บทที่ 393 เข้าสู่ป่า -ป่าด้านในแถบอาร์คาดินา- ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทและปลอดโปร่ง.... และแม้ว่าแสงจันทร์ในคืนนี้จะสว่างมากก็ตาม แต่ต้นไม้สูงตระหง่านก็ปิดบังแสงทั้งหมดไม่ให้ส่องลงมาถึงทางด้านล่าง ตอนนี้ก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว และต้นไม้ก็เริ่มผลัดใบกันบ้างแล้ว ซู่... ซู่... ซู่... สายลมยามค่ำที่อ่อนโยนพัดกระทบต้นไม้อย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเสียงหวีดแผ่วเบาคล้ายเสียงเป่าลม ดิง-ดิง!.....ดิง-ดิง!... ดิง-ดิง! ดิง-ดิง บนหลังม้าสีดำหลายตัว มีชายฉกรรจ์ 55 คนที่สวมชุดสีแดงเข้มเหมือนกันทั้งหมด พวกเขาควบมุ่งหน้าไปทางด้านหลังของป่าอย่างเงียบเชียบ พลางฟังเสียงดนตรีแห่งป่าไปด้วย และเมื่อแน่ใจแล้วว่าปลอดภัยพอจะพูดคุยกันได้ พวกเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด..... แต่ก็ยังคงระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขามาที่นี่เพื่อส่งข่าวสารจากเหล่าแม่ทัพของตน ซึ่งเพิ่งกลับมาจากภารกิจ . ต้องรู้ไว้ก่อนว่า นอกจากผู้นำของพวกเขาที่กำลังนำพวกเขาเข้าสู่ป่าแล้ว หลายคนในที่นี้ไม่เคยมาแหล่งฐานลับแห่งนี้มาก่อนเลย แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นไม่ใช่ฐานลับแห่งนี้หรอก เปล่าเลย! สิ่งที่ทำให้พวกเขาคึกคักต่างหาก คือการที่พวกเขาจะมีโอกาสได้เห็นเจ้านายในตัวเป็น ๆ . ส่วนใหญ่แล้ว พวกเขาล้วนสำเร็จการฝึกจากคฤหาสน์ฝึกใต้ดินส่วนตัวของเจ้านาย.... ซึ่งกระจายอยู่ตามเมืองใหญ่ทั้ง 5 แห่งรอบอาร์คาดินา ตอนที่อยู่ที่นั่น พวกเขาไม่เคยได้พบเจ้านายมาก่อนเลย และแม้หลังจากสำเร็จการฝึกและออกไปทำภารกิจใหม่แล้ว พวกเขาก็ยังไม่มีสิทธิ์ได้พบเจ้านายของตนอยู่ดี คนระดับสูงกว่าของพวกเขาจะเป็นคนถ่ายทอดคำสั่งของเจ้านายไปยังเหล่าแม่ทัพ.... แล้วแม่ทัพเหล่านั้นก็จะสั่งการต่อว่าแต่ละคนต้องทำอะไรบ้าง เพราะเหตุนี้ หลายคนจึงมองว่าการได้เห็นเจ้านายนั้นเป็นเกียรติอย่างยิ่ง และเป็นเรื่องที่เอาไปคุยอวดได้.... ถ้าหากพวกเขาได้เห็นเขาจริง ๆ แล้วจะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงกันล่ะ? . ซิ่ว! “เฮ้.... คิดว่าเจ้านายของพวกเราจะเป็นคนแบบไหนกันนะ?” คนหนึ่งกระซิบถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ยังไงก็ต้องเป็นหนุ่มหล่อแน่ ๆ!” “ก็ใช่น่ะสิ!... จะไม่หล่อได้ยังไงกัน?” “อ๊า.... ถ้าเจ้านายรับฉันเป็นศิษย์ตรง ๆ หรืออะไรทำนองนั้นได้ก็คงจะดีมากเลยนะ” “ฮิฮิฮิ.... แค่แกเนี่ยนะ? ขอทีเถอะ!.... ฝีมืออย่างแกมีอะไรดีพอให้เจ้านายรับเข้าด้วยงั้นหรือ? ถุย!!.... ก็แค่พวกอยากเป็นเท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก” “ฉันเห็นด้วยกับเบนนี่ แกคิดว่าแกเป็นใครถึงจะไปเอาความโปรดปรานจากเจ้านายได้?” “ใช่ บอกมันไปสิ เรย์!” “ถูกต้อง! อย่างที่ฉันบอก แกยังไม่คู่ควรพอจะได้รับความโปรดปรานจากเจ้านายของพวกเรา........ แต่ฉันต่างหาก!!!” “อะไรนะ?... ฝันไปเถอะ!!” “อ้อเหรอ? งั้นก็กินขี้แล้วตายไปซะ ไอ้สวะ!” . พวกเขาควบม้าลึกเข้าไปในใจกลางป่าเป็นเวลา 1 ชั่วโมง 21 นาที จนกระทั่งมาถึงลานโล่งแห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยหนาม กุหลาบ.... รวมถึงพุ่มไม้สูงราว 7 ฟุตอีกหลายต้น แน่นอนว่าลานโล่งแห่งนี้ถูกล้อมรอบด้วยต้นไม้.... และบนต้นไม้แต่ละต้นก็มีหน่วยยามลับอย่างน้อย 2 คนเฝ้าดูว่าใครกำลังเข้าออกจากลานหนามแห่งนี้อยู่ นอกจากนี้ ตามโคนต้นไม้อื่น ๆ อีกหลายต้น.... รวมถึงรอบพุ่มไม้ที่ล้อมวงอยู่รอบพื้นที่หนาม ยังมีเหล่ายามลับซ่อนตัวอยู่ด้วยเช่นกัน และก่อนจะมาถึงจุดที่ชายเหล่านี้กำลังอยู่ในตอนนี้ ตลอดทางที่มุ่งสู่ลานหนาม.... ก็มีการวางกำลังยามลับไว้ตามจุดตรวจต่าง ๆ เช่นกัน บางคนได้ใช้ทางลัดหลายเส้นเพื่อส่งข่าวให้คนรอบพื้นที่ทราบว่ามีคนแปลกหน้ากำลังมุ่งหน้ามา สรุปสั้น ๆ คือ สถานที่แห่งนี้ถูกคุ้มกันอย่างแน่นหนา และดูพร้อมรับศึกได้ทุกเมื่อด้วย . ชายทั้งหมดหยุดม้าทันทีเมื่ออยู่ห่างจากลานนั้นเพียง 2 เมตร.... เพราะหากยังควบตรงไปในค่ำคืนมืดมิดนี้ต่อ ก็เท่ากับว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับเหล่ายามลับที่นี่ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะใช้แยกได้ว่าใครเป็นพวกเดียวกันกับใคร เพราะถึงแม้แสงจันทร์ส่วนใหญ่จะถูกบดบังโดยต้นไม้ขนาดมหึมา พวกเขาก็ยังยากจะระบุได้ว่าใครเป็นใคร แน่นอนว่าเหล่าสายลับมองเห็นคนขี่ม้ากำลังมุ่งหน้ามาหาพวกตนได้ แต่จะมองเห็นหน้าอีกฝ่ายให้ชัดเจนนั้นไม่ใช่สิ่งที่ใครทำได้ภายใต้แสงคบเพลิงเพียงอย่างเดียว ดังนั้นมีเพียงการหยุดม้าเท่านั้น พวกเขาจึงจะรู้ได้ว่าคนที่กำลังเข้ามาเป็นพวกของตนหรือไม่ และใครก็ตามที่ฝ่าเข้ามาโดยไม่หยุด จะถูกธนูระดมยิงจนตายในทันที . เหอเหอเหอเหอเหอ! ชายชุดแดงดึงบังเหียน และม้าของพวกเขาก็หยุดลงทั้งหมด ไม่นานหัวหน้าของพวกเขาก็หยิบผ้าพันคอสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ออกมา ชูขึ้นสูงเหนือศีรษะ แล้วโบกมันไปมา 5 ครั้ง เมื่อเห็นสัญญาณ หนึ่งในสายลับที่ซ่อนตัวอยู่ก็ยิงลูกธนูขึ้นไปยังต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด ปู๊บ! หัวหน้าหันไปมองชายที่อยู่ใกล้เขาที่สุดทันที แล้วส่งสัญญาณด้วยการพยักหน้าไปทางลูกธนูอย่างรวดเร็ว และเพียงเท่านั้น ลูกธนูก็ถูกดึงออกจากต้นไม้แล้วส่งคืนให้เขาในพริบตา เมื่อเห็นว่าลูกธนูมีผ้าสีขาวผูกติดอยู่ด้วย เขาก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง..... แล้วส่งสัญญาณให้คนของตนขี่ม้าต่อไปข้างหน้า ผ้าสีขาวนั้นคือสัญญาณยืนยันจากเหล่ายามลับว่าพวกเขาได้รับอนุญาตให้เข้ามาได้ ชายทั้งหมดลงจากหลังม้าและรออยู่ใกล้ ๆ ลานนั้นอย่างอดทน และในพริบตาเดียว ยามลับอีกคนก็เดินออกมาจากด้านหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง..... แล้วรีบนำพวกเขาเดินผ่านพื้นที่หนาม โดยใช้เพียงเส้นทางเดียวที่ไม่มีหนามอยู่ และตรงกลางของลานหนามนั้น มีพุ่มไม้ขนาดมหึมาพุ่มหนึ่ง ซึ่งก็ปกคลุมไปด้วยหนามเช่นกัน พุ่มไม้นี้สูงพอ ๆ กับบ้านชั้นเดียว..... ถูกจัดวางอย่างมีกลยุทธ์เป็นรูปวงรี ราวกับหัวหอมที่ห่อหุ้มชั้นต่าง ๆ ของมันเอาไว้ มองอีกมุม มันก็เหมือนดอกไม้ที่กลีบยังหุบแน่น รอให้แสงอรุณยามเช้าปลุกให้มันเบ่งบานอีกครั้ง . เมื่อมาถึงหน้าพุ่มไม้รูปวงรี ยามลับคนนั้นก็พบพื้นที่เพียงจุดเดียวรอบ ๆ พุ่มไม้ที่ไม่มีหนามอยู่..... แล้วค่อย ๆ ผลักมันออกไปด้านข้าง และเพียงเท่านั้น ทางเดินขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นตรงกลางพุ่มไม้..... หรือจะเรียกว่าเป็นบันไดก็ได้ ใช่แล้ว! ตรงนั้นมีบันไดอยู่ และมันทอดลงไปใต้พื้นดิน ชายทั้งหมดเดินตามยามนั้นและค่อย ๆ ลงบันไดไปอย่างสงบ และระหว่างที่พวกเขาลงไป ตามผนังในหลายจุด.... ก็จะเห็นคบเพลิงที่จุดสว่างไว้แล้วถูกวางอยู่เช่นกัน ซึ่งช่วยส่องทางให้พวกเขาเดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ . พวกเขาลงไปได้พักหนึ่ง ก่อนจะมาถึงทางเดินราบเรียบ... ที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด เพราะพวกเขาพบว่าตัวเองเดินมาเกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ในที่สุดการรอก็สิ้นสุดลง... เมื่อพวกเขามาถึงบันไดอีกชุดและเดินขึ้นไปยังประตูโลหะบานใหญ่ จากนั้นยามคนนั้นก็เปิดประตูและรีบนำพวกเขาเข้าไปในห้องเล็ก ๆ ที่ดูเหมือนห้องเก็บของ “จากตรงนี้เป็นต้นไป จำไว้ว่าอย่าฝ่าฝืนกฎ 3 ข้อนี้ ?ห้ามพูดรอบตัวนายท่านโดยไม่ได้รับอนุญาต ?ห้ามมองนายท่านโดยตรงเมื่อเขาอยู่ต่อหน้าพวกคุณ ?& ห้ามพูดติดอ่าง..... พูดให้ชัดและกระชับไว้ตลอดจะดีที่สุด! เชื่อฉันเถอะ แบบนั้นพวกคุณจะมีชีวิตอยู่ได้นานกว่า” . เมื่อชายเหล่านั้นฟังไปเรื่อย ๆ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาด ๆ ขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเตือนช่วงสุดท้าย สุดท้ายแล้ว เจ้านายของพวกเขาเป็นใครกันแน่?