Chapter 1672 ความถวิลหา หกปี สามเดือน สิบสองวัน นั่นคือระยะเวลาที่เนิ่นนานเหลือเกินนับตั้งแต่ดวงตาของเธอได้เห็นเขาอีกครั้ง—ตัวจริงที่เป็นเนื้อหนังมังสา ไม่ใช่เพียงภาพสะท้อนอันเลือนรางที่ประทับแน่นอยู่ในความทรงจำ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้เปรียบดั่งการระบายสีด้วยเฉดสีอันสดใสของความถวิลหาและการเฝ้ารอ เป็นเวลากว่าหนึ่งปีแล้วที่เธอกลับมาสู่ดินแดนอันกว้างใหญ่ของจักรวาลเมจัส (Magus Universe) ทว่าเธอยังคงไม่อาจตามหาเขาพบ จนกระทั่งเธอได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเขา ซึ่งผลักดันให้เธอตัดสินใจออกเดินทางสุดอันตรายลึกเข้าไปในภูมิประเทศสุดโหดของเขตที่เป็นกลาง มุ่งหน้าสู่สถานีตรวจสอบของพันธมิตรเมจัส (Magus Alliance) ที่ตั้งอยู่ใกล้กับดาวเคราะห์ดวงที่ว่า อย่างไรก็ตาม ความคืบหน้าของเธอกลับต้องหยุดชะงักลงอีกครั้ง เมื่อต้องเผชิญกับกำแพงขวางกั้นในรูปแบบของกฎระเบียบที่เคร่งครัด "ดาวเคราะห์แคนต้าเป็นโซนสีเขียว คุณคงไม่พบเจอกับความเป็นศัตรูที่นั่นหรอก แต่การจะเข้าไปได้จำเป็นต้องมีใบอนุญาตที่ถูกต้อง" เจ้าหน้าที่ของพันธมิตรเมจัสอธิบาย ถ้อยคำของเขาตกลงมาหนักอึ้งดั่งก้อนหินท่ามกลางห้องที่เงียบสงัด อีกครั้งที่เธอถูกผลักเข้าสู่วังวนแห่งการรอคอยอันแสนทรมาน ความอดทนของเธอถูกทดสอบตลอดหลายสัปดาห์ของการเฝ้ารอ และเมื่อการอนุมัติมาถึงในที่สุด มันกลับมาพร้อมกับน้ำหนักที่บดขยี้ใจของคำปฏิเสธ "คนที่คุณตามหาไม่ได้อยู่ที่นี่ คำร้องของคุณถูกปฏิเสธ" คำตอบนั้นดูราวกับจะตอกย้ำความจริงอันโหดร้ายที่เธอเพิ่งจะตระหนักได้ช้าเกินไป เธอตามหาเขาด้วยชื่อจริง ซึ่งเมื่อมองย้อนกลับไปมันช่างเป็นความเขลาเสียจริง ต่อให้เธอรู้ชื่อสมมติของเขา ความเป็นไปได้ที่จะถูกปฏิเสธว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นั่นก็ยังสูงลิ่วอยู่ดี ความหงุดหงิดกัดกินใจเธอ แต่ไม่นานมันก็ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่น เธอเริ่มยื่นมือออกไปหาช่องทางต่าง ๆ พยายามถักทอเครือข่ายที่จะช่วยเหลือเธอได้ เธอเข้าหาแหล่งข้อมูลมากมาย ตั้งแต่ตระกูลคาราทผู้ทรงอิทธิพล อดีตอาจารย์ใหญ่เดลแบรนด์ ไปจนถึงราชาจักรราศี (Zodiac King) ผู้โด่งดัง และเธอก็พบว่าตัวเองต้องกลับมาติดบ่วงของการรอคอยที่แสนสาหัสอีกครั้ง ทุกช่วงเวลาที่ผ่านไปเป็นเครื่องเตือนใจอันเจ็บปวดถึงระยะห่างระหว่างเธอกับเขา ทว่า ในที่สุด เหมือนกับแสงสว่างที่ส่องผ่านม่านหมอกแห่งความไม่แน่นอน เธอได้ไปพบกับข่าวชิ้นหนึ่งที่ปลุกความหวังที่กำลังจะมอดดับให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง มีงานอีเวนต์ที่กำลังจะจัดขึ้นในเมืองที่ถูกระบุไว้ ซึ่งก็คือ ฟอรัมจ้าวแห่งยา (Potion Master Forum) มันเป็นงานที่รวบรวมทักษะในด้านที่เขาเชี่ยวชาญ และเป็นงานที่เหล่าบุคคลเช่นเดียวกับเขาจะมารวมตัวกัน เธอรู้ด้วยความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าเขาจะต้องอยู่ที่นั่น นี่คือโอกาสของเธอ เป็นตั๋วใบสำคัญที่จะทำให้เธอได้พบกับเขา เธอไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า รีบดำเนินการขอใบอนุญาตอีกครั้งเพื่อจุดประสงค์ใหม่ คราวนี้เป็นบัตรผ่านที่อนุญาตให้เธอเข้าชมงานได้เป็นเวลาสามวัน วันเวลาล่วงเลยไปจนเกือบครบสัปดาห์ของการรอคอยที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความกระวนกระวายใจที่เพิ่มพูนขึ้น ในที่สุด ด้วยโชคชะตาที่เข้าข้างและความช่วยเหลือจากพันธมิตรที่ไม่คาดคิด ความพยายามของเธอก็สัมฤทธิ์ผล มาสเตอร์ดูริน คนแคระระดับมาสเตอร์ที่เธอเคยทำความรู้จักสมัยที่อยู่บนดาวเคราะห์อภิสิทธิ์ ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ด้วยอิทธิพลของเขา ในที่สุดเธอก็ได้รับใบอนุญาตที่ถวิลหา ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกเร่งรีบก็ยังคงกัดกินใจ เธอมีใบอนุญาตแล้วก็จริง แต่เวลาก็ไม่ได้เข้าข้างเธอเลย "คุณต้องรีบหน่อยนะ เพราะงานจะเริ่มในวันพรุ่งนี้แล้ว และต้องใช้เวลาเดินทางอีก 20 ชั่วโมงถึงจะไปถึงที่นั่น" เจ้าหน้าที่พันธมิตรเมจัสคนเดิมที่เคยปฏิเสธคำร้องของเธอก่อนหน้านี้กล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงที่เน้นย้ำถึงเวลาที่กำลังเดินผ่านไป ยานลำเล็กถูกจัดเตรียมไว้สำหรับการเดินทางของเธอ ยกระดับสถานะของเธอให้กลายเป็นทูตของพันธมิตรเมจัส การเดินทางแม้จะเป็นเพียง 20 ชั่วโมง แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนบทสรุปของการรอคอยอันยาวนาน ทุกชั่วโมงที่ผ่านไปคือหมุดหมายที่ถูกข้ามผ่าน เป็นด่านสุดท้ายที่กั้นระหว่างเธอกับเขา ความตื่นเต้นที่บีบคั้นหัวใจทำให้การเดินทางดูเนิ่นนานยิ่งขึ้น ชีพจรของเธอเต้นรัวจนต้องนั่งสมาธิระหว่างทางเพื่อระงับความวิตกกังวลที่พุ่งสูงขึ้น หัวใจของเธอเต้นกระโดดเมื่อผืนดินอันเขียวขจีของดาวเคราะห์สีเขียวปรากฏสู่สายตาจากที่นั่งริมหน้าต่าง ทว่าการมาถึงของเธอนั้นประจวบเหมาะกับเวลาที่งานเริ่มขึ้นพอดี ขณะที่ยานลงจอด เธอต้องเผชิญกับกิจวัตรเดิมๆ คือการรอการยืนยันจากยามซิลวารี (Sylvari) ผู้ซึ่งต้องตรวจสอบตัวตนและใบอนุญาตของเธอ ในระหว่างที่รอ เธอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้นของผู้มาร่วมงานที่กำลังพูดถึงชัยชนะอันน่าทึ่งของนักปรุงยาที่เป็นมนุษย์ในการแข่งขันจ้าวแห่งยารุ่นเยาว์ "มนุษย์เหรอ? ในการแข่งระดับมาสเตอร์เนี่ยนะ?" เธอทวนคำพูดของพวกเขาด้วยความไม่เชื่อในน้ำเสียง เขาได้เข้าร่วมการแข่งขันเช่นนั้นจริงๆ หรือ? แถมยังชนะอีกต่างหาก? เธอไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของยามซิลวารี และเอ่ยถามถึงชื่อของผู้ชนะอย่างกล้าหาญ คำตอบที่ได้รับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกปนเปกันระหว่างความดีใจและความวิตกกังวล "เมอร์ลิน เมอริดดิน" เมอร์ลิน ชื่อที่เขาเคยใช้บ่อยครั้งในสมัยที่เป็นนักปรุงยา ผสมกับเมอริดดิน ชื่อของบรรพบุรุษของเขาที่เป็นสัตว์อสูรแห่งทิศตะวันออก ตอนนี้ไม่มีข้อสงสัยใดหลงเหลืออยู่ในใจเธออีกแล้ว เขาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยความมั่นใจว่าเขาอยู่ไม่ไกลจากพระราชวัง เธอเตรียมจะร่ายเวทมนตร์เพื่อส่งสัญญาณแจ้งเขาถึงการมาถึงของเธอ ทว่าเธอกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของยามที่อนุญาตให้เธอผ่านเข้าไปได้ "คุณเข้าไปได้แล้ว" แผนการชั่วคราวผุดขึ้นในหัว เธอตัดสินใจว่าจะเซอร์ไพรส์เขา เธอรีบวิ่งตรงไปยังสถานที่นั้น หัวใจเต้นรัวด้วยความคาดหวัง พร้อมที่จะกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเขาโดยไม่สนว่าความจำของเขาจะหวนคืนมาแล้วหรือยัง หลังจากเวลาที่เนิ่นนานมานี้ สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการได้พบเขาอีกครั้ง เธอมาถึงสถานที่อันโดดเด่นและมีชีวิตชีวาที่เรียกว่า 'เดอะโกรฟ' (The Grove) ในสภาพที่หอบเหนื่อยและเต็มไปด้วยความคาดหวัง นี่คือที่ที่ใช้จัดการแข่งขัน เมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆ ของงาน บริเวณนี้ค่อนข้างเงียบเหงากว่า ผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ต่างแยกย้ายกันไปยังจุดที่น่าสนใจอื่นๆ ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังบางตา สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย "มอร์กาน่า!" เธออุทาน เสียงของเธอแฝงไปด้วยความประหลาดใจและความทรงจำมากมายที่หลั่งไหลเข้ามา การพบกันของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เป็นความตกใจร่วมกันที่ถ่ายทอดออกมาผ่านคำพูดที่ดูระแวดระวังของมอร์กาน่า "เธอ... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!" อย่างไรก็ตาม ความสงสัยที่ยังค้างคาใจเกี่ยวกับตัวตนของเธอพลันมลายหายไป เมื่อสิ่งมีชีวิตพืชที่ดูแทบจำไม่ได้เพราะขนาดที่โตขึ้นมากเดินเข้ามาหาเธอ "ทวิค! เธอ... เธอโตขึ้นมากเลยนะ!" เธออดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา สิ่งมีชีวิตนั้นตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า "กวง... กุ... คลีอา" คลื่นแห่งความโหยหาอันอบอุ่นซัดสาดเข้ามาในใจเธอเมื่อได้ยินชื่อตัวเองจากปากของทวิค "อา... เธอเรียกชื่อฉันได้แล้วนะ" เธอเปรยออกมาด้วยความเอ็นดู ถึงกระนั้น แม้เธอจะปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้พูดคุยกับเพื่อนเก่า แต่หัวใจที่เต้นรัวด้วยความคาดหวังกลับไม่ยอมให้เธอวอกแวกไปไหน เธอมาที่นี่ด้วยเหตุผลเดียว นั่นคือเพื่อตามหาเอเมอรี "เขาอยู่ที่ไหน...? เอเมอรีอยู่ที่ไหน?" เธอถาม สายตากวาดมองไปมาระหว่างมอร์กาน่ากับทวิค น้ำเสียงของเธอเริ่มเจือไปด้วยความตื่นตระหนกที่พุ่งสูงขึ้น สีหน้าของพวกเขาเป็นเครื่องยืนยันความกังวลที่พวกเขามีร่วมกัน มอร์กาน่าเป็นคนเอ่ยปากถึงความกังวลนั้น "พวกเรารอเขามาหลายชั่วโมงแล้ว เขายังไม่กลับมาจากโกดังเลย" ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของเธอเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น "อะไรนะ?! เธอหมายความว่ายังไง? เขาอยู่ที่ไหน?" เสียงของเธอสะท้อนถึงความตื่นตระหนกที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง การเต้นของหัวใจเร่งจังหวะจนกลายเป็นเสียงดังก้องอยู่ในหูของเธอ ความหวาดกลัวค่อยๆ คืบคลานเข้าเกาะกุมใจ ก่อนที่เธอจะสติแตกไปมากกว่านี้ แกรนด์เมจัสเผ่าเอลฟ์ป่าคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาพวกเขา ถ้อยคำของเขาเฉือนผ่านความตึงเครียดที่กำลังก่อตัว "พวกเขาบอกว่าเขาเพิ่งออกไปเมื่อชั่วโมงก่อนพร้อมกับมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่ง" โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดหมุนในวินาทีนั้น "ใครนะ!?"