## บทที่ 1506 - การเยียวยา หลายหมื่นลี้ห่างไกลจากซากปรักหักพังโบราณแห่งสำนัก มีขุนเขากลางถิ่นทุรกันดารซึ่งไอระเหยแห่งพลังงานโลก (World Energy) เบาบางจนแทบไร้พืชพรรณปกคลุม ทำให้มันดูอ้างว้างและอับเฉาอย่างยิ่ง ในสถานที่เช่นนี้ ยากนักที่จะพบเห็นผู้ฝึกตน (cultivators) เพราะไม่มีสมุนไพร สมบัติ หรือสิ่งใดมีค่าให้ค้นหา จึงไม่มีสิ่งดึงดูดใดๆ ให้ผู้คนมุ่งมาสำรวจ ภูเขาแห่งนี้มิได้ใหญ่โตนัก ทอดยาวเพียงราวหนึ่งสิบกว่ากิโลเมตร คล้ายคลึงกับเขาถ้ำมังกรโบราณ หากแต่ในด้านทัศนียภาพและไอพลังนั้น ด้อยกว่ากันอย่างเทียบไม่ติด ลำแสงหนึ่งพุ่งทะยานมาจากแต่ไกล เมื่อแหวกผ่านภูเขาอันแห้งแล้งนี้ มันพลันชะงักงันกลางอากาศ ก่อนจะดิ่งลงสู่โพรงถ้ำธรรมชาติซึ่งอยู่กึ่งกลางหน้าผา เมื่อแสงสว่างจางหาย ร่างทั้งสามก็ปรากฏขึ้น ทุกผู้คนดูสะบักสะบอม ใบหน้าซีดเซียว เสื้อผ้ารุ่มร่ามเปื้อนคราบเลือด ราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิอันดุเดือดมาหมาดๆ และเอาชีวิตรอดมาได้อย่างเฉียดฉิว ทั้งสามคือ หยางไค, เชียนถง, และ เฟยจื่อถู ระยะทางหลายหมื่นลี้ถือว่าปลอดภัยเพียงพอแล้ว มิใช่ว่าหยางไคไม่อยากเดินทางไปไกลกว่านี้ หากแต่สภาพของเฟยจื่อถูในยามนี้ไม่สู้ดีนัก เขาไม่อาจเสียเวลาได้อีก และขุนเขาอันอับเฉานี้ก็เป็นจุดที่เหมาะสมในการหลบซ่อนและพักฟื้น หลังจากพุ่งเข้าสู่ถ้ำ หยางไคก็รีบวางร่างของเฟยจื่อถูลง ให้เขาเอนกายพิงผนังถ้ำ ก่อนจะจรดปลายนิ้วสัมผัสข้อมือ และใช้ 'ปราณศักดิ์สิทธิ์' (Saint Qi) ตรวจสอบบาดแผล อาการบาดเจ็บของเฟยจื่อถูนั้นหนักหนาสาหัสที่สุดในหมู่ทั้งสาม ไอระเหยพลังของเขาอ่อนแรงและปั่นป่วนอย่างยิ่ง ราวกับตะเกียงที่กำลังจะดับสิ้น ครู่ต่อมา หยางไคก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความมืดมน “หยางไค, เฒ่าเฟย...” เชียนถงร้อนรนดั่งมดไต่บนกระทะทองแดง ไม่ใส่ใจบาดแผลของตนเองแม้แต่น้อย เขารีบถามหยางไคด้วยความกระวนกระวาย “สถานการณ์ของเขาไม่สู้ดีนัก” หยางไคตอบเสียงเข้มพลันเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเฟยจื่อถู เขาถามว่า “ท่านเจ้าเมืองเฟย ท่านใช้เคล็ดวิชา (Secret Technique) ใดกันเล่าจึงบาดเจ็บสาหัสปานนี้?” “ฮ่าๆ...” เฟยจื่อถูหัวเราะอย่างขมขื่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เขาส่ายหน้าช้าๆ “มิใช่เคล็ดวิชาแต่อย่างใด ปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้มิได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาอันล้ำฟ้าเช่นนั้นมา” “หากมิใช่เคล็ดวิชา แล้วจะเป็นไปได้ว่า...” ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเชียนถงก็พลันเปลี่ยนไป ราวกับนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ “อืม ขณะที่พวกมันจับกุมเรา ปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้ก็ได้หยิบเอา ‘ยาเม็ดทะลวงพลัง’ (Yuan Burst Pill) ออกมาซ่อนไว้ใต้ลิ้น ขณะที่พวกมันไม่ทันสังเกต!” “ยาเม็ดทะลวงพลัง?” สีหน้าของหยางไคแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ในฐานะนักปรุงยา (Alchemist) เขาเคยได้ยินเรื่องยาเม็ดนี้รวมถึงผลข้างเคียงอันเลวร้ายที่มันก่อให้เกิด แม้ว่ากำลังของผู้ฝึกตนจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลในระยะสั้นหลังรับประทานมันเข้าไป แต่เมื่อสรรพคุณยาหมดลง ผลสะท้อนกลับ (backlash) จะสร้างความเสียหายเกินจินตนาการแก่ผู้ฝึกตน ยาเม็ดประเภทนี้ นักปรุงยาน้อยคนนักที่จะปรุงมันขึ้นมา และยิ่งน้อยคนที่จะนำมาใช้ เพราะผู้รับประทานต้องเตรียมพร้อมที่จะดับสูญหลังใช้มันไป! ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดเฟยจื่อถูจึงสามารถทะลวงผนึกที่พันธนาการเขาไว้และฟื้นคืนกำลังได้อย่างฉับพลัน ที่แท้เขาก็ได้ซ่อนยาเม็ดนี้ไว้ในปากล่วงหน้าแล้วนั่นเอง หยางไคพลันเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในทันที ขณะที่ทั้งสามกำลังสนทนา นั่นเอง สรรพคุณของยาเม็ดทะลวงพลังก็ราวกับจะหมดสิ้นไปอย่างสมบูรณ์ และผลสะท้อนกลับที่แท้จริงก็เริ่มปรากฏ เส้นผมสีดำขลับของเฟยจื่อถูเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนอย่างรวดเร็วจนตาเปล่ามองเห็นได้ แม้แต่ผิวหนังของเขาก็เริ่มเหี่ยวย่นและแห้งผาก ทิ้งรอยตีนกาอันลึกล้ำไว้ทั่วใบหน้า ในเพียงชั่วอึดใจ เขาก็ดูราวกับแก่ลงไปนับร้อยปี เดิมทีเฟยจื่อถูมีรูปลักษณ์เหมือนชายวัยสี่สิบต้นๆ ซึ่งเป็นช่วงวัยฉกาจของชีวิต แต่บัดนี้เขากลับมีสภาพราวกับชายชราที่ใกล้จะสิ้นลม แม้แต่ระดับพลังฝึกตนของเขาก็เริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง จาก 'ขอบเขตจักรพรรดิพิภพ' (Origin Returning Realm) ขั้นสาม ไปสู่ขั้นสอง จากนั้นขั้นหนึ่ง ก่อนจะร่อแร่ใกล้จะตกสู่ 'ขอบเขตเซียนราชา' (Saint King Realm) “เฒ่าเฟย...” หัวใจของเชียนถงแตกสลาย มิตรภาพระหว่างเขากับเฟยจื่อถูนั้นยาวนานนับร้อยปี เขาจึงรู้ดีกว่าผู้ใดว่ายาเม็ดทะลวงพลังนั้นมาจากที่ใด เมื่อครั้งที่ทั้งสองยังเยาว์วัย พวกเขาเคยออกเดินทางแสวงประสบการณ์ชีวิตด้วยกัน และได้พบยาเม็ดทะลวงพลังเม็ดหนึ่งในซากปรักหักพังโบราณ เชียนถงเคยเย้ยหยันมัน แต่เฟยจื่อถูกลับตัดสินใจเก็บมันไว้ ใครจะคาดคิดว่าเฟยจื่อถูจะพบโอกาสใช้มันหลังจากเวลาผ่านไปเกือบสามร้อยปี ชั่วขณะหนึ่ง เชียนถงก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดอันท่วมท้น หากเป็นเขาเองที่เก็บยาเม็ดทะลวงพลังนั้นไว้ วันนี้เขาก็คงเป็นผู้ที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากผลสะท้อนกลับเช่นกัน แทนที่จะต้องเฝ้ามองเพื่อนเก่าอย่างสิ้นหวังก่อนต่อหน้าต่อตา เฟยจื่อถูได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว และบัดนี้เมื่อผลสะท้อนกลับจากการใช้ยาเม็ดทะลวงพลังปรากฏขึ้น ควบคู่ไปกับแรงสะเทือนที่วิญญาณ (Soul) ได้รับหลังถูกทำลายชามหยกสีน้ำเงิน (Blue Jade Bowl) ก็เป็นที่ชัดเจนว่าเขาคงอยู่ได้ไม่นาน “เฒ่าเชียน เหตุใดเจ้าจึงทำหน้าเหมือนพ่อแม่เพิ่งตาย?” เฟยจื่อถูยิ้มเยาะ “ข้ารู้สถานการณ์ของตนเองดีที่สุด ครั้งนี้เจ้ากับข้าเองที่ประมาท ไม่ใส่ใจสิ่งรอบตัวจนก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ กระดูกเฒ่าของข้าไม่คุ้มค่าแก่การโศกเศร้าแต่อย่างใด ฟังข้านะ ‘สหภาพขุนศึกฟ้า’ (Heaven Battling Union) และ ‘สำนักลมพายุอัสนี’ (Thunder Typhoon Sect) กล้าดียังไงถึงเสี่ยงต่อการประณามสาธารณะโดยการโจมตีเราทั้งคู่ เป็นไปได้สูงว่าพวกมันอาจมีใครบางคนคอยหนุนหลังอยู่” “ใครบางคนคอยหนุนหลัง? ท่านหมายถึง...” เชียนถงขมวดคิ้ว “นี่เป็นเพียงการคาดเดาของข้าเอง ว่าจะเป็นจริงหรือไม่ ข้าก็ไม่แน่ใจ ในทุกกรณี อย่ารีบร้อนแก้แค้น ‘หอจันทราเงา’ (Shadow Moon Hall) ของเรามิได้แข็งแกร่งกว่าสองกองกำลังนั้น และหากเรื่องทั้งหมดนี้ถูกวางแผนโดย ‘พวกมัน’ เราจะเป็นฝ่ายที่ต้องทนทุกข์ทรมานแต่เพียงผู้เดียวในท้ายที่สุด” “เรื่องการแก้แค้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถิด ท่านเจ้าเมืองเฟยไม่ต้องกังวล” หยางไคปลอบใจ “ฮ่าๆ เจ้าช่างมีน้ำใจเหลือเกิน หยางไค หากเป็นเช่นนั้น ปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้ก็จะไม่กล่าวสิ่งใดอีก” เฟยจื่อถูพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเงียบเสียงไป ดวงตาของเชียนถงเริ่มเป็นประกาย รอยน้ำตาปรากฏที่หางตา “เหตุใดพวกท่านทั้งสองจึงทำราวกับนี่คือการพลัดพรากชั่วนิรันดร์?” หยางไคอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ “แม้ว่าความเสียหายต่อรากฐานของท่านเจ้าเมืองเฟยจะร้ายแรงสักเพียงใด มันก็มิใช่ว่าจะหมดหวังเสียทีเดียว” เมื่อได้ยินดังนี้ ดวงตาของเชียนถงก็พลันสว่างไสวขึ้น เฟยจื่อถูก็เหลือบมองหยางไคด้วยความประหลาดใจเช่นกัน ดังที่เขากล่าวไปเมื่อครู่ เขาเข้าใจสถานการณ์ของตนเองดีที่สุด หากครั้งนี้เขาเพียงได้รับบาดเจ็บสาหัส มันก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพียงแค่เข้าสู่การเก็บตัวบำบัดเป็นเวลาหลายปี เขาก็จะสามารถฟื้นฟูได้ แต่หลังจากรับประทานยาเม็ดทะลวงพลังเข้าไป สถานการณ์กลับแตกต่างออกไป พลังชีวิตของเขาถูกสูบไปอย่างรุนแรงและไม่อาจหยุดยั้งรากฐานที่กำลังพังทลายได้อีกต่อไป เขาจะสิ้นใจภายในไม่กี่วัน หรืออาจจะเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น “หยางไค ได้โปรดอย่าพูดเล่นในเวลาเช่นนี้ หากท่านมีหนทางที่จะดึงเฒ่าเฟยกลับจากปากเหวแห่งความตายได้จริง ได้โปรดใช้มันเสียโดยเร็ว ปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้จะจดจำบุญคุณนี้ไปชั่วชีวิต!” เชียนถงกล่าวอย่างร้อนรน ดั่งผู้ที่กำลังจะจมน้ำคว้าฟางเส้นสุดท้าย เฟยจื่อถูก็มองหยางไคด้วยความคาดหวังเช่นกัน หากพวกเขาสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ใครเล่าจะเลือกที่จะตาย? ทว่า หยางไคมีหนทางที่จะช่วยเขาจากสถานการณ์เช่นนี้จริงๆ หรือ หรือเขาเพียงแค่พยายามปลอบประโลม? “ข้าน้อยหาได้พูดเล่นกับท่านทั้งสองประการใดไม่” หยางไคพยักหน้า ก่อนจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม เขาพลิกข้อมือ และหยิบขวดหยกออกมาจาก ‘แหวนมิติ’ (Space Ring) เมื่อเปิดฝาขวด กลิ่นหอมสดชื่นอันทรงพลังก็พลันกระจายฟุ้ง เมื่อกลิ่นหอมนี้ลอยเข้าสู่จมูก ใบหน้าซีดเซียวของเฟยจื่อถูก็พลันมีสีระเรื่อขึ้นเล็กน้อย และแม้แต่ความเหนื่อยล้าสุดขีดของเขาก็ยังบรรเทาลงบ้าง “นี่มันอะไรกัน?” เชียนถงเป็นผู้มีประสบการณ์ เมื่อมองเพียงแวบเดียวก็ทราบได้ว่าสิ่งใดก็ตามที่อยู่ในขวดหยกนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ทว่าน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถระบุได้เลย จากสีสันที่ขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ มันดูราวกับน้ำนมชนิดหนึ่ง “ท่านทั้งสองน่าจะคุ้นเคยกับ ‘สามสุดยอดแห่งวารีทิพย์’ (Three Great Divine Waters) ใช่หรือไม่?” หยางไคยิ้มเล็กน้อย “อะไรนะ? สามสุดยอดแห่งวารีทิพย์?” เชียนถงและเฟยจื่อถูตกตะลึง “อืม ขวดนี้บรรจุหนึ่งในนั้น คือ ‘ครีมหยกชุบชีวิต’ (Life Revitalizing Jade Cream)!” หยางไคกล่าว ก่อนจะพลิกข้อมือ ดึงครีมหยกชุบชีวิตสีขาวบริสุทธิ์หยดหนึ่งออกจากขวด ห่อหุ้มด้วย ‘ปราณศักดิ์สิทธิ์’ (Saint Qi) แล้วลอยไปยังเฟยจื่อถู “นี่มันครีมหยกชุบชีวิตจริงๆ!” เชียนถงดีใจสุดขีด หากนี่คือหนึ่งในสามสุดยอดแห่งวารีทิพย์ที่ร่ำลือกันจริง เฒ่าเฟยก็อาจรอดชีวิตได้จริงๆ สาเหตุหลักที่ทำให้เขาอยู่ในสภาพเช่นนี้คือพลังชีวิตที่ถูกสูบไปจนหมดสิ้น ซึ่งทำให้เขาไม่สามารถกดระงับอาการบาดเจ็บอื่นๆ ได้ แต่หากเขาสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ การใช้ระดับพลังฝึกตนกดระงับบาดแผลทางกายก็ไม่ใช่ปัญหา หน้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของครีมหยกชุบชีวิต ซึ่งเป็นหนึ่งในสามสุดยอดแห่งวารีทิพย์แห่งดวงดาว ก็คือการเติมเต็มพลังชีวิต มันคือยาที่สมบูรณ์แบบสำหรับสถานการณ์นี้ เชียนถงดีใจเป็นล้นพ้น! “ท่านเจ้าเมืองเฟย ได้โปรดรับสิ่งนี้ไว้!” หยางไคกล่าวอย่างจริงจัง ใบหน้าของเฟยจื่อถูขยับเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น และเขาก็ไม่ลังเลที่จะอ้าปากกลืนกินครีมหยกชุบชีวิตหยดเล็กๆ นั้นลงไป ขณะที่กลืนของเหลวหยดนี้ลงไป เฟยจื่อถูรู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลจากปากลงสู่ท้อง ก่อนที่คลื่นพลังชีวิตอันแข็งแกร่งจะเริ่มแผ่กระจายไปทั่วร่าง เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้ เฟยจื่อถูก็ตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะหลับตาลงและรวบรวม ‘ปราณศักดิ์สิทธิ์’ (Saint Qi) เพื่อกลั่นกรองสรรพคุณยาที่กำลังพลุ่งพล่าน เมื่อเห็นไอระเหยพลังของเฟยจื่อถูเริ่มคงที่ด้วยความรวดเร็วอย่างยิ่งยวด และไม่มีความกังวลอีกต่อไปว่าเขาจะสูญเสียชีวิตไป เชียนถงก็อดน้ำตาไหลด้วยความยินดีไม่ได้ เมื่อเพื่อนเก่าของเขาได้หลุดพ้นจากเงื้อมมือแห่งความตาย “หยางไค น้ำหนักแห่งของขวัญชิ้นนี้มันใหญ่หลวงเกินไปนัก!” เชียนถงเช็ดมุมตาขณะมองหยางไคด้วยความซาบซึ้ง “ท่านอาวุโสเชียนสุภาพเกินไปแล้ว ศิษย์พี่เฟยต้องมาเดือดร้อนเพราะข้า และยังถูกบังคับให้กินยาเม็ดทะลวงพลังเพื่อช่วยศิษย์ผู้นี้ต้านทานการโจมตีครั้งสุดท้าย ศิษย์ผู้นี้ไม่มีสิ่งใดนอกเสียจากความกตัญญูในใจ ดังนั้นครีมหยกชุบชีวิตเพียงหยดเล็กน้อยจึงนับว่ามิได้สำคัญอันใด ที่จริงแล้ว ท่านอาวุโสเชียน บาดแผลของท่าน...” “ปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้สบายดี ข้าสามารถทะลวงผนึกที่ผูกมัดตัวข้าได้ด้วยตนเอง เพียงต้องการเวลาเข้าสู่การบำบัดสักสองสามวัน ส่วนแขนข้างนี้... ฮ่าๆ มันไม่ใช่ปัญหา แม้ว่าปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้จะอายุมากขึ้นแล้ว เขาก็ยังคงแข็งแรงและสมบูรณ์ แขนที่หักไปเพียงเล็กน้อยไม่ใช่ปัญหาที่จะแก้ไขได้” “เอาล่ะ หากเป็นเช่นนั้น ท่านอาวุโสเชียนควรจดจ่อกับการฟื้นฟูตนเอง ข้ามีโอสถฟื้นพลังอยู่บ้าง มันน่าจะช่วยให้ท่านอาวุโสเชียนบรรลุผลสองเท่าในเวลาครึ่งหนึ่ง” หยางไคกล่าว พร้อมกับหยิบขวดยาไม่กี่ขวดออกมาจาก ‘แหวนมิติ’ (Space Ring) และเทโอสถแต่ละชนิดออกมาเม็ดหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้กับเชียนถง เชียนถงเดิมทีก็ต้องการปฏิเสธเป็นแน่ หลังเป็นถึงอาวุโสแห่งหอจันทราเงา ไฉนเลยจะไม่มีโอสถฟื้นพลังติดตัว? ทว่าเมื่อเขาเห็นประเภทของโอสถที่หยางไคหยิบออกมา คำพูดที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยก็พลันกลืนกลับลงไป เขาจึงรับมันมาพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีของดีติดตัวมากมายจริงๆ เป็นการเสียมารยาทหากปรมาจารย์เฒ่าผู้นี้จะปฏิเสธ” “นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ ศิษย์ผู้นี้จะยืนเฝ้าระวังให้ท่านทั้งสอง เพื่อให้ท่านทั้งสองสามารถจดจ่อกับการเยียวยาได้เต็มที่!” “อืม เจ้าเองก็ควรดูแลบาดแผลของตนเองด้วย อย่าปล่อยให้มีภัยอันตรายซ่อนเร้นหลงเหลืออยู่” และแล้ว ทั้งสามก็หาที่นั่งในถ้ำ จัดท่าขัดสมาธิ และเริ่มเข้าสู่การบำบัด อาการบาดเจ็บของเฟยจื่อถูหนักหนาสาหัสที่สุด แต่ก็อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าจะสูญเสียชีวิตไป ส่วนว่าเขาจะฟื้นฟูกำลังได้มากเพียงใดนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของตนเองแล้ว อาการบาดเจ็บของเชียนถงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เช่นเดียวกับหยางไค ด้วยโลหิตทองคำ (Golden Blood) ของเขา ความสามารถในการฟื้นฟูนั้นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปหลายเท่า และกายภาพของเขาก็มีความยืดหยุ่นสูงเช่นกัน แม้จะถูกสายฟ้าฟาดใส่ เขาก็ยังไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก สิ่งเดียวที่เขาต้องการตอนนี้คือการฟื้นฟูตนเอง และเขาก็จะกลับมาเป็นปกติ