บทที่ 404 บุกฝ่าเข้าไป “หยุดเดี๋ยวนี้! พวกแกเป็นใครกันวะ?” ไม่ว่าจะมองมุมไหน หนทางเดียวที่จะไปถึงห้องบรรทมของกษัตริย์ไมเคิลได้... คือจะต้องฝ่าด่านยามหลายชั้นที่อยู่เฉพาะในปีกของเขาเท่านั้น พอขึ้นไปถึงชั้น 3 พวกเขาก็จะพบกับพื้นที่กว้างใหญ่ทันที ซึ่งดูคล้ายทางเดินที่วนรอบชั้น 3 ทั้งชั้น พื้นที่นั้นดูเหมือนห้องรับรองหรือห้องนั่งเล่นอะไรสักอย่าง... เพราะมีเก้าอี้ โต๊ะ และของใช้แบบในบ้านอยู่ครบถ้วน อีกทั้งภายในพื้นที่นั้น ยังมีทางเดินอยู่ถึง 8 สาย เรียงตัวเหมือนทิศทั้งแปดบนเข็มทิศ มีทั้งทิศเหนือ ตะวันออกเฉียงเหนือ ตะวันออก ตะวันออกเฉียงใต้ ทิศใต้... ไล่ไปเรื่อยๆ ตามปกติแล้ว น่าจะมียามจำนวนมากยืนเฝ้าอยู่รอบห้องรับรองขนาดมหึมาแห่งนี้... แต่ด้วยความโกลาหลที่เกิดขึ้น พวกยามคงย้ายไปคุ้มกันเจ้านายของตนตามปีกต่างๆ แทน แน่นอนว่าแลนดอนกับพวกเคยเห็นยามบางส่วนในห้องรับรองนี้แล้ว และยังคุยกับพวกเขาไปด้วย ดังนั้นช่วงนั้นจึงผ่านไปอย่างง่ายดายสำหรับพวกเขามาก แต่พอพวกเขาเดินผ่านทางเดินปีกทิศใต้... ก็เห็นชายฉกรรจ์ 12 คนยืนประจำอยู่หน้าประตูทองคำขนาดมหึมาทันที ยามพวกนี้ดูไม่เหมือนพวกที่เหลือ เพราะสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมกว่ามาก ส่วนยามที่นี่ พวกเขารู้ดีว่ายามทั้งหมดถูกจัดให้มา ‘เฝ้า’ กษัตริย์ไมเคิล... เพราะคนพวกนี้ถูกคัดเลือกมาเป็นพิเศษโดยราชินีคามาราหรือนายท่านนอปไลน์ ดังนั้นพอเห็นหน้าใหม่พวกนี้ จะให้พวกเขากล้าปล่อยคนที่ไม่มีสิทธิ์เข้าไปได้อย่างไร พวกเขาจึงยิ่งตั้งการ์ดแน่นใส่คนที่ไม่รู้จักเหล่านี้ ส่วนแลนดอนกับคนอื่นๆ ก็เตรียมจะลงมือกับพวกนี้อยู่แล้ว... แต่พวกเขาต้องทำแบบเงียบๆ โดยไม่ให้คนที่อยู่หลังกำแพงทองได้รู้ตัว “พี่ๆ... ข้างนอกแย่มากเลย พวกเรากำลังจะตายกันเหมือนไก่อยู่ข้างนอก! ขอไปนั่งอยู่ข้างๆ พวกพี่ได้ไหม?” ทหารคนหนึ่งพูดอย่างออดอ้อน... ขณะเดินเข้าไปหา “แล้วจะตายเหมือนไก่ข้างนอกแล้วไง! ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น พวกแกก็ไม่ควรจะมาโผล่ในทางเดินนี้ตั้งแต่แรก!” ยามคนหนึ่งตะโกนลั่น ขณะที่แลนดอนกับพวกพูดคุยกัน พวกเขาก็ค่อยๆ เดินกะเผลกเข้าไปข้างหน้า... เพื่อแสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อชายพวกนั้น อีกอย่าง... ตลอดเวลาที่พวกเขาเดินเข้าหายาม แลนดอนก็ใช้มือส่งคำสั่งอย่างลับๆ ดังนั้นพอเข้าไปใกล้พวกยามพอสมควร แลนดอนก็ยืดไหล่ขึ้นทันที และคนที่เหลือก็ทำตามเช่นกัน “เอ๊ะ?... เมื่อกี้พวกนี้ไม่ได้เดินกะเผลกอยู่หรอกหรือ?” พวกยามถามตัวเอง ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ทันทีนั้น ทหารฝั่งแลนดอน 12 นายก็พุ่งออกไปจัดการยาม 12 คนที่ยืนเฝ้าประตูทองอยู่เช่นกัน พวกยามเบิกตากว้าง... เพราะแรกเริ่มพวกเขายังจมอยู่ในความงุนงงชั่วครู่ แต่พอนึกถึงศึกที่กำลังปะทุอยู่ข้างนอก พวกเขาก็รู้ทันทีว่าพวกนี้อาจเป็นพวกปลอมตัวมา แน่นอนว่า ก่อนที่พวกเขาจะทันชักดาบและเตรียมสู้... ฝ่ายตรงข้ามก็ยืนประจันหน้าเตรียมลุยอยู่ก่อนแล้ว บัดซบ! นายทหารประทวนเฮย์เดนพุ่งฉับไปหายามคนหนึ่ง แล้วเล็งโจมตีที่ท้องของศัตรูอย่างรวดเร็ว แต่พอศัตรูพยายามยกมือไขว้กันขึ้นมาป้องกันการโจมตี... เฮย์เดนกลับยิ้มมุมปากแทน ก็แค่แบบเดิม! จากนั้นเฮย์เดนก็คว้าข้อมือทั้งสองข้างของศัตรูไว้แน่น ใช้มันเป็นหลักยันตัว แล้วเหวี่ยงตัวเองดีดขึ้นจากพื้น ก่อนจะถีบหน้าอีกฝ่ายอย่างจัง ปั่ก!! “อ๊าก!....” ปั่ก! เป้าหมายของเขาคือให้รวดเร็วที่สุด และไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายส่งเสียงดังเกินไป ดังนั้นพอศัตรูล้มลงและกำลังจะตะโกนอีกครั้ง... เขาก็ชกหน้าอีกฝ่ายซ้ำอย่างรวดเร็ว แล้วรีบหยิบปืนติดท่อเก็บเสียงออกมา ปิ้ว! กระสุนพุ่งทะลุศีรษะของชายคนนั้นในชั่วพริบตา... ทำให้ร่างที่ยังดิ้นรนอยู่ต้องยอมจำนนต่อความตายในทันที จากนั้นเฮย์เดนก็ลากศพไปไว้ด้านข้าง แล้วมองไปรอบๆ ว่ายังมีใครต้องการความช่วยเหลืออีกหรือไม่ พอทหารทั้ง 12 นายจัดการภารกิจของตัวเองเสร็จ พวกเขาก็หันไปมองแลนดอนราวกับจะบอกว่า ‘เสร็จแล้วครับท่าน’ จากนั้นแก๊งของพวกเขาก็เดินหน้าจัดการยามเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตลอดทางผ่านปีกทิศใต้ทั้งปีก ปีกนี้ใหญ่โตมาก เพราะทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่านมานั้น... นำไปสู่อีกประตูหนึ่ง ซึ่งท้ายที่สุดก็นำไปสู่ห้องรับรองขนาดมหึมา ที่สามารถรองรับคนได้อย่างน้อย 500 คนในคราวเดียว และตรงอีกฝั่งของห้อง... ก็มีบันไดอีกชุดหนึ่งที่นำไปสู่ประตูหลายบาน ในจำนวนนั้น 2 บานเป็นสีเงิน... ส่วนบานตรงกลางใหญ่โตและเป็นสีทอง แวบแรก แลนดอนเดาว่าประตูสีเงินน่าจะเป็นห้องพักแขกภายในปีกนี้ ส่วนประตูสีทองบานนั้นคือห้องบรรทมส่วนพระองค์ของกษัตริย์ไมเคิล สรุปแล้ว พวกเขาจัดการยามทั้งหมดได้เรียบร้อย และมาหยุดอยู่หน้าประตูของไมเคิลในที่สุด แลนดอนยกมือซ้ายขึ้น แล้วเริ่มนับถอยหลังกับพวกเขา “3..... 2... 1...” โครม! พวกเขางัดประตูออก และทันทีนั้น... นายทหารประทวนไม่กี่คนก็กลิ้งพรวดเข้าไป แล้วใช้ปืนติดท่อเก็บเสียงของตัวเองเริ่มการแสดงทันที ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว! พวกชายเหล่านี้ไม่รู้เลยว่าศัตรูใช้าวุธชนิดไหน เพราะพวกเขาทยอยล้มลงกับพื้นราวกับแมลงวัน ถ้าอย่างนั้น ต่อให้วิ่งถือดาบเข้าใส่จะไปทำอะไรได้? ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว! ตอนนี้ แลนดอนกับพวกก็พุ่งเข้าไปพร้อมปืนในมือ... เพราะในห้องนี้มีคนอยู่มากกว่าร้อยคน ทันทีนั้น... ยามบางส่วนก็เริ่มสั่นเทาด้วยความกลัว เมื่อเห็นเพื่อนของพวกมันตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้น คนเราจะตายได้ยังไง ทั้งที่อาวุธยังไม่ทันแตะตัวเลย? นี่มันไม่ใช่เวทมนตร์หรอกหรือ? เหงื่อผุดขึ้นเต็มหลังของพวกเขาอย่างรวดเร็ว และพวกเขาอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอเล็กน้อย ใครกันวะ! ใครกันที่ไปทำให้นายท่านนอปไลน์เดือดเอาขนาดนี้?