Chapter 384 Court Trials

เผยแพร่เมื่อ 29 มี.ค. 2569 17:08

บทที่ 384 การพิจารณาคดีในศาล 9:45 น. แม็กกี้รีบมุ่งหน้าไปยังเขต C ขณะเดินไปทางห้องพิจารณาคดี วันนี้เธอจะได้ดูคดีในศาลจริงเป็นครั้งแรก ต้องรู้ไว้ว่าในสถาบันกฎหมาย วันหนึ่งอาจารย์ของเธอได้สุ่มถามคำถามในชั้นเรียน.... และคนที่ตอบคำถามเขาได้เรื่อยๆ ทั้ง 5 คน ก็ถูกเลือกให้มาร่วมรับฟังการพิจารณาคดีในวันนี้ภายใต้การดูแลของเขา ไม่มีใครในชั้นเรียนรู้เลยว่าอาจารย์ของพวกเขาจะเป็นตัวแทนจำเลยเหล่านี้ ดังนั้นลองนึกดูว่าเธอจะช็อกแค่ไหนตอนที่ถูกบอกต่อหน้าทุกคนว่าเธอจะได้ไปเข้าฟังการพิจารณาคดีของพวกจำเลยพวกนั้น? และวันนี้..... เธอจะได้เห็นกระบวนการทางกฎหมายทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ น่าตื่นเต้นสุดๆ!! เธอรีบตรงเข้าไปในอาคารศาลขนาดมหึมา.... ซึ่งกว้างใหญ่พอๆ กับอาคารมหาวิทยาลัย 2 หลังรวมกัน มันใหญ่โตมาก และมีทั้งหมด 4 ชั้นเพดานสูงอยู่ภายใน ชั้นแรกหรือชั้นล่าง ถูกสงวนไว้สำหรับพนักงานภายในอาคารโดยเฉพาะ.... เพราะมีสำนักงานหลายแห่งที่คอยจัดการเอกสารทางกฎหมายจำนวนมากและเรื่องอื่นๆ ทำนองนี้ ที่นี่ยังเป็นสถานที่สำหรับจองคิวหรือนัดหมายเรื่องศาล... รวมถึงมีห้องประชุมสำหรับการหารือ มีศูนย์อาหารขนาดใหญ่ และอื่นๆ อีกมากมาย นอกจากนี้ ยังมีห้องพิจารณาคดีขนาดมหึมาอีก 2 ห้องอยู่บนชั้นนี้ด้วย ส่วน 3 ชั้นเหนือระดับพื้นดินขึ้นไป ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่การพิจารณาคดีเพียงอย่างเดียว... โดยแต่ละชั้นมีห้องพิจารณาคดีขนาดใหญ่ไม่ต่ำกว่า 6 ห้อง ทำให้รวมกันทั้ง 3 ชั้นมีห้องพิจารณาคดีทั้งหมด 18 ห้อง และเมื่อรวมกับอีก 2 ห้องบนชั้นล่างแล้ว อาคารทั้งหลังจึงมีห้องพิจารณาคดีรวมทั้งหมด 20 ห้อง พร้อมใช้งานเมื่อจำเป็น... ไม่ว่าจะเป็นคดีหย่า ข้อพิพาทเล็กๆ น้อยๆ คดีลักทรัพย์ คดีฆาตกรรม และอื่นๆ แม็กกี้รีบร้อนขึ้นไปยังชั้นสอง พลางพยายามฝ่าฝูงชนที่ต่างก็เร่งรีบไปที่นั่นเช่นกัน การพิจารณาคดีครั้งนี้จะเกิดขึ้นในหนึ่งในห้องพิจารณาคดีที่ใหญ่ที่สุดของทั้งอาคาร..... ‘ห้องพิจารณาคดี 2-A’ “ขอโทษนะคะ.... ขอโทษค่ะ... ขอโทษนะคะ...” “...” เธอรีบแทรกตัวผ่านฝูงชน เข้าไปในห้องพิจารณาคดี.... และไม่นานก็เห็นเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งกำลังโบกมือเรียกเธออยู่ไกลๆ ข้างหน้า ‘ที่นั่งดีแฮะ!’ เธอคิด “สวัสดีตอนเช้าทุกคน!” “สวัสดีตอนเช้าแม็กกี้!” “สวัสดี” “สวัสดี....” บรรยากาศอึกทึกในห้องพิจารณาคดีค่อยๆ กลบเสียงทักทายตื่นเต้นของแม็กกี้และพวกของเธอ เห็นผู้คนทยอยเดินเข้ามาพร้อมคุยกันอย่างตื่นเต้นถึงสิ่งที่คาดว่าจะได้เห็นจากการพิจารณาคดีในวันนี้ ทั้งห้องเต็มไปด้วยผู้คนในชุดทางการที่ดีที่สุดของพวกเขา ขณะซึมซับบรรยากาศคึกคักที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกทิศทุกทางภายในห้อง สำหรับคนส่วนใหญ่ นี่เป็นการพิจารณาคดีครั้งแรก.... ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้แน่ชัดว่าทนายหรือผู้พิพากษาจะทำอะไรกันบ้างในที่นี่ แน่นอน... พวกเขาเคยได้ยินชื่ออาชีพเหล่านี้ แต่การได้เห็นด้วยตาตัวเองมันต่างจากการที่มีใครสักคนมาเล่าให้ฟังว่าควรคาดหวังอะไร ขณะที่แม็กกี้ยังคงมองดูผู้คนที่วุ่นวายอยู่รอบตัว เลือดในกายของเธอราวกับตื่นขึ้นมาทั้งร่าง ความปลื้มปิติก็ค่อยๆ เข้าครอบงำตัวเธอทั้งหมด ไม่รู้เพราะเหตุใด เธอถึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ตื่นเต้น และมีชีวิตชีวามากกว่าที่เคยเป็นมาเสียอีก มันเป็นความรู้สึกแบบเดียวกับตอนเดินเข้าไปในสนามบิน หรือแม้แต่ดิสนีย์เวิลด์เป็นครั้งแรก สำหรับเธอแล้ว แม้จะเรียนมาเกิน 5 เดือนแล้วก็ตาม... แต่นี่เป็นประสบการณ์การขึ้นศาลครั้งแรกของเธอ ดังนั้น ความตื่นเต้นของเธอจึงมาจากการได้รู้ว่าอนาคตการทำงานของตัวเองจะเป็นแบบไหนกันแน่ ไม่นาน นักข่าวคนดังหลายคนก็รีบเข้ามาในอาคาร.... และทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองพวกเขาอย่างรวดเร็ว “เอ๊ะ?... นั่นนักข่าวค็อกกี้จาก BBC ช่อง 3 ไม่ใช่เหรอ? ฉันเคยเห็น ‘ใบปลิว’ ของเธอมาก่อน... งั้นฉันมั่นใจเลยว่าใช่เธอ!” “ดูนั่น! ดูนั่นสิ!... นั่นคือผู้ดูแลไลโอเร่จากอุตสาหกรรมอาหาร” “อ้า... นั่นไม่ใช่หมอการ์สันคนดังเหรอ?” “...” ทุกคนพึมพำกันไปพลางมองดูแขกที่ทยอยเข้ามา แน่นอนว่าอเล็กกับพวกของเขาก็เข้ามาด้วย.... แต่ใครเล่าจะไปรู้จักพวกเขากัน? เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว และไม่นาน... แลนดอนกับเหล่าสมาชิกราชวงศ์ที่เหลือก็เข้ามาทางประตูพิเศษแทน.... ซึ่งทำให้พวกเขาไปนั่งยังที่นั่งบนแท่นสูงเหนือคณะลูกขุน ‘ป้าบ!’ ‘ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!’ ห้องที่เสียงดังจ้อกแจ้กพลันเงียบลงในทันที.... เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนพาตัวจำเลยเข้ามา โดยทุกคนถูกใส่กุญแจมือและสวมชุดจั๊มสูทสีส้มสด พวกคนผิดต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดอยู่บนใบหน้า เพราะพวกเขาเพิ่งถูกตอกย้ำอย่างรุนแรงว่า.... ไม่มีใครจะมาช่วยพวกเขาออกไปจากเรื่องยุ่งยากครั้งนี้ ห้องพิจารณาคดีขนาดมหึมาทั้งห้องทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนถูกขังเอาไว้แล้วตั้งแต่ตอนนี้.... เพราะไม่นานพวกเขาก็เริ่มตระหนักว่า ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า พวกเขาอาจจะไม่ได้ออกไปเดินเตร่อย่างอิสระอีกต่อไป อเล็กมองพวกผู้ชายพวกนั้นแล้วแค่นเสียงเยาะ สำหรับเขา พวกนั้นก็เป็นแค่พวกไร้ค่า ที่แม้แต่การกระโดดข้ามรั้วยังทำไม่ได้ให้ดีเลย แล้วก่อนหน้านี้เขาเอาเงินไปเลี้ยงพวกมันทำไมกัน? เขาจะไปไว้ใจสายลับหรือมือสังหารที่แม้แต่กระโดดข้ามรั้วยังไม่เป็นได้อย่างไร? บ้าเอ๊ย!... เรื่องแบบนั้นน่าจะถูกสอนในวิชาสายลับ 101 อะไรทำนองนั้นไปแล้วด้วยซ้ำ มันก็เหมือนกับการไปไว้ใจขโมยที่ไม่รู้วิธีเปิดประตูที่ล็อกไว้อย่างชำนาญ ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ! ไม่กี่อึดใจต่อมา ทหารยามอีกหลายคนก็เปิดประตูด้านหน้าศาล และมีชายร่างสูงล่ำในชุดคลุมยาวสีดำเดินเข้ามา “ทุกคนลุกขึ้นยืนต้อนรับท่านผู้พิพากษาโบว์แมน” ในทันที ทุกคนก็ลุกขึ้นยืน และจะนั่งลงอีกทีก็ต่อเมื่อผู้พิพากษาได้นั่งประจำที่บนโต๊ะยกระดับด้านหน้าพวกเขาแล้วเท่านั้น ‘ปัง!’ “ศาลเปิดทำการ.... ขอให้ทุกคนโปรดนั่งลง” ผู้พิพากษาโบว์แมนกล่าว พร้อมเคาะค้อนศาลลงบนแท่งไม้สี่เหลี่ยมอีกอันบนโต๊ะ “ขณะนี้ ศาลขอเรียกคดีระหว่างประชาชนแห่งจักรวรรดิเบย์มาร์ด กับ นายซีรีส ฟลินเตอร์, นาย....(รายชื่อทั้งหมด), และ นายไทบัลต์ โอวรี.... หมายเลขคดี 01EB015 ขอให้ทั้งสองฝ่ายแจ้งการปรากฏตัวเพื่อบันทึกลงในสำนวนด้วย” ผู้พิพากษาโบว์แมนกล่าว พลางอ่านเอกสารหนึ่งที่วางอยู่ตรงหน้า “สวัสดีตอนเช้าท่านผู้พิพากษา! ผมวินเซนต์ คิลเมอร์ จากสำนักงานกฎหมายเบย์มาร์ด... เป็นตัวแทนของประชาชนแห่งจักรวรรดิเบย์มาร์ดในฐานะทนายหลัก และผู้ช่วยของผมในวันนี้คือ เซน่า โพลติ? จากสำนักงานกฎหมายเบย์มาร์ดเช่นกันครับ” “สวัสดีตอนเช้าท่านผู้พิพากษา.... ผมอัลลิสเตอร์ แมคลาเรน จากสำนักงานกฎหมายเบย์มาร์ด เป็นตัวแทนของจำเลยทั้งหมด และผู้ช่วยของผมในวันนี้คือ เบเนดิกต์ โมฮีแกนเช่นกันครับ” “เอาล่ะ... ทนายฝ่ายโจทก์วินเซนต์ คุณเริ่มได้!” “...”

React

พูดคุย