บทที่ 4978 – ทะลวงสู่ระดับเจ็ด --- **ผู้แปล:** ศิลาวิน & จูน **บรรณาธิการและพิสูจน์อักษร:** ลีโอแห่งเขาไซออน & เดล ไลเกอร์คีย์ส --- สนามรบนั้นเต็มไปด้วยภยันตราย ต่อให้วางแผนมาดีเพียงใดก็ไม่อาจตามทันสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาได้ เฟิ่งอิ๋งมาถึงได้ทันเวลาและพบกับหยางไค ด้วยการคุ้มครองของนาง เขาจึงปลอดภัย หยางไคเองก็เข้าใจในจุดนี้ดี ดังนั้นเมื่อเขาพบกับเฟิ่งอิ๋ง เขาจึงละทิ้งแผนการเดิมและร่วมมือกับนางเพื่อสังหารศัตรูให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่า ตำแหน่งของราชันย์เผ่าหมึกกลับถูกเปิดโปงโดยหยางไคโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นการขัดจังหวะการฟื้นฟูพลังของมัน ผลลัพธ์คือราชันย์เผ่าหมึกเกิดโทสะและลงมือโจมตีคนทั้งสอง สำหรับราชันย์เผ่าหมึก นั่นเป็นเพียงการโจมตีส่งเดช แต่สำหรับหยางไคและเฟิ่งอิ๋งแล้ว มันคือคำพิพากษาแห่งความตาย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายที่มิอาจหลีกเลี่ยง หยางไคไม่มีเวลาให้ครุ่นคิดและทำได้เพียงทุ่มสุดกำลัง มันเป็นเพราะจักรวงล้อสุริยันจันทราศักดิ์สิทธิ์และวิชามังกรหมื่นกระบี่ของเฟิ่งอิ๋งเท่านั้น ที่ทำให้ทั้งคู่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดและยื้อเวลาไว้ได้จนกระทั่งจงเหลียงมาถึง ในช่วงเวลาแห่งภยันตรายถึงชีวิต ภายใต้แรงกดดันอันท่วมท้นนั้นเองที่บางสิ่งภายในตัวของหยางไคดูเหมือนจะแตกสลายลง ในตอนนั้นเขาไม่ทันได้สังเกต แต่เมื่อหยางไคกลับมายังด่านเมฆาครามอย่างปลอดภัยจากสงครามที่กำลังดำเนินอยู่ เขาก็ตระหนักได้ว่าพันธนาการที่เขาพยายามจะทำลายให้สิ้นระหว่างการปิดด่านฝึกตนครั้งก่อน ได้พังทลายลงภายใต้แรงกดดันอันมหาศาลนั้นแล้ว นับเป็นโชคลาภอันยิ่งใหญ่ที่ได้มาโดยบังเอิญอย่างแท้จริง บัดนี้เมื่อคว้าฉวยโอกาสอันยอดเยี่ยมนี้ไว้ได้ หยางไคย่อมไม่คิดจะปล่อยมันไปโดยธรรมชาติ เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง เขากลับมาพร้อมกับเฟิ่งอิ๋ง แจ้งให้นางทราบถึงสถานการณ์ของตน จากนั้นจึงเข้าปิดด่านเพื่อทะลวงสู่ระดับต่อไป โดยธรรมชาติแล้ว เมื่อจงเหลียงและคนอื่นๆ มาตามหาเขา เขาย่อมไม่ว่างให้พบ อย่างไรก็ตาม ผู้บัญชาการทัพทั้งสี่ต่างเปรมปรีดิ์อย่างยิ่งเมื่อได้ยินว่าหยางไคกำลังจะก้าวขึ้นสู่ขอบเขตโอเพ่นเฮเว่นระดับเจ็ด การมีอยู่ของหยางไคนั้นสำคัญต่อเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างยิ่ง ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่ายิ่งเขามีพลังแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีขึ้นเท่านั้น สนามรบเผ่าหมึกเต็มไปด้วยภยันตรายมากมาย หากหยางไคแข็งแกร่งขึ้น เขาก็จะมีความสามารถในการป้องกันตนเองได้ดีขึ้น ระดับห้านั้นต่ำเกินไป และระดับหกก็เป็นเพียงขั้นต่ำสุด หากหยางไคก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ดได้ เขาจะสามารถแสดงบทบาทที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้มากนัก “ดีมาก! หากเจ้าหนู่นี่สามารถทะลวงผ่านไปได้ มันจะเป็นผลดีต่อพวกเราทุกคน” จงเหลียงพยักหน้าซ้ำๆ ติงเหยาและคนอื่นๆ ก็เห็นด้วย แต่การทะลวงสู่ระดับเจ็ดจากระดับหกนั้นเป็นภารกิจที่ยาวนานและยากลำบาก เถ้าแก่เนี้ยเองก็ใช้เวลาปิดด่านกว่า 100 ปีเพื่อทะลวงผ่านกำแพงเดียวกันนี้ จงเหลียงและคนอื่นๆ ก็เคยผ่านประสบการณ์นี้มาเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจกระบวนการนี้เป็นอย่างดี ทั้งสี่คนจึงระงับความปรารถนาที่จะเอาชนะใจหยางไคไว้ก่อน หลังจากทราบว่าพวกเขาไม่สามารถพบเขาได้ในตอนนี้ จากนั้นจงเหลียงจึงสั่งการว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ดูแลเขา หากเขาเสร็จสิ้นเมื่อใด ให้รีบแจ้งข้าทันที” เฟิ่งอิ๋งพยักหน้ารับ “ไปกันเถอะ” จงเหลียงกล่าว ยังมีภารกิจหลังการรบอีกมากมายที่ต้องจัดการ และแต่ละคนก็มีหน้าที่รับผิดชอบของตนเอง เป็นไปไม่ได้ที่จะรออยู่ที่นี่ต่อไป จงเหลียงหันไปตามเสียงและมอง “นั่นอะไร?” จงเหลียงและคนอื่นๆ ตกใจในตอนแรก แต่ในไม่ช้าสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป ห้องปิดด่านเป็นสถานที่สำหรับผู้บำเพ็ญตบะเพื่อเข้าสู่การฝึกตน และเมื่อปิดผนึกแล้วจะไม่สามารถเปิดออกได้ง่ายๆ หากหยางไคเลือกที่จะปิดด่านที่นี่ ณ ที่พักของเฟิ่งอิ๋ง เขาย่อมต้องใช้ห้องนี้อย่างไม่ต้องสงสัย นอกเสียจากว่าผู้ใช้งานจะเลือกเปิดเอง การเปิดห้องปิดด่านสามารถทำได้โดยการใช้กำลังเท่านั้น และเห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่กรณีนั้น เพียงแต่... เหตุใดห้องปิดด่านถึงเปิดออกเองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้? หยางไคเพิ่งจะปิดด่านไปได้เพียงไม่กี่วัน หรือว่าเขาจะประสบอุบัติเหตุ? เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จงเหลียงและคนอื่นๆ ก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป พวกเขาทั้งหมดรีบก้าวไปยังห้องปิดด่านอย่างรวดเร็ว ไม่นานหลังจากนั้น หยางไคก็ปรากฏตัวออกมาจากห้อง ยังคงเปลือยกายท่อนบน บาดแผลมากมายจากการต่อสู้ครั้งก่อนยังไม่หายดีด้วยซ้ำ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ดูเหมือนจะฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว จงเหลียงและคนอื่นๆ สงสัยว่ามีบางอย่างผิดปกติกับการปิดด่านของเขา มิฉะนั้นแล้วเหตุใดเขาจึงออกมาด้วยตนเอง? แต่เมื่อพวกเขามองไปที่เขา ก็ไม่ปรากฏว่ามีสิ่งใดผิดปกติ ในทางกลับกัน เขากลับดูเปี่ยมด้วยพลังและชีวิตชีวา กลิ่นอายพลังของเขาก็แปลกไปเช่นกัน มันไม่ใช่กลิ่นอายของระดับหก แต่เป็นของระดับเจ็ด! เนื่องจากเพิ่งทะลวงผ่าน หยางไคจึงดูเหมือนยังไม่คุ้นเคยกับพลังของขอบเขตโอเพ่นเฮเว่นระดับเจ็ดนัก และไม่สามารถควบคุมพลังแห่งโลกของตนได้อย่างชำนาญ ทำให้กลิ่นอายและพลังบางส่วนของเขารั่วไหลออกมา ดวงตาของจงเหลียงและคนอื่นๆ เบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความประหลาดใจขณะจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง หยางไคสังเกตเห็นพวกเขาเช่นกันและครุ่นคิดว่าเหตุใดทั้งสี่คนจึงมาอยู่ที่นี่ ถึงกระนั้น เขาก็รีบสงบสติอารมณ์และคำนับ “คารวะผู้อาวุโสทุกท่าน” จงเหลียงและคนอื่นๆ ยังคงนิ่งเงียบ สายตาทั้งสี่คู่ของพวกเขากำลังสำรวจหยางไคตั้งแต่หัวจรดเท้า หยางไครู้สึกไม่สบายใจเมื่อถูกทั้งสี่จ้องมองอย่างพินิจพิเคราะห์เช่นนี้ มันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติในสายตาของพวกเขา แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ผู้อาวุโสทุกท่าน วันนี้ท่านมาที่นี่ด้วยเรื่องอันใดหรือ?” “อย่าขยับ!” จงเหลียงสั่งด้วยเสียงทุ้มลึก ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและยื่นมือไปยังตันเถียนของหยางไค แตะฝ่ามือของเขาลงไปก่อนจะตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วน ติงเหยาและคนอื่นๆ ถอยไปยืนรออย่างเงียบๆ ครู่ต่อมา จงเหลียงก็ดึงมือกลับ สีหน้าของเขาดูแปลกประหลาด “เป็นอย่างไรบ้าง?” ติงเหยาถาม “น่าประหลาด เขาบรรลุถึงระดับเจ็ดแล้วอย่างไม่ต้องสงสัย!” จงเหลียงส่ายศีรษะพลางเหลือบมองไปยังติงเหยาและคนอื่นๆ ภายใต้การตรวจสอบของเขา เขายืนยันได้ว่าหยางไคได้ก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ดแล้วจริงๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างสิ้นเชิง “ท่านแน่ใจนะว่าไม่ได้ดูผิดไป?” เหลียงอี้ว์หลงถามอย่างกระวนกระวาย จงเหลียงกลอกตา “เจ้าจะลองตรวจสอบด้วยตัวเองก็ได้หากไม่เชื่อข้า รากฐานของเขาดูไม่สั่นคลอนเลยด้วยซ้ำ” หยางไคยิ่งสับสนมากขึ้น หันไปหาจงเหลียงและถามว่า “ผู้อาวุโส เกิดอะไรขึ้นหรือ?” “ถ้าเจ้าถามข้า แล้วข้าจะไปถามใครเล่า?” จงเหลียงหันมาเผชิญหน้ากับเขา “เจ้าก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ดได้อย่างไร?” หยางไคขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าสัมผัสได้ถึงโอกาสที่จะทะลวงผ่าน ดังนั้นข้าจึงปิดด่านอยู่ชั่วครู่ แล้วก็ทะลวงผ่านได้” ท่าทีที่เขาพูดถึงมันราวกับว่าเขาหิว จึงไปหาอะไรกิน แล้วตอนนี้ก็อิ่มแล้ว ในที่สุดเฟิ่งอิ๋งก็ตั้งสติได้และให้ความเห็นว่า “นั่นแหละคือปัญหา” “ปัญหาอะไรหรือ?” หยางไคขมวดคิ้ว การเลื่อนระดับครั้งนี้ผ่านไปได้ด้วยดีอย่างไม่คาดคิด ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยว่ามีอะไรผิดปกติ เฟิ่งอิ๋งถอนหายใจและกล่าวว่า “จะพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ ข้าใช้เวลาถึง 40 ปีนับตั้งแต่ที่ข้าสัมผัสได้ถึงโอกาสที่จะทะลวงสู่ระดับเจ็ดจนกระทั่งข้าทำสำเร็จในที่สุด ไม่ใช่แค่ข้า แต่ปรมาจารย์ระดับเจ็ดทุกคนต่างก็ประสบกับสิ่งที่คล้ายกัน มันต้องใช้เวลานานมากในการทะลวงผ่าน เพราะระดับเจ็ดเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญอย่างยิ่ง ซึ่งจักรวาลน้อยของคนผู้นั้นจะต้องผ่านกระบวนการกลายเป็นรูปธรรม นี่เป็นกระบวนการที่ยาวนานและยากลำบากอย่างยิ่งยวดซึ่งไม่สามารถทำให้สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน” ทว่าขณะที่พูด เฟิ่งอิ๋งก็พลันตระหนักถึงบางสิ่งได้ “อ๊ะ! จักรวาลน้อยของเจ้ากลายเป็นรูปธรรมตั้งแต่แรกแล้วนี่เอง ดังนั้นเจ้าจึงสามารถข้ามขั้นตอนนี้ในการทะลวงผ่านไปได้... ถึงกระนั้น ทุกอย่างมันก็เกิดขึ้นเร็วเกินไป และยังไม่มีสัญญาณสำคัญของการทะลวงระดับปรากฏให้เห็นเลยด้วยซ้ำ” มันเป็นเวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่หยางไคกลับทะลวงสู่ระดับเจ็ดได้จริงๆ หากพวกเขาไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง พวกเขาย่อมไม่มีทางเชื่อได้เลย เมื่อเฟิ่งอิ๋งเตือนความจำ จงเหลียงก็ระลึกถึงข้อเท็จจริงนี้ได้ พวกเขาทั้งหมดเคยตรวจสอบจักรวาลน้อยของหยางไคมาก่อน และแตกต่างจากปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮเว่นระดับหกคนอื่นๆ จักรวาลน้อยของเขาได้เปลี่ยนจากไร้รูปธรรมเป็นรูปธรรมแล้ว ดังนั้นหยางไคจึงไม่ต้องผ่านกระบวนการที่ยากลำบากในการทำให้จักรวาลน้อยของเขากลายเป็นรูปธรรมเพื่อก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ด สิ่งที่ทำให้จงเหลียงกังวลมากที่สุดก่อนหน้านี้ คือการที่หยางไคสัมผัสถึงโอกาสในการทะลวงผ่านในสนามรบ หากเป็นเช่นนั้น เขาจะถูกบังคับให้ทะลวงผ่านระหว่างการต่อสู้ ซึ่งจะทำให้พลังทั้งหมดของเขาหมดสิ้นไปในระหว่างกระบวนการเปลี่ยนแปลง และจะทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะที่ล่อแหลมอย่างยิ่ง โชคดีที่เรื่องนั้นไม่ได้เกิดขึ้น หลังจากได้ยินคำอธิบายของเฟิ่งอิ๋ง ในที่สุดหยางไคก็เข้าใจปฏิกิริยาแปลกๆ ของทุกคนก่อนหน้านี้ เขาก็พอจะทราบอยู่บ้างว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคนอื่นๆ ก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ด แต่ถึงกระนั้น การตระหนักรู้นี้ก็ทำให้เขาประหลาดใจ แต่เนื่องจากจักรวาลน้อยที่พิเศษของเขาช่วยประหยัดเวลาให้เขาได้มหาศาล สำหรับเขาแล้ว มันเป็นเรื่องที่น่าเฉลิมฉลอง การปิดด่านครั้งนี้ของเขาดำเนินไปอย่างราบรื่น หลังจากพยายามอยู่ไม่กี่วัน คอขวดของเขาก็ถูกทำลายลง และเขาก็ก้าวจากระดับหกขึ้นสู่ระดับเจ็ดได้อย่างเป็นธรรมชาติ เลื่อนขึ้นไปอยู่ในกลุ่มปรมาจารย์ขอบเขตโอเพ่นเฮเว่นระดับสูง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากขีดจำกัดสูงสุดของเขา ซึ่งก็คือระดับแปด เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น “สถานการณ์ของเจ้ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัว” จงเหลียงกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “โปรดให้ความใส่ใจมากขึ้นในช่วงสองสามปีข้างหน้านี้ หากเจ้าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติใดๆ ต้องแน่ใจว่าได้รายงานให้พวกเราทราบ” “ขอรับ” หยางไคตอบ แล้วถามอีกครั้ง “แล้ววันนี้มีเหตุอันใดที่ทำให้ผู้อาวุโสทุกท่านมาที่นี่หรือขอรับ?” “ท่านบรรพชนต้องการพบเจ้า!” สีหน้าของจงเหลียงพลันเคร่งขรึม เมื่อท่านบรรพชนกลับมา หยางไคก็อยู่ในระหว่างการปิดด่านแล้ว แต่ท่านบรรพชนก็รู้สึกทึ่งอย่างมากกับการมีอยู่ของบุคคลเช่นหยางไคในสถานศักดิ์สิทธิ์ชั้นใน ดังนั้นท่านจึงสั่งให้หยางไคไปเข้าพบท่านโดยเร็วที่สุด “เมื่อไหร่หรือขอรับ?” หยางไคถาม เขาก็ปรารถนาที่จะพบกับท่านบรรพชนเช่นกัน แต่ก่อนหน้านี้ท่านบรรพชนกำลังอยู่ในระหว่างการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ เขาจึงไม่สามารถพบท่านได้ ปัญหาเรื่องระเบียงมิติว่างจำเป็นต้องได้รับการรายงาน แต่ตามคำสั่งของเมิ่งฉีก่อนตาย หยางไคไม่เคยเปิดเผยปัญหานี้ให้ใครอื่นทราบ เพียงวางแผนที่จะอธิบายทุกอย่างเมื่อเขาได้พบกับท่านบรรพชน จงเหลียงพลันมีท่าทีอึดอัดใจ “อาจจะเป็นในอีกสองสามปีข้างหน้า ตอนนี้ท่านบรรพชนน่าจะกำลังพักฟื้นอยู่ แม้ว่าท่านจะสั่งให้เจ้าไปพบ แต่ก็ไม่มีใครคาดคิดว่าเจ้าจะออกมาจากการปิดด่านเร็วขนาดนี้” ตามการประเมินของท่านบรรพชนก่อนหน้านี้ หยางไคจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายสิบปีในการก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ด ถึงตอนนั้นท่านคงจะฟื้นฟูร่างกายเสร็จสิ้นและสามารถพบกับอนุชนที่น่าสนใจคนนี้ได้ ใครจะไปรู้ว่าในเวลาเพียงไม่กี่วัน หยางไคกลับประสบความสำเร็จในการก้าวขึ้นสู่ระดับเจ็ดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ท่านบรรพชนยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บครั้งก่อนอย่างสมบูรณ์เมื่อท่านออกไปต่อสู้กับราชันย์เผ่าหมึกอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาไม่ควรเข้าไปรบกวนท่านจริงๆ เมื่อท่านกลับมาพักฟื้น หยางไคพยักหน้าโดยไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ “ดี พักผ่อนเถอะ พวกเราจะขอตัว” จงเหลียงกล่าวพลางส่งสัญญาณให้ติงเหยาและคนอื่นๆ หยางไคและเฟิ่งอิ๋งโค้งคำนับและมองพวกเขาจากไป หลังจากออกจากลานบ้าน เหลียงอี้ว์หลงก็ถามขึ้นมาทันที “พี่จง ท่านกำลังคิดอะไรอยู่?” พวกเขาทั้งสี่รีบรุดมาที่นี่ หวังว่าจะชักชวนหยางไคเข้าสู่กองทัพของตน แต่กลับไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ และจงเหลียงยังส่งสัญญาณให้พวกเขารีบจากไปอีกด้วย แน่นอนว่าเหลียงอี้ว์หลงย่อมต้องการถามว่าทำไม จงเหลียงจึงตอบว่า “ข้าพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว พวกเราคนแก่ไม่ควรสร้างปัญหาให้กับเด็กรุ่นหลัง เจ้าอยากให้เขาเลือกอย่างไรหากทั้งสี่กองทัพพยายามจะชักชวนเขา? มันไม่เหมาะสมที่เขาจะสัญญากับพวกเราคนใดคนหนึ่ง ถึงอย่างไรพวกเราทุกคนก็เป็นส่วนหนึ่งของด่านเมฆาคราม ปล่อยให้เรื่องเป็นไปตามธรรมชาติไปก่อน แล้วค่อยมาคุยกันอีกทีหลังจากที่เขาคุ้นเคยกับที่นี่มากขึ้นแล้ว” ติงเหยาพยักหน้าตอบ “ดีแล้ว หากเราบังคับให้เขาเลือกตอนนี้ มันจะทำให้เขาลำบากใจจริงๆ อนาคตยังอีกยาวไกล อย่าเพิ่งรีบร้อนไปเลย” เมื่อพวกเขาพูดเช่นนี้แล้ว เหลียงอี้ว์หลงและเซินถูโม่ก็ไม่สามารถคัดค้านได้เช่นกัน ดังนั้นเรื่องนี้จึงถูกพักไว้ชั่วคราว