"คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผมหรอก ทางที่ดีคุณควรจะถอยออกไปรดีกว่านะ" เด็กหนุ่มผู้ใช้มีดสั้นเอ่ยขึ้นมาพักใหญ่ ข้าพเจ้าเรียกเขาแบบนั้นเพราะเขายังไม่ได้แนะนำตัวให้ฉันรู้จักเลยน่ะสิ ฉันลอบพ่นลมหายใจออกมาด้วยความรำคาญใจ ประโยคแนวๆ นี้มันช่างฮิตติดชาร์ตในศูนย์ฝึกเหลือเกิน ฉันเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ไปให้โดยไม่ได้โต้ตอบอะไร ไม่นานสัญญาณนับถอยหลังก็เริ่มขึ้น และพวกเราทั้งคู่ก็กระชับอาวุธในมือเตรียมกระโจนเข้าใส่กัน ฉันไม่ได้หมุนเวียนพลังวิชาพิเศษใดๆ เพราะอยากจะทดสอบพละพลังที่แท้จริงของเลเวล 3 ดูสักครั้ง "อึก..." เสียงอุทานหลุดออกมาจากปากเมื่อเห็นความเร็วของคู่ต่อสู้ มันช่างรวดเร็วปานลมพัด ระดับความเร็วของเด็กหนุ่มผู้ใช้มีดสั้นคนนี้จัดว่าเข้าขั้นยอดเยี่ยมมหาศาล ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยขขณะที่อาวุธของเราปะทะกันไม่หยุด 'เคร้ง! เคร้ง!' ร่างกายของฉันถูกแรงกระแทกจากมีดสั้นผลักให้ต้องถอยหลังไปหลายก้าว จู่ๆ ฉันก็สัมผัสได้ถึงกระแสลมบางเบาพัดผ่านใบหน้า เมื่อจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มมีดสั้น ฉันก็พบว่ามีม่านพลังสีเขียวจางๆ ห่อหุ้มร่างกายของเขาอยู่ เมื่อเห็นเขาเริ่มงัดพลังพิเศษออกมาใช้ ฉันจึงเริ่มหมุนเวียนพลังวิชาวงจรที่สามเพื่อรับมือทันควัน 'ฟึ่บ!' "คุณแพ้แล้วล่ะ" เด็กหนุ่มมีดสั้นเอ่ยพริบตาเดียวเมื่อปลายมีดหนึ่งของเขาแตะเข้าที่ลำคอของฉันพอดีเป๊ะ "ครับ... ผมยอมแพ้ ขอบคุณมหาศาลสำหรับการประลองนะ" ฉันเอ่ยพิกัดพร้อมกับก้าวเดินออกจากสังเวียนพริบตาเดียว เวลาสองวันล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันที่ฉันจะได้เริ่มต้นคลาสเรียนวิชาการต่อสู้ชั้นสูงเป็นครั้งแรก ฉันนั่งรถลอยตัวมุ่งหน้าไปยังเขตวงแหวนกลาง ศูนย์ฝึกแอนเดอร์สัน (Anderson Training Centre) อาคารสูงกว่าห้าสิบชั้นที่ดูแกร่งกร้าวและทรงพลังมหาศาล