บทที่ 219 เอ็ดเวิร์ด เพจ 'แปะ! แปะ! แปะ!' ฤดูใบไม้ผลิกลับมามอบของขวัญแห่งสายฝนให้เบย์มาร์ดอีกครั้งตามคาด เกือบทุกวัน สายฝนจะโปรยลงมาทั่วทั้งผืนดินเป็นระยะๆ บางครั้งมันก็เทกระหน่ำลงมา.... ขณะที่บางครั้งก็เพียงหยอกล้อผู้คนเบาๆ เท่านั้น เอ็ดเวิร์ด เพจได้ยินเสียงฝนโปรยแผ่วเบาอยู่นอกหน้าต่างห้องนอนของเขา เม็ดฝนแทบจะเหมือนบทเพลงกล่อมเด็กแผ่วหวาน ที่คอยล่อให้เขาจมสู่การหลับใหล และเมื่อรวมเข้ากับผ้าปูที่นอนและที่นอนที่นุ่มเป็นพิเศษ เอ็ดเวิร์ดก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะละลายหายไปกับความสบายตรงหน้า "ที่รัก... ตื่นหรือยัง? ถ้ายังไม่ลุกตอนนี้ เดี๋ยวจะไปสายเอานะ เข้าใจไหม?" เสียงภรรยาวัย 24 ปีของเขา มวานี เอ่ยขึ้น เอ็ดเวิร์ดกำลังจะตื่นอยู่แล้ว ทว่าจู่ๆ ก็รู้สึกปวดแปลบขึ้นมาที่หัว 'อ๊าาา!' เขากรีดร้องอยู่ในใจ หัวของเขาราวกับถูกใครสักคนเขย่าจนสมองช้ำไปหมด ความเจ็บปวดแหลมคมพุ่งแทงเข้ามาในความคิดของเขาเป็นพักๆ... ราวกับกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาทีละน้อย เขารู้สึกราวกับว่าจะตาย หากยังฝืนยกศีรษะพ้นจากหมอนต่อไปอีกแม้เพียงนิดเดียว ทำไมเขาถึงเหงื่อออกมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่รู้สึกหนาวจนแทบจะจับใจ? แล้วทำไมร่างกายของเขาถึงได้หนักอึ้งนัก? เขาพยายามจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ก็รู้สึกว่ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี ร่างกายของเขาราวกับถูกผูกน้ำหนักที่มองไม่เห็นไว้กับแขนขาและลำคอ 'ฟืด! ฟืด!' จมูกของเขาก็อุดตันอยู่เช่นกัน ขณะพยายามสูดให้โล่งขึ้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อยขณะพยายามจะลุกจากเตียง ภรรยาของเขาเดินออกมาจากห้องอาบน้ำและเห็นเขายังนอนอยู่บนเตียงทันที.... ก่อนจะมองเขาด้วยสีหน้าฉงน เธอมองสามีสุดที่รัก แล้วแววตาก็สว่างวาบขึ้นในทันที จากสภาพแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะป่วย พูดตามตรง... แค่บอกเธอสักคำว่าตัวเองเป็นอะไร มันจะตายหรือไงนะ? 'ชิ... ผู้ชาย!' เธอคิดพลางส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่ตอนที่อาการหนักจริงๆ พวกเขาก็ไม่ยอมพูดอะไรกับใครทั้งนั้น "ที่รัก... ฉันว่าคุณป่วยนะ" เธอพูดพลางรีบตรงเข้าไปหาเขา "ไร้สาระ!... ผมจะป่วยได้ยังไง? เชื่อผมสิ จมูกผมแค่อุดตันเฉยๆ... ไม่เห็นต้องเป็นห่วงเกินเหตุเลย พอเลิกงาน ผมรับรองว่าจะกลับมาแข็งแรงเหมือนม้าแน่นอน" เอ็ดเวิร์ดพูดพลางพยายามตบอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เธอมองสามีที่น่าจะ 'สุขภาพดี' ของเธอ แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ ดื้อจริงๆ เธอวางหลังมือขวาลงบนหน้าผากเขา ก่อนจะชะงักไปทันที พระเจ้า!!!... เขาตัวร้อนจี๋เลย "ที่รัก.... ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรตอนนี้ ฉันไม่สนแล้ว วันนี้คุณต้องไปโรงพยาบาล" เอ็ดเวิร์ดเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองลงมาชั้นล่างได้ยังไง แต่ภรรยาและพ่อของเขาก็พาเขาลงมาโดยไม่ขอความยินยอมจากเขาเลย ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเอาแต่คัดค้านเรื่องไปโรงพยาบาล... แต่ทุกคนกลับทำเหมือนคำพูดของเขาเป็นแค่ลมผาย โชคดีที่ภรรยาของเขาก็ทำงานอยู่บริษัทเดียวกับเขา... แม้จะคนละแผนกก็ตาม ดังนั้น เธอจึงวางแผนจะกรอกใบลางานให้เขาตอนที่ไปถึงที่ทำงาน เธอแค่ต้องกรอกชื่อ แผนก เลขประจำตัวพนักงาน วันที่ของวันนี้ เหตุผลในการลางาน และอื่นๆ แน่นอนว่า พอเขาได้ใบรับรองแพทย์มาแล้ว เธอก็จะช่วยนำไปยื่นให้ด้วย จากนั้นบริษัทก็จะอนุญาตให้เขาหยุดงานได้หลายวันตามใบรับรองแพทย์ อาจจะเป็นแค่วันเดียว หรือยาวไปถึงหนึ่งสัปดาห์ ถ้าหมอระบุไว้เช่นนั้น วันนี้พ่อ แม่ และพ่อสามีของเธอก็ต้องไปทำงานเช่นกัน ดังนั้น หน้าที่พาเอ็ดเวิร์ดไปโรงพยาบาลจึงตกอยู่กับแม่สามีของเธอ (แม่ของเอ็ดเวิร์ด).... ซึ่งวันนี้หยุดงาน เมื่อมองเอ็ดเวิร์ดที่ตอนนี้กำลังถูกบังคับให้กินอยู่ ก็เห็นชัดว่าคนคนนี้อ่อนแรงมาก และอาจเป็นลมได้ทุกเมื่อ เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าปล่อยให้เขาไปโรงพยาบาลคนเดียว ส่วนลูกสาววัย 1 ขวบของพวกเขา ปกติมวานีจะพาไปทำงานด้วย แล้วส่งไว้ที่อาคารซึ่งมีทั้งชั้นที่จัดไว้เป็นสถานรับเลี้ยงเด็กโดยเฉพาะ ส่วนลูกชายวัย 3 ขวบของพวกเขา พวกเขาก็จะส่งไปโรงเรียนอนุบาลก่อนออกไปทำงาน "แต่ผมไม่อยากไป.." เอ็ดเวิร์ดหน้าบึ้งบ่นราวกับคุยกับอากาศ... เพราะไม่มีใครตอบเขาเลย พอทุกคนออกไปทำงานหมด แม่ของเอ็ดเวิร์ดก็รีบพาลูกชายหน้าบึ้งมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ และเพียงเท่านั้น พวกเขาก็มาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว โรงพยาบาลที่ปรับปรุงใหม่นั้นสวยงามกว่าเดิมจริงๆ จากด้านนอก จะมองเห็นอาคารขนาดมหึมาตั้งอยู่กลางลานจอดรถ พร้อมอาคารสองชั้นขนาดมาตรฐานอีกหลายหลังอยู่เคียงข้าง อาคารเหล่านี้ถูกจัดวางไว้ในลักษณะที่เมื่อมองจากประตู ก็ไม่มีหลังไหนบังทัศนวิสัยของกันและกัน อาคารต่างๆ ถูกแยกออกจากกัน เพราะแต่ละหลังสื่อถึงความต้องการที่แตกต่างกัน เมื่อมองอย่างใกล้ชิด เอ็ดเวิร์ดก็เห็นว่าอาคารใหม่คือหลังใหญ่สง่างามตรงกลาง..... ส่วนอาคารเก่าของเอสเตตก็คืออาคารที่ได้รับการดัดแปลงอีกหลายหลังซึ่งล้อมรอบอาคารใหม่เอาไว้ ด้านหน้าโรงพยาบาลยังมีลานจอดรถขนาดมหึมา... รวมถึงถนนหลายสาย รถฉุกเฉิน และด่านยามรักษาการณ์ด้วย เอ็ดเวิร์ดเห็นผู้คนเดินเข้าออกอาคารเหล่านั้น โดยถือถุงพลาสติกใบเล็กๆ ติดมือมาด้วย บางคนถูกเข็นรถเข็นไปรอบๆ อีกอาคาร ขณะที่บางคนก็เดินเล่นสบายๆ อยู่ในสวนของโรงพยาบาล เขายังเห็นนักศึกษาแพทย์กลุ่มใหญ่รีบตรงไปยังอาคารเหล่านั้นเช่นกัน พูดตามตรง เอ็ดเวิร์ดทึ่งกับการเปลี่ยนแปลงที่อยู่ตรงหน้าอย่างมาก ครั้งสุดท้ายที่เขามาโรงพยาบาลคือเดือนสิงหาคมปีที่แล้ว.... ดังนั้นนี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ และพูดตามตรง เขาประทับใจมันสุดๆ