บทที่ 449 ทหารรับจ้างอาร์คซอง "ฮ่าฮ่าฮ่า..." หัวหน้าหนุ่มบาริสรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าขันสิ้นดี เขาซึ่งเป็นเพียงคนพาลสันดานเสีย พอได้รับการปรับลุคให้ดูเป็นเชื้อพระวงศ์เพียงเล็กน้อย กลับได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพและนอบน้อม ตลอดชีวิตของเขาไม่เคยได้รับความรู้สึกเช่นนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ในเวลานี้เขากลับได้รับมันมา ยิ่งเขาจินตนาการไปแบบนั้น เขาก็ยิ่งคิดว่าความทะเยอทะยานของพ่อในการครองอาณาจักรนั้นช่างถูกใจเขาเหลือเกิน! 'จะเป็นคนฉ้อฉลก็ไม่เห็นเป็นไร... ต่อให้เป็นคนชั่วร้าย แต่ถ้ามีสถานะและอำนาจ ข้าก็มีทุกอย่าง! ทั้งทรัพย์สมบัติ! ทั้งผู้หญิง! ข้าแค่ต้องการอำนาจที่จำเป็นเพื่อสร้างสถานะของตัวเอง!' ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในใจและหยั่งรากลึกลงไปในวิญญาณของเขาอย่างน่าประหลาด กระทั่งความรู้สึกที่อยากจะก้าวขึ้นไปอยู่เหนือผู้เป็นพ่อยังรุกรานเข้ามาในหัวใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสยะขณะมองไปยังผู้คนที่ห้อมล้อมเขาหลังจากกลุ่มควันเริ่มจางหายไปในอากาศ ส่งผลให้พิษของมันเสื่อมสภาพลง อย่างไรก็ตาม แขกเหรื่อบางคนที่บ่มเพาะพลังได้อ่อนแอต่างพากันเวียนหัวจนฟุบลงไปกองกับพื้น *ฟึ่บ!~~* *ฟึ่บ!~~* *ฟึ่บ!~~* เหล่าผู้เชี่ยวชาญของตระกูลแบล็คเวลล์ต่างรีบพุ่งตัวเข้ามาล้อมเขาไว้ มือจับที่ด้ามอาวุธพร้อมจะชักออกมาทุกเมื่อ ดวงตาของพวกเขาดูเคร่งขรึม ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังนิ่งสงบเพื่อสำรวจความคิดและการเคลื่อนไหวของเขา หัวหน้าหนุ่มบาริสหันศีรษะไปเล็กน้อยพลางส่งยิ้มโง่ๆ ให้กับพวกเขา มุมปากบ่งบอกถึงความเย้ยหยัน เมื่อเห็นท่าทีที่ไม่สะทกสะท้านของเขา เหล่าผู้เชี่ยวชาญของตระกูลแบล็คเวลล์ต่างรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจ! "อ๊าก!~" ก่อนที่พวกเขาจะได้ทันลงมือ เลือดจำนวนมหาศาลก็สาดกระเซ็นไปทั่วโถงในชั่วพริบตา ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้ขวัญอ่อนในวินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องของเหล่าแขกเหรื่อ โดยเฉพาะบรรดาสตรีที่ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวราวกับว่าไม่เคยเห็นเลือดมาก่อนในชีวิต! ในทันทีทันใด กลุ่มสมุนของหัวหน้าหนุ่มบาริสก็สังหารคนเหล่านั้นที่พยายามจะล้อมเขาไว้จนหมดสิ้น หัวหน้าหนุ่มบาริสมองดูเหล่าสมุนของเขา พวกเขาทุกคนล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับขั้นที่ 5 เช่นเดียวกับเขา ดังนั้นการจัดการกับพวกปลายแถวพวกนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากเลย พวกเขาทั้งหมดต่างใช้กฎของตนเองในการลอบโจมตี การลอบโจมตีผู้บ่มเพาะพลังระดับขั้นที่ 4 ในขณะที่ตนเองมีพลังถึงขั้นที่ 5 น่ะหรือ? เรียกว่ารังแกกันก็ยังน้อยไป! นี่มันเป็นการฆ่าโดยใช้กำลังที่เหนือกว่าชัดๆ! "อะไรกัน!?" มอร์น แบล็คเวลล์ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเบิกโพลง เขไม่อยากจะเชื่อภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผู้บ่มเพาะพลังระดับขั้นที่ 4 ของพวกเขาถูกสังหารไปเช่นนั้นหรือ? ทรัพย์สมบัติอันหามาอย่างยากลำบากของตระกูลที่ใช้สร้างผู้บ่มเพาะระดับขั้นที่ 4 เหล่านี้ถูกทำลายไปเพียงเพราะเรื่องแค่นี้หรือ? เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อตรวจสอบความจริงและพยายามตั้งสติอย่างรวดเร็วแต่ก็ทำไม่ได้ จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทั้งโกรธแค้นและสั่นเครือ "พะ...พวกแกเป็นใครกัน!?" "พวกเรางั้นหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า!" หัวหน้าหนุ่มบาริสมองมอร์น แบล็คเวลล์ด้วยสายตาเย้ยหยันก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ราวกับกำลังสมเพชในความโง่เขลาของอีกฝ่าย เขาหยุดหัวเราะกะทันหันแล้วก้มตัวลงพร้อมกับยื่นมือออกไป เมื่อเขายืนขึ้น หญิงสาวคนหนึ่งก็ถูกเขาจับชูขึ้นจนลอยค้าง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสั่นกลัวปรากฏชัดต่อสายตาเขา รูปร่างและส่วนโค้งเว้าของนางทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วช่วงล่าง "ไอ้สารเลว!" เสียงคำรามต่ำดังมาจากด้านล่าง เมื่อเขาก้มลงมองก็เห็นเจ้าบ่าวกำลังจ้องมองเขาด้วยจิตสังหารรุนแรง ราวกับว่าดวงตาของเจ้าบ่าวจะสามารถทิ่มแทงและสังหารเขาได้นับพันครั้ง "หึหึ..." หัวหน้าหนุ่มบาริสหัวเราะและเตะร่างของแจ็คสัน ลาร์สไปด้านข้าง แต่อีกฝ่ายไม่ได้กระเด็นไปไกลนัก เพียงแค่ถูกผลักให้ถอยออกไปเล็กน้อย แจ็คสันครางต่ำด้วยความเจ็บปวดจากแรงเตะ ไม่ว่าเขาจะพยายามโคจรพลังอย่างไร เขาก็ไม่สามารถใช้พลังบ่มเพาะได้ แม้แต่จะขยับตัวก็ยังทำไม่ได้ "เป็นยังไงบ้าง? กับดักอัมพาตของข้า... รู้สึกดีไหมล่ะ?" หัวหน้าหนุ่มบาริสพูดขณะเชยคางของแคทรีน แบล็คเวลล์ขึ้นมา เขามองใบหน้าที่เปลี่ยนเป็นหวาดกลัวเมื่อนางได้ยินคำพูดของเขา จากนั้นเขาก็มองริมฝีปากสีกุหลาบที่กำลังสั่นระริกและรู้สึกหลงใหลอย่างลึกซึ้ง ดวงตาใสกระจ่างภายใต้ขนตางอนงามของนางเกือบจะทำให้เขาคลุ้มคลั่ง เขาโน้มตัวเข้าไปโดยสัญชาตญาณ และในตอนที่เขากำลังจะลิ้มรสริมฝีปากสีแดงอวบอิ่มนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้น "หยุดนะ!" เขาชะงักด้วยความหงุดหงิด เอียงศีรษะไปมองชายชราคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดลง "พ่อหนุ่ม เจ้ากำลังทำอะไรอยู่? ถ้าเจ้าไปเดี๋ยวนี้ พวกเราจะถือว่าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน!" ชายชราในชุดผู้สูงวัยปรากฏตัวขึ้น อย่างไรก็ตาม พลังที่แผ่ออกมาจากตัวของเขาบอกให้รู้ว่าเขาคือบุคคลที่อันตรายที่สุดที่ตระกูลนี้จะส่งมาสู้กับพวกเขา ดวงตาของหัวหน้าหนุ่มบาริสเป็นประกาย เขาเดาได้ทันทีว่าคนที่ปรากฏตัวออกมาคือผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลแบล็คเวลล์ ผู้บ่มเพาะพลังระดับสูงสุดขั้นกฎเมล็ดพันธุ์ ถึงกระนั้น เขาก็แอบแสยะยิ้มในใจ แม้จะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่เขาก็ได้ตรวจสอบความสามารถของเป้าหมายก่อนที่จะบุกเข้ามาในโถงแต่งงานแห่งนี้แล้ว ชายชรามองไปยังผู้บ่มเพาะพลังที่อยู่เบื้องหน้า แต่ละคนล้วนอยู่ในขั้นที่ 5 หากพวกเขาตัดสินใจจะสู้กันที่นี่ ความสูญเสียและความเจ็บปวดที่จะได้รับคงมหาศาลแน่ สมาชิกตระกูลทุกคนที่นี่คงตายหมดต่อให้เขาจะรอดไปได้ก็ตาม คิ้วที่ยาวเหยียดของชายชราขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว สถานการณ์ไม่เป็นผลดีต่อตระกูลแบล็คเวลล์เลย ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะใช้ท่าทีประนีประนอม ส่วนเรื่องการแก้แค้น? มันย่อมต้องมีเวลาที่พวกเขาจะสามารถลงมือได้เสมอ มอร์น แบล็คเวลล์ พ่อของแคทรีนก็ก้าวออกมาเมื่อเห็นพ่อของตนก้าวออกมาเป็นผู้นำ เมื่อมีบิดาอยู่ด้วย ความมั่นใจที่จะต่อสู้และช่วยเหลือลูกสาวให้พ้นจากเงื้อมมือของคนบ้าที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าคนนี้ก็ฟื้นคืนกลับมา "เจ้ารู้ไหมว่าเจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร?" หัวหน้าหนุ่มบาริสถามอย่างเย็นชาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้า "เจ้าไม่ใช่คนจากตระกูลราชวงศ์โลเซอริส เจ้าเป็นใครกันแน่?" ชายชรากล่าวขณะจ้องเขม็งไปที่หัวหน้าหนุ่มบาริส ต่อให้ต้องยอมลดตัวลงไป แต่เขาตัดสินใจจะปล่อยพวกมันไปในวันนี้เพื่อที่จะกลับมาจัดการในภายหลัง การแก้แค้นเป็นอาหารที่เสิร์ฟเย็นย่อมรสชาติดีที่สุด ในฐานะชายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากและสร้างตระกูลขึ้นมาด้วยตัวเอง เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับวิธีปฏิบัติตัวเพื่อเอาชีวิตรอด ทว่า... "ข้าคือบุตรชายของจาวาน..." หัวหน้าหนุ่มบาริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ แต่ใบหน้ากลับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสมเพชเมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย "ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนงั้นรึ?" ชายชราขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ลูกชายของจาวาน? มันคลุมเครือเกินไป เขาจะไปรู้จักได้อย่างไร? ขณะที่เขากำลังจะบอกให้อีกฝ่ายเลิกพูดจาวกวน เขาก็ตัวแข็งทื่อไป "ทหารรับจ้างอาร์คซอง..." หัวหน้าหนุ่มบาริสแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยัน ไม่ใช่แค่ชายชรา แต่ทุกคนในโถงต่างพากันนิ่งงันเมื่อได้ยินชื่อนั้น ในรอบหลายปีที่ผ่านมา ชื่อของทหารรับจ้างอาร์คซองได้กลายเป็นคำพ้องกับชื่อของทหารรับจ้างคลาวด์สปริง แทบทุกคนในดินแดนพันธมิตรสามฝ่ายต่างเคยได้ยินเรื่องราวของการล่มสลายของทหารรับจ้างคลาวด์สปริงผู้ยิ่งใหญ่ และการผงาดขึ้นมาของทหารรับจ้างอาร์คซองผู้กล้าหาญ "เหลวไหล!" ชายชราสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราดขณะเรียกดาบออกมาจากแหวนมิติ "ไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นก็เตรียมตัวถูกดาบของข้าสังหารได้เลย!" ชายชราตั้งท่าเตรียมพร้อมอย่างดุดัน แต่เมื่อมองดูรอยยิ้มที่ทั้งขี้เกียจและสมเพชของบุคคลที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้านี้ หัวใจของเขาก็สั่นไหวด้วยความกังวล หากมันเป็นเรื่องจริง... *ฟ่อ!~* ผู้อาวุโสสูงสุดไม่อยากคิดอะไรอีกต่อไป เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ!