Chapter 1385 ความทรงจำอันแสนหวานปนขม "ของที่นายได้มามันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ก็อดสเลเยอร์อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "นายมีช่องใส่อุปกรณ์กี่ช่องกันแน่?" "สอง" อเล็กซ์ตอบ "ช่องหนึ่งในกริช อีกช่องในสนับแขน" "งั้นเราไปหาเพิ่มกันเถอะ โล่กับกระจกพวกนั้นมีอยู่เยอะแค่ไหนกัน?" ก็อดสเลเยอร์ถามต่อ "ไม่พอหรอก" อเล็กซ์กล่าวขณะที่สัมผัสวิญญาณของเขายังคงแผ่ออกไปรอบตัวราว 15 เมตรเพื่อกวาดหาท่ามกลางความมืดมิด "ฉันไม่คิดว่าจะมีใครรู้จำนวนที่แน่ชัดหรอกนะ แต่คาดเดากันว่าน่าจะมีอย่างละไม่ถึงร้อยชิ้น" "นั่นก็ยังถือว่าเยอะอยู่นะ" ก็อดสเลเยอร์ว่า "สำหรับคนสี่หมื่นคนน่ะเหรอ? ฉันไม่แน่ใจหรอก" อเล็กซ์ตอบ ก็อดสเลเยอร์เงียบไปครู่หนึ่ง "ซวยแล้ว ถ้างั้นนายต้องระวังตัวให้ดีเลยล่ะ แล้วถ้าครั้งหน้าเจอกันอีก นายลองไม่ใช้ช่องว่างพวกนั้นดูไหม? เปลี่ยนเป็นรีบหนีไปแทน" "เอ่อ... ฉันทำแบบนั้นได้นะ" อเล็กซ์กล่าว "แต่ฉันไม่แน่ใจว่านั่นเป็นวิธีที่ดีหรือเปล่า เพราะพวกเขาก็อาจจะมีสิ่งประดิษฐ์พวกนั้นเหมือนกัน ถ้าฉันรู้ชื่อพวกเขา ฉันก็ส่งตัวออกไปได้ แล้วสิ่งประดิษฐ์ของพวกเขาก็จะยังคงอยู่" "บ้าเอ๊ย! ทำไมมันน่าหงุดหงิดแบบนี้วะ? ฉันแค่อยากได้ออร่าความมืด" ก็อดสเลเยอร์บ่น "งั้นเอาแบบนี้ ถ้าเจอใครให้ตรวจสอบดูว่าเขามีของหรือเปล่า ถ้ามีก็ส่งตัวเขาออกไป ถ้าไม่มีก็ให้หนี" อเล็กซ์พยักหน้า "นั่นเป็นวิธีประนีประนอมที่ดีที่สุดแล้ว" ทั้งสองคุยกันขณะที่บินผ่านไป แม้อเล็กซ์จะให้ความสนใจกับโลกภายนอกเป็นหลัก แต่เขาก็ยังคอยฟังคำถามของก็อดสเลเยอร์และตอบกลับไปเรื่อยๆ "ทำไมนายไม่ซ่อนออร่าไปให้หมดเลยล่ะ?" ก็อดสเลเยอร์ถาม "ถ้านายทำแบบนั้น แล้วปิดสัมผัสวิญญาณไปด้วย คนอื่นก็จะคิดว่านายเป็นแค่วัตถุชิ้นหนึ่งใช่ไหม?" "ฉันไม่รู้สิ ถ้าพวกเขาเห็นหมายเลขของฉัน ฉันก็จบเห่เหมือนกัน" อเล็กซ์ตอบ "งั้นก็ไม่ต้องแสดงหมายเลขสิ!" ก็อดสเลเยอร์ตะโกน "กฎข้อสำคัญข้อหนึ่งคือห้ามปิดบังหมายเลขเด็ดขาด ถ้าทำแบบนั้นเราจะถูกตัดสิทธิ์" อเล็กซ์อธิบาย "โอย! ทำไมมันน่ารำคาญแบบนี้!" ก็อดสเลเยอร์คำราม อเล็กซ์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ เขาบินออกไปอีกนิดแล้วหยุดกะทันหันเมื่อสัมผัสได้ถึงสัมผัสวิญญาณของใครบางคน "มีคนอยู่ตรงนั้น" เขาเตือนก็อดสเลเยอร์ เขาเฝ้ารอดูท่าทีของคนผู้นั้น หากอีกฝ่ายตรงดิ่งเข้ามาแสดงว่าต้องมีสิ่งประดิษฐ์ แต่ถ้าเขาหันหลังวิ่งหนี แสดงว่าไม่มี ชายคนนั้นเข้ามาใกล้ ทำให้อเล็กซ์รู้ทันทีว่าเขามีสิ่งประดิษฐ์ อเล็กซ์ไม่รอช้า เร่งสัมผัสวิญญาณถึงขีดสุดเพื่อตรวจสอบตัวตนของอีกฝ่ายและดูว่าเขามีอะไรติดตัวมาบ้าง เมื่อตรวจสอบดู เขาก็พบว่าเป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่มีเครื่องรางเล็กๆ ลอยอยู่ตรงหน้า และไม่มีสิ่งประดิษฐ์ใดๆ ติดตัวเลย และเมื่อเขาลองตรวจสอบหมายเลขของเธอ สัมผัสวิญญาณของเขากลับถูกรบกวนเล็กน้อยจนไม่สามารถมองเห็นแผ่นหลังของเธอที่มีหมายเลขกำกับอยู่ได้อย่างชัดเจน อเล็กซ์รีบหันหลังหนีไปอีกทางทันทีที่รู้ว่ามีปัญหา ในเมื่อเขามองไม่เห็นแผ่นหลังของเด็กสาว เขาก็ไม่อยากเสี่ยงให้เธอเห็นของเขาเช่นกัน โชคดีที่เด็กสาวคนนั้นไม่ได้ตามมา "เกิดอะไรขึ้น?" ก็อดสเลเยอร์ถามเมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ "เด็กสาวคนนั้น เธอมีเครื่องรางที่ใช้รบกวนสัมผัสวิญญาณน่ะ" อเล็กซ์ตอบ "เดี๋ยวนะ นายมองไม่เห็นหมายเลขเธอเหรอ?" ก็อดสเลเยอร์ถาม "ฉันน่าจะทำได้ถ้าตั้งสมาธิมากกว่านี้ แต่คงต้องใช้เวลามากพอที่เธอจะเห็นหมายเลขของฉันเหมือนกัน ฉันไม่เห็นสิ่งประดิษฐ์อะไรบนตัวเธอ เลยไม่อยากเสี่ยงในตอนนี้ดีกว่า" เขาตอบ "เข้าใจแล้ว ดีมาก" ก็อดสเลเยอร์กล่าว "ไม่มีประโยชน์ที่จะเอาหมายเลขของนายไปเสี่ยงตั้งแต่วันแรกหรอก" อเล็กซ์พยักหน้าและเดินทางต่อไปในทิศทางอื่น รอให้ก็อดสเลเยอร์สัมผัสอะไรได้บ้าง "แต่นั่นทำได้เหรอ?" ก็อดสเลเยอร์ถาม "เธอไม่ได้กำลังปิดบังหมายเลขอยู่หรอกเหรอ?" "ไม่เชิงหรอก" อเล็กซ์ตอบ "มันเหมือนกับการปิดไฟมากกว่าการซ่อน เราไม่เคยได้รับแจ้งว่าห้ามทำแบบนั้น" "เราถูกบอกแค่ว่าห้ามปิดบังหมายเลขและห้ามทำร้ายใคร นอกเหนือจากนั้นถือว่าเล่นได้ตามกติกาตั้งแตแรก นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนถึงเตรียมเครื่องราง ค่ายกล และสิ่งประดิษฐ์มาตั้งแต่ต้น" "แต่ว่า..." ก็อดสเลเยอร์พยายามจะเถียงแต่ก็พูดไม่ออก "นายไม่ได้เอาอะไรมาเลยเหรอ?" "บอกตามตรง ฉันเคยคิดจะนำสิ่งประดิษฐ์มาบ้าง แต่ก็ตัดสินใจไม่เอามา เพราะฉันคาดว่าเราจะมุ่งหน้าไปดูดซับออร่าความมืดกัน ว่าแต่ทำไมตอนนี้คุณไม่ทำล่ะ? มันไม่ได้อยู่รอบตัวเราหรอกเหรอ?" อเล็กซ์ถาม "มันเหมือนกับกลิ่นของอาหารอร่อยๆ ถ้าอยากกิน ฉันก็ต้องหาอาหารให้เจอก่อน" ก็อดสเลเยอร์กล่าว "เข้าใจแล้ว" อเล็กซ์ตอบ เขาครุ่นคิดถึงประสบการณ์เมื่อครู่จนจมลงสู่ห้วงความคิด ความทรงจำจากอดีตอันแสนไกลที่เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าเคยเกิดขึ้นได้ย้อนกลับมา เขายิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น แต่ก็ไม่สามารถยิ้มออกมาได้อย่างเต็มที่ เพราะมันเป็นความรู้สึกที่หวานปนขมยิ่งกว่าสิ่งใด ดูเหมือนก็อดสเลเยอร์จะสังเกตเห็นเช่นกัน "เป็นอะไรไป? นายกำลังคิดอะไรอยู่?" เขาถาม "เรื่องอาจารย์ของฉันน่ะ" อเล็กซ์ตอบเบาๆ "อาจารย์ของนาย? คนที่ยังมีชีวิตอยู่หรือว่า..." "อีกคนนึง" อเล็กซ์กล่าว "เธอตายไปก่อนที่ฉันจะได้เจอคุณเสียอีก" ก็อดสเลเยอร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเคยได้ยินอเล็กซ์พูดถึงเธอสองสามครั้งและรู้ว่าเธอจากไปในสภาพที่ไม่น่าอภิรมย์นัก แต่เขาก็ไม่อาจห้ามความสงสัยของตัวเองได้ "ทำไมถึงตอนนี้? ทำไมจู่ๆ ถึงนึกถึงเธอล่ะ?" เขาถาม "อืม ฉันถูกเตือนถึงบางอย่างหลังจากเจอเด็กสาวคนนั้นเมื่อกี้ มันเป็นความคิดที่ตลกดีนะ" อเล็กซ์กล่าว "ถ้าอาจารย์ของฉันได้เข้าร่วมการแข่งขันนี้ เธอคงชนะไปอย่างง่ายดาย ไม่ต้องสงสัยเลย" "หืม?" ก็อดสเลเยอร์ประหลาดใจเล็กน้อย "อาจารย์ของนายไม่ได้มาจากจักรวรรดิที่ล้าหลังนั่นหรอกเหรอที่คนยังไปไม่ถึงระดับเซียนกันน่ะ? เธอจะชนะการแข่งนี้ได้ยังไง? หรือเธอหาเคล็ดวิชาสุดยอดที่ไอ้บื้อนั่นทิ้งไว้ได้?" "ไม่ใช่เคล็ดวิชาหรือสิ่งประดิษฐ์อะไรแบบนั้นหรอก" อเล็กซ์เอ่ย "เป็นกายานุภาพของเธอต่างหากที่จะช่วยให้เธอชนะ" "อธิบายมาซิ" ก็อดสเลเยอร์สั่ง "คืออย่างนี้นะ เธอมีกายาหยิน ซึ่งอยู่ในระดับสวรรค์ด้วย ในช่วงแรกที่เธอพัฒนากายา เธอไม่สามารถกักเก็บพลังหยินของตัวเองไว้ได้เลย มันจึงแผ่ออกมาตลอดเวลา เหมือนกับที่ฉันเป็นตอนที่พัฒนากายาหยางแล้วเหมือนกัน" "แต่พลังหยินของเธอเข้มข้นมากจนใครก็ตามที่เข้าใกล้เธอ พลังงานทั้งหมดจะสูญสิ้นไป รวมถึงพลังวิญญาณด้วย ผลก็คือถ้าคุณใช้สัมผัสวิญญาณตรวจสอบเธอ คุณจะพบแต่ความว่างเปล่า" อเล็กซ์อธิบาย "ถ้าเธออยู่ที่นี่ ไม่มีใครมองเห็นเธอได้ และเธอคงชนะการแข่งนี้ไปง่ายๆ" "ฟังดูแข็งแกร่งจริงๆ ด้วย" ก็อดสเลเยอร์กล่าว "แล้วคนเก่งขนาดนั้นตายได้ยังไง?" "โชคร้ายน่ะ" อเล็กซ์กล่าว "ผลของต้นไม้เทพเจ้าเก้าหยางดันสุกงอมผิดจังหวะ ทำให้เธอสูญเสียพลังหยินทั้งหมดจนศัตรูสามารถวางยาพิษเธอได้ ถ้าเธอมีปราณ เธอคงรอดแน่ๆ" "ฉัน... เข้าใจแล้ว" ก็อดสเลเยอร์กล่าว "แล้วที่นายบอกว่านายก็เจอเรื่องแบบเดียวกัน?" "ภาวะหยินไม่สมดุลน่ะเหรอ? ใช่" อเล็กซ์ตอบ "ร่างกายของฉันมีภาวะหยางไม่สมดุลซึ่งต้องใช้เวลาควบคุมอยู่พักใหญ่เหมือนกัน" "แล้วมันช่วยให้ได้เปรียบคนอื่นบ้างไหม?" ก็อดสเลเยอร์ถาม อเล็กซ์ชะงักไปครู่หนึ่ง "หมายความว่ายังไง?" เขาสวนกลับ "อาจารย์ของนายไม่มีใครตรวจจับได้ด้วยสัมผัสวิญญาณใช่ไหม?" ก็อดสเลเยอร์ถาม "แล้วเกิดอะไรขึ้นตอนที่คนอื่นมองนายผ่านสัมผัสวิญญาณล่ะ?"