บทที่ 121: ตัวร้ายระดับล่าง [ตอนที่ 1] คืนแรกของการทดสอบไม่มีอะไรเกิดขึ้นมากนัก นอกจากหมอกสีม่วงที่ขยายตัวเข้ามาด้านในสู่ตัวเกาะ สิ่งนี้บีบให้ผู้เข้าทดสอบที่ปักหลักอยู่บริเวณขอบเกาะซึ่งเคยปลอดภัย ต้องมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเกาะที่เป็นจุดรวมตัวของผู้เข้าทดสอบส่วนใหญ่ ต่างจากลาวิเนีย ไม่ใช่ผู้เข้าทดสอบทุกคนที่จะคอยกำจัดคู่แข่งอย่างจริงจัง อย่างไรก็ตาม แม้จะเล่นอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังมีโชคร้ายบางคนที่ถูกคัดออกจากเกาะหลังจากพ่ายแพ้ให้กับเหล่ามอนสเตอร์ ดิมดิมพบถ้ำเล็กๆ หลังน้ำตก ทำให้ผมสามารถพักผ่อนได้อย่างไร้กังวลตลอดทั้งคืน เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง ผมก็เริ่มวางแผนขั้นตอนต่อไปโดยดูประกอบกับแผนที่ จุดใหญ่ๆ หลายจุด ทั้งสีแดง สีส้ม สีเหลือง และสีฟ้า กระพริบอยู่อย่างน่าหวาดหวั่นบนแผนที่ ทว่าพวกมันยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมเหมือนเมื่อวาน ซึ่งบ่งบอกว่ามอนสเตอร์ระดับบอสทั้งสี่ตัวไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหนตลอดคืนที่ผ่านมา พวกมันทั้งหมดเป็นมอนสเตอร์ระดับ 4 ซึ่งต้องใช้ทีมที่มีความสามารถในการจัดการ ผมเชื่อว่าต่อให้ผม ชาร์ลส์ และลาวิเนีย ร่วมมือกันเป็นทีม ก็ยังไม่มีทางเอาชนะพวกมันได้ ‘แต่ถ้ามีเรนาร์ดกับเนสเซียอยู่ด้วย ก็น่าจะพอเป็นไปได้’ ผมคิด แน่นอนว่าผมไม่ได้กระตือรือร้นที่จะเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์พวกนั้นนัก โดยเฉพาะเมื่อแขนซ้ายของผมยังฟื้นตัวไม่ดีพอที่จะถือโล่ พูดถึงชาร์ลส์กับลาวิเนีย จุดสีเขียวสองจุดแสดงให้เห็นว่าพวกเขายังไม่ถูกคัดออกจากการทดสอบ อีกจุดสีเขียวหนึ่งเผยให้เห็นว่าเรนาร์ดอยู่ห่างจากผมไปเพียงสองไมล์เท่านั้น หากผมต้องการ ผมก็สามารถเคลื่อนที่ผ่านระยะนั้นและไปพบกับหนึ่งในตัวเอกหลักของ ELO ได้ไม่ยาก ‘ปัญหาคือ... เขามีปัญหาเรื่องความเชื่อใจ’ ผมยิ้มแหย ‘แม้แต่ในเกม ตัวละครสายซัพพอร์ตคนอื่นๆ ก็ยังเข้าหาเขาได้ยาก ผมเคยคิดด้วยซ้ำว่าเขาคงต้องอยู่คนเดียวไปตลอดกาล’ ในตอนนั้น ผมเคยคิดจะจับเรนาร์ดหัวรั้นคนนี้แต่งงานกับก้อนหินเพียงเพราะความสนุกด้วยซ้ำ โชคดีที่มีตัวละครสมทบคนหนึ่งที่สามารถแทรกซึมเข้าไปในหัวใจของตัวเอกได้ ทำให้เขาได้รับตอนจบแบบ “มีความสุขชั่วนิรันดร์” ที่กล่าวมาคือผมทุ่มเทแรงกายแรงใจไปเยอะมากในการเพิ่มระดับค่าความสัมพันธ์ของตัวละครนั้น เพราะเธอเป็นเพียงคนเดียวที่เรนาร์ดไม่มีความรู้สึกระแวงในเนื้อเรื่องเควสต์ของเขา ‘สงสัยจังว่าฉันจะช่วยเขาพิชิตใจเธอที่สถาบันได้ไหมนะ’ ผมครุ่นคิดพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่กว้างขึ้น ‘แต่ก็นะ มันไม่ใช่เรื่องของฉันเสียหน่อยว่าเขาควรใช้ชีวิตอย่างไร’ นี่ไม่ใช่เกมอีกต่อไปแล้ว และตอนนี้ผมไม่สามารถมองเห็นแถบค่าความสัมพันธ์ของตัวละครเหล่านั้นได้อีก ถึงอย่างนั้น ผมก็อยากจะสร้างความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับตัวเอกหลักสามคนและนางเอกหลักอีกสามคน หากการคาดเดาของผมถูกต้อง ซึ่งก็สมเหตุสมผลดีในระดับความยากแบบ Hell Mode ชีวิตของผมที่สถาบันฟรีเดนคงไม่สงบสุขแน่ อันที่จริง ความวิตกกังวลเล็กน้อยกำลังคืบคลานเข้ามาในใจ ตัวละครแต่ละตัวต่างมีเส้นทางของตัวเองและมีเหล่าศัตรูที่คอยสร้างความเดือดร้อนให้ชีวิตพวกเขา ส่วนที่แย่ที่สุดน่ะเหรอ? คือมีความเป็นไปได้ที่ “เหตุการณ์เผชิญหน้า” เหล่านี้อาจเกิดขึ้นพร้อมกันทั้งหมด แค่คิดว่าจะต้องรับมือกับเรื่องพวกนั้นก็ทำให้ผมขนลุกแล้ว ผมนึกถึงศาสตราจารย์ชั่วร้ายที่ปิดบังตัวตนว่าเป็นผู้ศรัทธาปีศาจ และแม่มดที่คอยทำให้คู่รักทุกคู่ในสถาบันต้องเลิกรากันเพราะความหึงหวง มินิบอสช่วงเริ่มต้นเทอมเหล่านี้ค่อนข้างน่ารำคาญ และเรื่องตลกก็คือ... เนื่องจากมีตัวเอกหลักหกคน พวกเขาก็มีเส้นทางหลักถึงหกเส้นทางเช่นกัน จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าการเข้าเรียนที่สถาบันอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีนักแล้ว ‘ค่อยไปคิดเอาตอนถึงตอนนั้นก็แล้วกัน’ ผมตัดสินใจ ‘อีกอย่าง ผมมั่นใจว่าเหล่าพระเอกนางเอกคงจัดการกับโชคชะตาของพวกเขาเองได้’ อย่างน้อยผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น เพื่อเห็นแก่ชีวิตในสถาบันอันแสนสงบสุขของผม หลังจากจัดระเบียบความคิด ผมก็ตัดสินใจที่จะไปรวมกลุ่มกับลาวิเนียเนื่องจากเธออยู่ใกล้ตำแหน่งของผมที่สุด หญิงสาวอยู่ห่างออกไปอย่างน้อยหกไมล์ แต่ระยะทางนั้นก็ไม่ไกลเกินกว่าที่ผมจะไปพบเธอภายในวันนี้ เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก่อนที่การทดสอบจะจบลง ดังนั้นการกลับไปรวมกลุ่มกับพวกพ้องจึงเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก ‘มั่นใจเลยว่าเดี๋ยวก็ได้เจอเรนาร์ดที่ใจกลางเกาะช้าหรือเร็ว’ ผมคิด ‘ต้องจับเขามาเข้าทีมให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม’ ผมหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย แน่นอนว่าเรนาร์ดแข็งแกร่ง แต่เขาไม่มีทางต้านทานได้แน่หากผม ลาวิเนีย และชาร์ลส์ร่วมมือกัน ปัญหาความไม่ไว้ใจของตัวเอกหลักน่ะเหรอ? ไม่สำคัญหรอก ผมมั่นใจว่าเรนาร์ดจะต้องยอมตกลงเข้าร่วมปาร์ตี้ของผม ไม่อย่างนั้นก็ต้องเสี่ยงที่จะถูกพวกเรากำจัดทิ้ง แน่นอนว่าผมไม่ได้มีความตั้งใจจะกำจัดหนึ่งในตัวเอกของ ELO ทิ้งหรอก มันคงเสียเปล่าหากทำอย่างนั้นกับตัวละครสายโกง ไม่ต้องพูดถึงว่าสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุดคือการทำให้เบอร์เซิร์กเกอร์อย่างเขาต้องเข้าสู่เส้นทางสายมืด โดยมีผมเป็นศัตรูคู่อาฆาต ELO ให้เสรีภาพแก่ผู้เล่นในการเลือกตอนจบที่ต้องการ และหนึ่งในนั้นคือการเดินเข้าสู่เส้นทางมืด ซึ่งตัวละครจะกลายเป็นศัตรูของโลก นั่นทำให้เกมมีความหลากหลายมาก ความดีไม่ได้ชนะเสมอไป และการเป็นตัวร้ายก็ไม่ได้แย่เสมอไป ความไม่คาดฝันนี่แหละที่น่าตื่นเต้น มันมีคำคมชื่อดังที่หนึ่งในตัวเอกพูดไว้หลังจากกลายเป็นตัวร้ายด้วย ‘พวกเขาพยายามจะหยุดฉันจากการทำในสิ่งที่ฉันต้องการ ดังนั้นฉันเลยหยุดการคงอยู่ของพวกเขาซะเลย’ และนั่นคือความจริง อดีตวีรบุรุษคนนั้นได้กำจัดสภาสูงแห่งอวาลอนและแขวนหัวของเหล่าสภาไว้บนกำแพงเมืองเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจให้แก่ทั้งชาวเมืองและผู้สัญจรไปมา ว่าเขาคือคนที่ไม่แม้แต่ราชวงศ์ก็ยังแตะต้องไม่ได้ แต่ถ้าจะมีใครสักคนที่ผมไม่อยากเห็นเขาเดินเข้าสู่เส้นทางสายมืดมากที่สุด คนคนนั้นก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเนสเซีย เรนาร์ดอาจจะพอรับมือได้เพราะเขาเน้นไปที่พละกำลังและความสามารถในการต่อสู้ แต่เนสเซียคือสุดยอดนักวางแผน พูดง่ายๆ คือ ผมยอมเป็นศัตรูกับเรนาร์ดดีกว่าเป็นศัตรูกับเนสเซีย ผมรู้เรื่องนี้ได้ยังไงน่ะเหรอ? คำตอบง่ายมาก ก็เพราะผมเคยเล่นเป็นตัวเอกหลักทั้งสามและนางเอกหลักทั้งสามของ ELO เพื่อฆ่าเวลามาแล้วน่ะสิ ดังนั้น ผมจึงรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดีและเข้าใจว่าในบรรดาทั้งหกคน ใครกันแน่ที่อันตรายอย่างแท้จริง “ได้เวลาตื่นแล้ว ดิมดิม” ผมพูดเบาๆ พร้อมกับจิ้มไปที่ก้อนกลมๆ ที่กำลังนอนหลับอยู่แล้วบีบแก้มนุ่มๆ ของมัน จิ้มไปไม่กี่ที ดิมดิมก็ลืมตาขึ้นแล้วหาวหวอด ภาพนั้นทำให้ผมเข้าใจเลยว่าทำไมเจ้าตัวเล็กถึงชอบมาจิ้มผมตอนปลุก “ดิม ดิม?” “ใช่แล้ว เช้าแล้วล่ะ” ผมตอบ “ไปหาอะไรกินกันก่อน แล้วค่อยไปหาลาวิเนียกัน ตกลงไหม?” “ดิม” ดิมดิมพยักหน้าด้วยใบหน้างัวเงีย ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา จากนั้นผมก็นำหม้อออกมาจากแหวนเก็บของแล้ววางลงบนกองไฟเล็กๆ ที่พวกเราทำไว้เมื่อคืน หลังจากต้มน้ำจนเดือด ผมก็นำถ้วยสองใบ ผงโกโก้ และขนมปังหนึ่งก้อนออกมาจากแหวนเก็บของ “ดิมดิมอยากกินช็อกโกแลตร้อนหวานๆ ไหม?” “ดิม” “โอเค” หลังจากยื่นถ้วยช็อกโกแลตร้อนให้กับเทพดิมซัม ผมก็ฉีกขนมปังแล้วจุ่มลงในถ้วยของตัวเอง เราทั้งสองกินกันอย่างเงียบเชียบ เพลิดเพลินกับอาหารที่เตรียมมาสำหรับการเดินทางครั้งนี้ ผมเพิ่งดื่มช็อกโกแลตร้อนหมดพอดี เสียงของการต่อสู้ก็ดังแว่วเข้ามาในหู ดิมดิมรีบจัดการช็อกโกแลตส่วนที่เหลือจนหมดก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนหัวของผม เตรียมพร้อมที่จะสำรวจความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ‘ขอแอบดูหน่อยแล้วกัน เผื่อว่าเป็นคนที่ฉันรู้จัก’ ผมคิดขณะรีบเก็บของใส่แหวนเก็บของ เมื่อออกมาข้างนอก ผมใช้เวลาไม่นานก็พบว่าเกิดอะไรขึ้น และก็เป็นไปตามคาด ผมได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอีกคน แม้ว่านั่นจะเป็นคนที่ผมไม่อยากเห็นมากที่สุดในการทดสอบครั้งที่สองของสถาบันฟรีเดนก็ตาม