'ปริศนาแห่งโทเท็มที่สมบูรณ์ โดย อเล็กซานเดอร์ คอปเปอร์ฟิลด์' นี่คือชื่อหนังสือที่บันทึกอยู่ในโบราณวัตถุชิปข้อมูลที่ฉันเพิ่งพบมา ตั้งแต่เก็บมันมาได้ในป่า ฉันยังไม่มีโอกาสได้นั่งอ่านมันอย่างจริงจังเลย ครั้งนี้จึงถือเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้ทำความเข้าใจกับมันอย่างลึกซึ้งเสียที ฉันเริ่มเปิดอ่านไปได้เพียงไม่กี่หน้า ก็มจมดิ่งลงสู่เนื้อหาที่แสนจะน่าสนใจพริบตาเดียว ข้อมูลที่บันทึกอยู่ในเล่มนี้คือขุมทรัพย์ทางความรู้อันล้ำค่าสำหรับฉันจริงๆ ในช่วงแรกของหนังสือจะเป็นการเกริ่นนำเกี่ยวกับ 'โทเท็ม' (Totems) โดยโทเท็มชิ้นแรกจะสามารถถูกรังสรรค์ขึ้นมาได้เมื่อยอดคนผู้นั้นก้าวเข้าสู่ระดับร้อยโท (Lieutenant Grade) ทันทีที่เลื่อนระดับมาจากระดับมาสเตอร์ (Master Grade) การสร้างโทเท็มไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย เพราะมันมีเงื่อนไขบีบบังคับอยู่หลากหลายประการ ข้อแรกคือ คุณมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้นในการสร้างโทเท็ม นั่นคือพริบตาที่ก้าวเข้าสู่ระดับร้อยโท หากพลาดโอกาสทองในรอบนี้ไป คุณจะต้องรอไปจนกว่าจะถึงระดับจอมพล (Marshal Grade) ถึงจะมีโอกาสที่สองมาถึง เงื่อนไขประการที่สองคือ ค่าความบริสุทธิ์ของมานาในร่างกายจะต้องสูงกว่า 70% ขึ้นไป หากความบริสุทธิ์ไม่ถึงระดับนี้ก็อย่าได้ฝันว่าจะสร้างโทเท็มได้สำเร็จเลย โทเท็มจะถูกแบ่งออกเป็นสามระดับคือ เกรดต่ำ, เกรดกลาง และเกรดสูง โทเท็มเกรดต่ำคือพวกที่ถูกสร้างขึ้นในขณะที่มานามีความบริสุทธิ์ต่ำกว่า 80% ส่วนเกรดกลางคือความบริสุทธิ์ไม่ถึง 90% และเกรดสูงคือพวกที่มีความบริสุทธิ์เข้าใกล้ 100% ในยุคเริ่มแรกที่มนุษย์เริ่มรู้จักการสร้างโทเท็ม พวกเขามักจะนำแรงบันดาลใจมาจากสัตว์อสูรและมักจะสร้างโทเท็มออกมาในรูปแบบของสัตว์ร้าย ซึ่งนั่นก็มเหตุผลสนับสนุนคือมันประหยัดทรัพยากรที่ต้องใช้ในการรังสรรค์มหาศาล ทว่ากาลเวลาผ่านไป เทคโนโลยีและวิทยายุทธ์ก็ก้าวล้ำขึ้น ผู้ใช้พลังเริ่มพัฒนาโทเท็มให้มีความทรงพลังและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นกว่าเดิม ในยุคปัจจุบัน ผู้คนมักจะเลือกสร้างโทเท็มออกมาในรูปแบบของ 'อาวุธ' เพราะมันให้พลังสังหารที่รุนแรงและใช้งานได้สะดวกกว่ามาก และที่สำคัญที่สุดคืออาวุธวิเศษปรกติทั่วไปเทียบไม่ติดเลยกับอาวุธที่สร้างมาจากโทเท็ม ตอนนี้ฉันใช้ดาบที่เป็นอาวุธวิเศษเกรด 1 อยู่ ทว่าถ้าฉันดันทะลึ่งไปจับอาวุธเกรด 2 มาใช้งาน มันก็จะไม่ยอมทำงานในมือฉันหรอกนะ แม้แต่ระะดับผู้เชี่ยวชาญก็ยังไม่สามารถเปิดใช้งานอาวุธเกรด 2 ได้ ทางเดียวที่จะทำได้คือต้องก้าวขึ้นไประที่ระดับสิบตรี (Corporal grade) หรือสูงกว่านั้นขึ้นไป ทว่าอาวุธโทเท็มนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันจะให้พลังเสริมแกผ้ผู้ใช้ในระดับที่อาวุธวิเศษปรกติไม่มีวันทำได้ และที่สำคัญคือโทเท็มใช้มานาเพียงครึ่งเดียวเมื่อเทียบกับการเปิดใช้งานอาวุธวิเศษปรกติ สิ่งที่ทำให้ฉันตกตะลึงที่สุดในหนังสือเล่มนี้ คือการบอกว่ามนุษย์หนึ่งคนสามารถครอบครองโทเท็มได้สูงสุดถึงเจ็ดชิ้น! ถึงแม้การจะสร้างได้ครบเจ็ดชิ้นนั้นจะต้องเป็นยอดคนที่แกร่งกล้าเข้าขั้นตำนานก็ตาม เจ็ดชิ้นงั้นเหรอ! คราวก่อนฉันยังหลงนึกว่าคนๆ หนึ่งจะมีโทเท็มได้แค่สองชิ้นเท่านั้น คือชิ้นแรกตอนเกรดร้อยโทและชิ้นที่สองตอนเกรดจอมพล ไม่ยักรุ้เลยว่ามันจะมีช่องทางการได้มาของโทเท็มที่มากมายขนาดนี้ และยังมียอดฝีมือที่ระดับสูงกว่าจอมพลขึ้นไปอยู่อีก พ้นจากช่วงเกริ่นนำที่แสนง่ายไปแล้ว เนื้อหาถัดมาคือเรื่องของ 'อักษรรูน' (runes) ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการรังสรรค์โทเท็ม มันมีอักษรรูนเป็นหมื่นเป็นแสนตัวที่มีความหมายต่างกันไป และสิ่งที่น่าเหนื่อยหน่ายที่สุดคือการอ่านอักษรรูนพวกนี้มันผลาญพลังจิต (mental energy) ของฉันไปมหาศาลเหลือเกิน ทีแรกฉันนึกว่าการอ่านรูนจะง่ายเหมือนการอ่านตัวหนังสือปรกติ ทว่าฉันคิดผิดมหันต์ ยิ่งฉันพยายามทำความเข้าใจมันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกอ่อนเพลียราวกับโดนสูบวิญญาณออกไปจากร่างอย่างไรอย่างนั้น จู่ๆ ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว ฉันจึงหยิบโบราณวัตถุชิปข้อมูลออกมาจากลิ้นชักแล้วลองนำไปเปรียบเทียบกับชิปที่วางขายตามตลาดในอินทเทอร์เน็ต และพริบตานั้นฉันก็ได้เห็นความแตกต่างที่ชัดเจน ชิปที่วางขายตามท้องตลาดจะมีสีดำสลับทองแดงเหมือนของฉันก็จริง ทว่าชิปข้อมูลที่ฉันพบมานั้น สีทองแดงของมันดูจะมีส่วนผสมของทองคำมากกว่า และถ้ามองดูให้ดีก็จะเห็นอักษรรูนขนาดจิ๋วที่สลักไว้จนละเอียดยิบซึ่งมองด้วยตาเปล่าแทบไม่เห็นเลยล่ะ ฉันร่วงรู้ความจริงข้อนี้ได้ก็ตอนที่ลองถ่ายรูปแล้วซูมดูเท่านั้นเอง โบราณวัตถุชิ้นนี้มันช่างพิเศษเหนือคำบรรยายจริงๆ มันคงถูกออกแบบมาเพื่อเก็บรักษาข้อมูลที่แสนจะสำคัญยิ่งยวดแน่ๆ ฉันใช้เวลาทั้งวันหมกมุ่นอยู่กับการศึกษาความรู้ในหนังสือเล่มนี้ ทว่าความรู้สึกคือฉันเพิ่งจะได้แค่สะกิดผิวเผินขของมันเท่านั้นเอง การจะอ่านหนังสือเล่มนี้ให้รอดได้คุณต้องมีพื้นฐานพลังจิตที่สูงมาก ฉันฝืนอ่านมาได้จนถึงช่วงเย็นก็แทบจะฟุบคาโต๊ะแล้วล่ะ เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายเริ่มจะรับไม่ไหวแล้ว ฉันจึงปิดหน้าต่างข้อมูลลงแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พลางหลับตาลงเพื่อพักผ่อนใจ ข้าพเจ้ารู้สึกเหมือนสมองถูกล้างจนสะอาดเอี่ยมจากการพยายามทำความเข้าใจอักษรรูนพวกนั้นแต่ทว่าก็น่าสนใจมหาศาล ถ้าไม่ติดว่าเพลียจนแทบจะตายตอนนี้ ฉันคงจะอ่านต่อไปจนถึงเช้าแน่ๆ เลย สุดท้ายฉันจึงตัดสินใจว่าจะแบ่งเวลามาศึกษาหนังสือเล่มนี้วันละหนึ่งชั่วโมง เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับวันที่ฉันจะก้าวไปถึงระดับร้อยโทในอนาคต "จิ๊บ จิ๊บ.." ฉันกะว่าจะงีบพักสายตาสักครู่แต่ไหงงดันเผลอหลับยาวไปเป็นชั่วโมงเสียอย่างนั้น และที่ตื่นมาได้ก็เพราะเสียงเรียกประท้วงของแอชลินนี่แหละ "เด็กดีๆ" ฉันว่าพลางลูบหัวปลอบใจเธอพริบตาที่ลุกขึ้นจากเตียง นับว่าโชคดีที่เธอปลุกฉันขึ้นมา ไม่องั้นคืนนี้ฉันคงตาค้างนอนไม่หลับกระทบถึงการฝึกพรุ่งนี้แน่ๆ ฉันจัดการสั่งอาหารสำหรับมื้อเย็นของเราทั้งคู่ ถึงแม้มันจะยังเช้าไปสักชั่วโมงสำหรับมื้อค่ำทว่าพอมองเห็นความหิวโหยในดวงตาแอชลินแล้ว ฉันก็ไม่รอช้าที่จะกดสั่งอาหารทันควัน รอเพียงสิบนาที อาหารพกพาจากโดรนก็มาส่งถึงที่หมาย "จิ๊บ จิ๊บ!" เธอส่งเสียงร้องร่าเริงพริบตาที่ฉันเริ่มจัดวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ ฉันยิ้มให้กับท่าทางขของเจ้ายัยตัวตะกละที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ฉันเปิดกล่องอาหารให้เธอทานออ่างเต็มคราบ ส่วนฉันเองก็เริ่มจัดการในส่วนของตัวเอง รสชาติอาหารสัตว์อสูรนี่มันเลิศล้ำจริงๆ ต่อให้กินบ่อยแค่ไหนก็ไม่มีวันเบื่อเลยสักนิด ในระหว่างที่ทานไป ฉันก็เปิดเน็ตดูความก้าวหน้าของโลกใบนี้ไปพลาง จากการต่อสู้เมื่อวานทำให้ฉันได้พบกับความจริงที่แสนเจ็บปวด ว่าในโลกใบนี้พละกำลังพเพียงอย่างเดียวมันยังไม่พอ คุณต้องมีอุปกรณ์ที่ดีมาช่วยสนับสนุนและเพิ่มพลังเสริมด้วย ถ้าเมื่อวานฉันมีชุดเกราะวิเศษเกรง 1 สวมใส่อยู่ กระดูกขของฉันคงไม่แตกละเอียดระเนระนาดแบบนั้น หรือถ้ามีรองเท้าวิเศษดีๆ บาดแผลหลายจุดก็น่าจะหลบเลี่ยงได้ตั้งแต่แรกแล้ว ความจริงมันมีอาวุธวิเศษและน้ำยาพพร่ำรำพันมากมายที่จะช่วยป้องกันไม่ให้เราต้องมาเจออาการบาดเจ็บสาหัสหรือกระทั่งความตายในตอนที่ออกไปผจญภัยข้างนอก นับเป็นโชคดีที่ทริปนี้ฉันกอบโกยเงินมาได้เป็นกอบเป็นกำ ทำให้พอจะมีทุนรอนเพียงพอที่จะมองหาชุดเกราะวิเศษเกรด 1 มาสวมใส่ป้องกันตัวเองเสียที อาวุธวิเศษเกรด 1 ทั่วไปจะมีราคาเริ่มต้นที่ห้าหมื่นเครดิต ซึ่งนั่นคือราคาของเกรดต่ำสุดด้วยนะ ทว่าพอเป็นพวกเกราะวิเศษแล้ว ราคาเริ่มต้นของเกรดต่ำสุดมันพุ่งทยานไปถึงหนึ่งแสนเครดิตเลยทีเดียว และตอนนี้ฉันก็กำลังนั่งคัดเลือกพวกมันอย่างขะมักเขม้นขผ่านหน้าจอโฮโลแกรม