น คล้ายกับรอยยิ้มที่เขาทำเมื่อเคลียร์ช่วยชีวิตเขาจากความเหงา ความรักแบบมารดาที่เธอให้มากพอที่จะทำให้หัวใจละลาย ถ้าอย่างนั้นแล้ว ครั้งนี้... “ฉันรักคุณ...” ดาวิสกระซิบเบา ๆ เข้าหูเธอ “หม่อย...” เอฟเวลินหลั่งน้ำตาเมื่อกอดเขากลับ คืนของพวกเขาสั้น แม้จะหลับไปโดยกอดกันอยู่แต่ก็ฟูฟูและเต็มไปด้วยความอบอุ่น