บทที่ 421 ความฟุ่มเฟือย คลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกพลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ทำไมคะ?" "มันอันตรายเกินไป! ไว้ถึงเวลาแล้วพวกเราจะกลับมารับเธอเอง" เดวิสเอ่ยพร้อมกับทำท่าทางให้เธอส่งมันมาให้เขาอีกครั้ง เขาพลาดไปที่ไม่ได้นึกถึงว่าผู้ที่ผ่านบททดสอบระดับราชาขึ้นไปจะได้รับกุญแจสำหรับเข้าสู่ประตูมิติอิสระ เมื่อเดือนก่อนเขายังถูกเตือนเรื่องนี้ตอนที่เจ้าหญิงเชอร์ลีย์หายตัวไป แต่ตอนนี้เขากลับลืมนึกถึงคลาร่าไปเสียสนิท เขารู้สึกผิดและอดไม่ได้ที่จะขนลุกเมื่อคิดว่า หากปล่อยไว้เธออาจจะแอบตามพวกเขาไปเพียงลำพังโดยไม่มีใครช่วยเหลือ! คลาร่าดูเศร้าลงเล็กน้อย ทว่าเธอก็ถอยหลังกลับไปอีกก้าวและพยายามจะหนี ทว่าในชั่วพริบตาถัดมา เธอก็แข็งทื่อเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังจิตที่เข้าพันธนาการร่าง ทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ "คลาร่า พี่พูดจริงนะ อย่าทำให้พี่ชายต้องใจร้ายกับเธอเลย" เดวิสกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ที่พี่ทำแบบนี้ก็เพราะว่ามันดีต่อตัวเธอที่สุดที่จะอยู่ที่นี่เพื่อฝึกฝน" คลาร่าเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพยักหน้าอย่างลังเลก่อนจะรู้สึกว่าพันธนาการที่โอบล้อมจิตวิญญาณของเธอเริ่มคลายออก เธอถอนหายใจด้วยความผิดหวังพลางส่งไอเทมที่มีลักษณะคล้ายเหรียญตราให้กับเดวิส "เด็กดี..." เดวิสถอนหายใจด้วยความโล่งอกและขอบคุณสวรรค์อยู่ในใจที่เธอซื่อสัตย์กับเขา ไม่อย่างนั้น เขาหรือพ่อแม่คงไม่มีวันรู้เลยว่าเธอได้แอบตามมาที่ชั้นแรกเพียงลำพังหลังจากที่พวกเขาจากไปแล้ว มันคงจะเป็นหายนะแน่หากพันธมิตรไตรภาคีจับตัวเธอไปเพียงเพราะความงาม อัตลักษณ์ หรือแม้แต่พรสวรรค์ของเธอ! เขารู้สึกว่าคลาร่ายังเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่ได้รู้เรื่องราวของโลกภายนอกมากนัก แม้เธอจะสามารถอ่านใจคนอื่นและบอกได้ว่าใครพูดจริงหรือโกหก แต่นั่นก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยกับคนที่ใช้เพียงความรุนแรงในการทำงาน คลาร่าพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อพลางช้อนดวงตาที่ใสซื่อทว่าเย็นชาของเธอขึ้นมองเดวิส "แล้วเมื่อไหร่ถึงจะเป็นเวลาที่ว่าล่ะคะ?" เดวิสอึกอักไปเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร "พวกเราจะมารับลูกเมื่อแม่จัดการเรื่องตระกูลอัลสตรีมเสร็จ" แคลร์เอ่ยแทรกขึ้นมาทันที คลาร่าหันไปมองแม่ของเธอ "เมื่อไหร่กันคะ?" "แม่ก็ไม่รู้ อาจจะสิบปี... ยี่สิบปี... หรือนานกว่านั้น แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น ห้ามลูกก้าวเข้าไปในชั้นแรกเด็ดขาด!" ดวงตาของคลาร่าสั่นระริก "ท่านแม่!!" "แต่!" แคลร์ยกมือขึ้นห้ามไม่ให้คลาร่าเริ่มอาละวาด "ถ้าลูกสามารถบรรลุถึงระดับเจ็ดได้ ลูกก็สามารถมาที่ชั้นแรกคนเดียวโดยให้ท่านอาจารย์ไอซ์ฟีนิกซ์ช่วยได้ ไปขอให้อาหารผู้สูงส่งท่านนั้นมอบเหรียญตราอีกอันให้สิ ยังไงลูกก็เป็นว่าที่ศิษย์คนโปรดของท่านไม่ใช่เหรอ?" ระดับเจ็ด? ระดับอาณาเขตกฎเกณฑ์งั้นหรือ? คลาร่าสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนออกมา ก่อนจะเอ่ยว่า "ตกลงค่ะ หนูจะทำตามที่ท่านแม่บอก" "คลาร่า" เดวิสเรียกเธอ "เธอยังต้องดูแลพี่น้องของเธออีกสองคนนะ..." "หนูรู้ค่ะ! แต่แค่... หนูไม่อยากถูกพี่ทิ้งไว้ข้างหลัง..." เดวิสถึงกับชะงัก นั่นสินะ! ในอดีตตอนที่เธอยังเป็นเด็กน้อยที่พยายามฝึกฝนอย่างหนักจนถึงขั้นทำตัวเองบาดเจ็บ เธอก็เคยบอกเขาแล้วว่าจะติดตามเขาไปทุกที่ที่เขาไป หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งลงเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตัวเองอาจจะใจร้ายกับเธอไปหน่อย ทั้งที่ในความเป็นจริงเขาแค่พยายามห่วงใยความปลอดภัยของเธอเท่านั้น แต่บางครั้ง คนเราก็มักจะคิดว่าตนเองกำลังปกป้องความปลอดภัยของผู้อื่นจนลืมไปว่าสภาพจิตใจของพวกเขาก็สำคัญไม่แพ้กัน "เอาล่ะๆ... พี่จะกลับมารับเธอในอีกสิบปีข้างหน้า แม้ว่าพวกเราจะยังจัดการธุระที่นั่นไม่เสร็จ ตกลงไหม?" ดวงตาของคลาร่าดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอพยักหน้าสองสามครั้งจนใบหน้าของเธอเปล่งประกาย เดวิสยิ้มเมื่อเห็นเธอกลับมาร่าเริงขึ้น เขาไม่อยากจะจากน้องสาวที่มักจะแสดงสีหน้าเย็นชาไปโดยทิ้งความรู้สึกแย่ๆ หรือความขัดแย้งเอาไว้ "เอาล่ะ ดูแลตัวเองกันด้วย อย่าให้ใครเอาเปรียบได้ล่ะ" โลแกนพูดขึ้นพลางมองไปที่เอ็ดเวิร์ด คลาร่า และไดอาน่า สายตาของเขาหยุดอยู่ที่พวกเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปมองที่เดวิส "ได้เวลาไปแล้ว" เดวิสพยักหน้าเมื่อเห็นว่าพ่อของเขาไม่มีอะไรจะพูดต่อ หรืออาจจะเป็นเพราะเขามีเรื่องอยากจะพูดมากเกินไปจนเลือกที่จะเงียบแทน เขาหันไปมองคนอื่นๆ เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้าตกลง เขาก็โบกมือขึ้นทันที โครงสร้างขนาดมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าบดบังแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมา มันสูงหนึ่งร้อยเมตรและกว้างห้าสิบเมตร สร้างเงาขนาดใหญ่ทอดลงมาครอบคลุมไปทั่วปราสาทหลวง มันดูเหมือนมังกรตัวมหึมาที่ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่าบนท้องฟ้า เป็นเพราะลวดลายมังกรที่แกะสลักอยู่บนวัตถุขนาดยักษ์นั้น ที่พักอาศัยแบบเคลื่อนที่ได้! ผู้คนมากมายในเมืองหลวงต่างตื่นตระหนกเมื่อเงยหน้ามองไปยังปราสาทหลวง เพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุร้ายอะไรขึ้น ทุกคนรวมถึงคนที่อยู่บนหลังคาปราสาทหลวงต่างตกตะลึงไปพร้อมๆ กัน ยกเว้นเพียงคนเดียว นั่นก็คือเอเวอลินน์ เขเคยแสดงโครงสร้างนี้ให้เธอดูมาก่อนตอนที่พวกเขากำลังเดินทางกลับจักรวรรดิลอเรตเพื่อเข้าพิธีแต่งงาน โดยถามเธอว่าเราสองคนควรเดินทางด้วยสิ่งนี้ดีไหม แต่คำตอบของเธอกลับเรียบง่าย ซึ่งทำให้เขาไม่ได้ใช้งานมันในตอนนั้น "ฉันอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้มากขึ้นก่อนที่เราจะแต่งงานกันค่ะ" ในตอนนั้น เดวิสทำได้เพียงส่ายหัวให้กับคำตอบที่น่าเอ็นดูของเธอ และเสียดายที่เขาไม่สามารถเคลมเธอได้ในทันที เดวิสส่ายหัวแล้วเอ่ยขึ้นว่า "ที่พักอาศัยมังกรปฐพี เป็นอาติแฟกต์ระดับราชาขั้นสูงสุดที่ใช้เป็นที่พักเคลื่อนที่ มันมีพลังป้องกันที่สามารถต้านทานการโจมตีจากผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นสูงสุดได้ทุกรูปแบบ แถมยังพรั่งพร้อมไปด้วยค่ายกลโจมตี ป้องกัน และสนับสนุนอีกมากมาย" นี่ไม่ใช่สิ่งอื่นใดเลย แต่มันคือหนึ่งในเก้ารางวัลที่เขาได้รับจากการผ่านบททดสอบระดับราชา! เมื่อได้ยินสิ่งที่เดวิสพูด ทุกคนที่อยู่ข้างเขาต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออกอีกครั้ง "มันต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับสูงถึงจะทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ" เดวิสยิ้มพร้อมกับทำหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ พวกเขาตกตะลึงอย่างสมบูรณ์กับอาติแฟกต์ยักษ์ที่อยู่เบื้องบน ศิลาวิญญาณระดับสูงงั้นหรือ? นั่นไม่ได้หมายความว่ามันต้องใช้ศิลาวิญญาณระดับต่ำถึง 1,000,000 ก้อนเพื่อเปิดใช้งานในระดับต่ำสุดหรอกหรือ? โลแกนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวเมื่อจินตนาการถึงสถานการณ์ที่ศิลาวิญญาณนับล้านถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่านโดยอาติแฟกต์สัตว์ร้ายตัวนี้ แคลร์กระตุกมุมปากขณะพูดกับเดวิส "อย่าใช้มันเลยลูก เราเดินทางกันเองหรือใช้สัตว์อสูรเชื่องๆ ก็ได้..." เดวิสหัวเราะ "ท่านแม่ ไม่ต้องกังวลหรอกครับ เข้าไปข้างในกันเถอะ..." มีทางเข้ามากมายทั้งสี่ด้านของที่พักแห่งนี้ บานหนึ่งเปิดออกใกล้กับสวนที่พวกเขาอยู่ แคลร์ยังคงคิ้วกระตุก แต่ในใจเธอก็อยากเห็นว่าโลกข้างในอาติแฟกต์ที่พักอาศัยนั้นจะเป็นอย่างไร ขาของเธอขยับก้าวไปข้างหน้า แต่เธอก็ถอยกลับเพราะกลัวว่าจะทำให้ลูกชายต้องสูญเสียศิลาวิญญาณไปหลายล้านก้อน ทันใดนั้น เธอรู้สึกว่ามีมือใครบางคนคว้าแขนเธอไว้ และเมื่อเธอมองไปยังเจ้าของมือ เธอก็ถูกดึงไปยังอาติแฟกต์ที่สูงตระหง่านนั่น "โลแกน คุณทำอะไรน่ะ?" แคลร์เบิกตากว้าง "ลูกบอกแล้วไงว่าไม่ต้องกังวล ดังนั้นคุณก็ไม่ต้องกังวล เข้าไปกันเถอะ อีกอย่างคุณเองก็อยากเห็นข้างในไม่ใช่หรือไง?" โลแกนยิ้มขณะที่ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น แคลร์คลี่ยิ้มเมื่อเห็นสามีทำตัวเหมือนเด็กๆ ยามที่ได้พบสถานที่ใหม่ๆ ให้สำรวจ เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เขาเคยทำแบบนี้ตอนที่พวกเขายังเป็นแค่ศัตรูกัน ทั้งสองบินเข้าไปในช่องทางเล็กๆ ของที่พักอาศัย ตามด้วยเจ้าหญิงอิซาเบลล่าและเอเวอลินน์ เดวิสยิ้มแล้วกวาดสายตามองพี่น้องของเขา และหยุดมองสีหน้าที่ซับซ้อนของพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย "ทุกคน ไว้เจอกันในอีกหนึ่งทศวรรษข้างหน้านะครับ ลาก่อน!"