## บทที่ 1485: บทที่ 1484 --- ไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจกับมือข้างที่ขาดวิ่นแม้แต่น้อย ลำแสงอันอบอุ่นพลันเข้าโอบล้อมบาดแผลและสรรค์สร้างมือข้างใหม่ขึ้นมาโดยสมบูรณ์ กล้ามเนื้อ, เส้นเลือด, กระดูก, และเนื้อหนังถูกฟื้นฟูขึ้นในชั่วพริบตาจนกลับคืนสู่รูปทรงของมือข้างเดิม สัมผัสรับรู้เริ่มหวนคืน ทุกครั้งที่คทาฟาดลงบนร่าง บีบันยังคงสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างแจ่มชัด แรงกระแทกช่วยกระตุ้นให้โลหิตและพลังงานไหลเวียน ข้อต่อทุกส่วนสอดประสานกันอย่างเหมาะเจาะ นิ้วทั้งห้าขยับได้ดั่งใจนึก ไม่ต่างอะไรไปจากมือก่อนที่เขาจะสูญเสียมันไปเลย ‘นักบุญหญิง... การปรากฏกายอีกครั้งในรอบหลายร้อยปีงั้นหรือ?’ ฮายาเต้เคยคาดการณ์ไว้ว่าเหล่าทวยเทพสวรรค์ต่างหวาดระแวงในตัวนักบุญหญิงอย่างที่สุด แล้วเหตุใดนางจึงสามารถถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย? พรแห่งเทพธิดาที่สถิตอยู่ใน ‘กรีด’ ของเกริดเองก็น่าจับตามองเช่นกัน มันคงไม่แปลกหากความพิโรธของเทพธิดาจะถาโถมเข้าใส่เกริดหลังจากที่เขากวาดล้างโบสถ์รีเบคก้า แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาเคยกระทั่งคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติหากพรนั้นจะถูกริบคืนไปเสียด้วยซ้ำ “อืม... ขอบใจ” การรักษาสิ้นสุดลง บีบันสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัวและเอ่ยขอบคุณรูบี้ เขาไม่ได้ผลีผลามให้คำสัญญาว่าจะตอบแทนบุญคุณ หากรูบี้เป็นนักดาบก็ว่าไปอย่าง แต่ในฐานะนักบุญหญิง ราชันย์ดาบเช่นเขากลับมิอาจทำสิ่งใดเพื่อนางได้ มีหลายสิ่งที่เขาสามารถมอบให้ในฐานะสมาชิกของหอคอย ไม่ใช่ในฐานะราชันย์ดาบ แต่... เขาไม่อาจทิ้งร่องรอยของหอคอยไว้ให้คนภายนอกได้ “ไม่เป็นไรค่ะ ท่านบาดเจ็บสาหัสเพราะพี่ชายของข้า เป็นหน้าที่ของข้าโดยชอบธรรมที่จะต้องรักษาท่าน” ความโกลาหลโดยรอบสงบลง เป็นเพราะเกริดได้สลายฝูงชนที่มุงดูออกไปจนหมดสิ้น บัดนี้ผู้คนที่ยังคงอยู่ในที่เกิดเหตุจึงมีเพียง เกริด, รูบี้, เมอร์เซเดส, และบีบัน “แค่โดนตัดมือเท่านั้น ไม่ได้เจ็บหนักหนาอะไรนักหรอก หากนี่เป็นการต่อสู้จริง ข้ายังคงยืนหยัดต่อสู้ในสภาพนี้ได้อีกสองวันสองคืน” เขาไม่ได้เอ่ยโอ้อวดเพราะทิฐิหรือเพราะมิอาจยอมรับความพ่ายแพ้ เขาเพียงแสร้งทำเป็นพูดทีเล่นทีจริงเพื่อไม่ให้เกริดต้องรู้สึกผิด บีบันรู้ดีแก่ใจว่าผลลัพธ์ได้ถูกตัดสินไปแล้วตั้งแต่ชั่วขณะที่เกริดชัก ‘ดาบจันทราดับสูญ’ ออกมา ชะตากรรมของการต่อสู้แทบไม่เกี่ยวข้องกับโลกทางจิตใจของเขาที่สั่นคลอนจากการพยายามปกป้องเหล่าสักขีพยานเลยแม้แต่น้อย ผลลัพธ์เพียงแค่ถูกฉุดให้มาถึงเร็วยิ่งขึ้นเท่านั้น ‘ไม่ใช่เพียงเหล็กราตรีจันทราที่น่าสะพรึงกลัว อัตราการเติบโตของเขามันรวดเร็วจนน่าขันเมื่อเทียบกับพรสวรรค์ที่มีอยู่ แม้แต่เพลงดาบราชันย์ผู้ไม่เคยพ่ายฉบับดั้งเดิมก็ยังถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง’ แต่สิ่งที่น่าตื่นตะลึงที่สุดคืออานุภาพแห่งระบำดาบ ก่อนหน้านี้ ภาพลักษณ์ของเกริดขณะร่ายรำเพลงดาบนั้นช่างน่าเวทนา ท่วงท่าที่ฝืนธรรมชาติซึ่งถูกชี้นำโดยตัวระบำดาบนั้นไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยที่ถูกผู้ใหญ่จูงมือบังคับให้เดิน ใช่แล้ว เมื่อไม่นานมานี้ เกริดยังไม่สามารถควบคุมระบำดาบได้เลยด้วยซ้ำ แก่นแท้ของปัญหาก็คือตัวระบำดาบเอง มันมีท่วงท่าอันไร้ค่าอยู่มากมาย เพราะระบำดาบเป็นเพียงเครื่องมือในการประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ มันทั้งควบคุมไม่ได้และไร้ประสิทธิภาพ ด้วยเหตุนี้เกริดจึงถูกฉุดรั้งไว้โดยข้อจำกัดดังกล่าว แต่บัดนี้มันแตกต่างออกไป เกริดกำลังจะสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบของระบำดาบได้ดั่งใจนึก มันแปรเปลี่ยนเป็นเพลงดาบอย่างแท้จริง เพลงดาบที่มีเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้า เพลงดาบที่เหมาะสมกับบุรุษนามว่า ‘เกริด’ แต่เพียงผู้เดียว มันยอดเยี่ยมเกินตรรกะเพราะมีรูปแบบที่มิอาจลอกเลียนได้ด้วยโครงสร้างร่างกายของมนุษย์ เพลงดาบที่ฝ่าฝืนกฎกายภาพนั้นทั้งรวดเร็วและเปี่ยมประสิทธิภาพ มันดุร้ายและทรงพลังทำลายล้าง มันสำแดงอานุภาพทำลายล้างที่ผสานเข้ากับผลพิเศษอันตระการตาของระบำดาบ เหตุผลที่บีบันไม่ได้รู้สึกประทับใจกับการที่เพลงดาบราชันย์ผู้ไม่เคยพ่ายฉบับดั้งเดิมถูกสร้างขึ้นมาใหม่เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี ก็เพราะระบำดาบของเกริดได้สร้างความประทับใจอันแรงกล้ายิ่งกว่า ‘มันไร้ซึ่งกฎเกณฑ์อันล้ำลึก’ ในเพลงดาบที่สร้างโดยอัจฉริยะมักมีความแพรวพราวแฝงอยู่ ทฤษฎีซึ่งตั้งอยู่บนแรงบันดาลใจอันแรงกล้าได้แสดงออกถึงความเป็นศิลป์ที่คนทั่วไปมิอาจหยั่งถึง ส่วนที่ดูเหมือนไร้ประสิทธิภาพกลับกลายเป็นข้อได้เปรียบอันผิดแผก ทว่าระบำดาบของเกริดนั้นได้รับการพัฒนาขึ้นจากความรู้และประสบการณ์ มันจึงมีประสิทธิภาพอย่างยิ่งยวด การเพิกเฉยต่อกฎกายภาพกลายเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ผลลัพธ์ที่ได้นั้นแตกต่างจากเพลงดาบที่สร้างโดยอัจฉริยะ แต่มันก็ยากที่ผู้อื่นจะก้าวล้ำเข้ามาได้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ มันจึงยอดเยี่ยมเกินตรรกะ ‘ช่างเป็นเพลงดาบที่ยอดเยี่ยมนัก’ มันคล้ายคลึงกับเพลงดาบไร้เทียมทาน ยิ่งไปกว่านั้น มันคือเพลงดาบไร้เทียมทานที่ถูกเลือกโดยมุลเลอร์ อัจฉริยะผู้นั้น ราชันย์ดาบมุลเลอร์เรียนรู้เพลงดาบไร้เทียมทานเพราะเขาสร้างเพลงดาบของตนเองไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่เลย หลังจากชั่งน้ำหนักถึงความแตกต่างระหว่างเพลงดาบที่สร้างโดยอัจฉริยะกับเพลงดาบที่สร้างโดยปรมาจารย์แล้ว เขาก็ได้เลือกหนทางที่ดีที่สุด ในทางกลับกัน เพลงดาบราชันย์ผู้ไม่เคยพ่ายคือเพลงดาบขั้นสูงสุดที่สร้างโดยอัจฉริยะ เป็นเพลงดาบที่สามารถปลดปล่อยพลังทำลายล้างสุดขั้วได้ในดาบเดียว ในมุมมองของบีบัน ระบำดาบของเกริดนั้นช่างน่าหลงใหลยิ่งกว่าสิ่งใด จิตใจของเขาสัมผัสได้เช่นนั้น โดยมิต้องเปรียบเทียบว่าสิ่งใดเหนือกว่า ‘ถึงจะไร้มารยาทไปหน่อย แต่ยิ่งรู้จักก็ยิ่งชอบใจ’ บีบันแย้มยิ้มอย่างเบิกบานใจและค่อยๆ ร่ายรำเพลงดาบไร้เทียมทาน เป็นขั้นตอนสุดท้ายเพื่อตรวจสอบสภาพของมือที่ฟื้นฟูขึ้นใหม่ มันสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ “ข้าดีใจนัก” เกริดมองบีบันแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก เห็นได้ชัดว่าเขากังวลใจมากเพียงใด บีบันตบไหล่เขาเบาๆ “ข้าอาจจะแก่แล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่รุ่นน้องต้องมาเป็นห่วงข้าหรอก” ขณะพูด บีบันเหลือบมองดวงตาของเมอร์เซเดส แม้พวกมันจะส่องประกายดุจดวงดาวนับล้าน แต่ก็ยังคงเป็นเพียงดวงตาคู่หนึ่ง สิ่งลี้ลับก็คือดวงตาคู่นี้ ซึ่งเป็นที่จับตาของเหล่าสมาชิกหอคอย ได้ถูกยืมใช้โดยเกริดระหว่างการประลอง ระบำดาบอันดุร้ายดุจท่วงท่าของอสูรร้ายพลันถูกขัดเกลาจนวิวัฒน์สู่เคล็ดวิชาที่ล้ำหน้าไปหลายทศวรรษ นับจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือได้ยากยิ่งยวด คมดาบนับหมื่นและเพลงดาบไร้เทียมทานต่างสิ้นประสิทธิผล ทว่ามันคือวิวัฒนาการที่แท้จริงหรือ? ตัวตนที่แท้จริงของเกริดกลับถูกสะกดข่มอยู่ในรูปแบบนี้ บางทีในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ระบำดาบ ‘ของจริง’ ที่ใช้โดยเกริด อาจน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าระบำดาบของเกริดที่ยืม ‘สายตาเฉียบแหลม’ มาใช้มากนัก “ในอนาคต เจ้าควรยับยั้งชั่งใจจากการยืมดวงตาของนางบ้าง มีความกังวลว่าเจ้าจะติดนิสัยที่ไม่เข้ากับตัวตนของเจ้าขึ้นมา” “......” เมอร์เซเดสจ้องมองบีบันอย่างเย็นชา ชายผู้ไม่ลังเลที่จะให้คำแนะนำจนถึงนาทีสุดท้าย รูบี้ซึ่งบังเอิญเห็นเข้าถึงกับสะดุ้งตกใจ บีบันไม่ทันได้สังเกตขณะที่เขาสร้างม่านพลังขึ้นมา เกริดและเขาถูกแยกออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ เป็นการสนทนาที่เป็นความลับ “เอาล่ะ ของขวัญที่ข้าสัญญาไว้” บีบันดึงบางสิ่งออกมาจากมิติเก็บของ มันคือเขี้ยวขนาดมหึมาสูงท่วมร่างของบีบัน มันไม่ใช่เขี้ยวแบบปกติและส่วนปลายก็มิได้แหลมคม มีเพียงส่วนที่ยื่นออกมาเล็กน้อยเท่านั้น กระนั้น มันกลับปลุกความคาดหวังได้อย่างมหาศาล ระดับความแข็งแกร่งของมันเทียบเคียงได้กับกรีด “ชีวิตคือการเวียนว่ายตายเกิด ร่างกายของมังกรศิลา กูเจล ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหอคอย กระดูกและเกล็ดได้กลายเป็นยุทโธปกรณ์ของเหล่าสมาชิก และเลือดกับเนื้อได้กลายเป็นยาอายุวัฒนะ มอบร่างกายและมานาที่ทรงพลังยิ่งขึ้นให้แก่พวกเขา หนึ่งในสิ่งที่หลงเหลืออยู่คือเขี้ยวเล่มนี้” มันไม่ได้ถูกทิ้งไว้โดยตั้งใจ “แม้แต่ราดวูล์ฟก็มิอาจแตะต้องมันได้เนื่องจากความแข็งแกร่งของเขี้ยวกูเจล มีวิธีที่จะดัดแปลงมันโดยใช้ภาพวาดของอาเบลลิโอหรือสะกดมันด้วยเหล็กราตรีจันทรา แต่พวกเขาก็ล้มเลิกไปเพราะหวั่นเกรงว่าคุณค่าของมันจะด้อยลง” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของบีบัน “มันเป็นของดูต่างหน้ามาเป็นเวลานาน... แต่บัดนี้ดูเหมือนว่าโชคชะตาได้เตรียมของขวัญชิ้นนี้ไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ” บีบันไม่ได้เอ่ยถึงเหล่าทวยเทพ สายตาของเขามองไปยังโลกที่อยู่สูงส่งยิ่งกว่าเหล่าทวยเทพ เป็นการเป็นปฏิปักษ์โดยสมบูรณ์ต่อรีเบคก้า ผู้ซึ่งอ้างตนว่าเป็นผู้สร้างโลก นั่นหมายความว่าเหล่าสมาชิกหอคอยได้สิ้นศรัทธาในเหล่าทวยเทพแล้ว “เจ้าจะสามารถรังสรรค์สิ่งมหัศจรรย์จากมันได้อย่างแน่นอน” “......” เกริดจ้องมองไปยังเขี้ยว การหลอมเป็นสิ่งจำเป็น เขาต้องคำนึงถึงปริมาณที่จะสูญเสียไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ในกระบวนการ มันเป็นมวลสารที่สามารถสร้างดาบยาวได้สองเล่ม หรือดาบหนึ่งเล่มกับเกราะหนึ่งชิ้น การนำไปสร้างหมวกหรือถุงมือคงเป็นการฟุ่มเฟือยเกินไป ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพของเกราะส่วนรองก็ไม่ดีเท่าเกราะหลักอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงไม่อยู่ในลำดับแรก สายตาของเกริดหันไปมองดาบของบีบัน ขนาดของดาบหดหายไปหนึ่งในสามส่วน เป็นผลพวงมาจากดาบจันทราดับสูญ เกริดเอ่ยกับบีบันผู้กำลังแย้มยิ้มอย่างสงบ “ข้ากำลังคิดจะสร้างดาบสองเล่ม ดาบของท่านบีบัน และดาบของข้า” “ดาบของข้า...?” บีบันหุบปากฉับ เขาจ้องมองเกริดอย่างเหม่อลอยชั่วขณะ จากนั้นจึงสัมผัสได้ถึงจิตใจของบุรุษตรงหน้าและหัวเราะออกมา “ขอบคุณมาก... ข้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” “ตลอดมา ท่านมอบของล้ำค่าให้ข้ามากมายนัก สมควรแล้วที่ข้าจะตอบแทนบุญคุณท่านบ้าง” “......” ราชันย์ดาบบีบัน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า ผู้คนต่างเคารพยำเกรงและเทิดทูนบูชาเขา ไม่มีผู้ใดปฏิบัติต่อเขาอย่างเท่าเทียม บีบันรู้สึกอ้างว้างอย่างสุดซึ้ง เขาได้รับของขวัญนับไม่ถ้วนจากผู้คนที่รับใช้ แต่กลับมิเคยได้รับความอบอุ่นใจเลยแม้แต่น้อย เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่ต่างอะไรจากเครื่องบรรณาการ หลังจากละทิ้งโลกและเข้าร่วมกับหอคอย เขาได้พบกับเหล่าสมาชิกที่มีชะตากรรมคล้ายคลึงกันและต่างปลอบโยนซึ่งกันและกัน แต่... นั่นก็เป็นเพียงการปลอบประโลมชั่วคราวเพื่อแลกกับการตัดขาดจากโลกภายนอก บีบันไม่มีเพื่อนแท้ ไม่มีใครปฏิบัติต่อเขาอย่างเท่าเทียม ทว่าในชั่วขณะนี้ เกริดกำลังเผชิญหน้ากับเขาอย่างตรงไปตรงมา ดวงตาคู่นั้นซึ่งเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมมากกว่าความเคารพยำเกรง ช่างอบอุ่นเสียจนทำให้บีบันลืมเลือนความเยียบเย็นของสายลมแห่งเหมันต์ไปสิ้น [ท่านได้สร้างสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับบีบัน ลำดับที่ 9 แห่งหอแห่งปัญญา] “ข้าควรจะกลับได้แล้ว... แล้วพบกันใหม่คราวหน้า” บีบันลูบเคราของตน พลางแสดงท่าทีเขินอายอย่างไม่สมกับเป็นตนเอง จากนั้นเขาพยายามจะสลายม่านพลังดาบ เกริดบอกเขาว่า “ตอนนี้ท่านยังกลับไปไม่ได้” “กลับไม่ได้รึ? ทำไม? ใครกันที่ไม่อนุญาต?” เกริดอธิบายให้บีบันที่กำลังสับสนฟังว่า “ทำไมน่ะหรือ? ก็เพราะท่านบีบันนั่นแหละ” “......?” “ท่านไม่ได้เอ่ยถึงหอคอยต่อหน้าผู้คนหรอกหรือ? ข้าสั่งให้พวกเขาห้ามเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้วก็จริง แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะได้ผลหรือไม่ เพราะภาพลักษณ์ที่ท่านสร้างไว้กับผู้คนนั้นมันรุนแรงเกินไป หากมีใครสักคนไม่อาจข่มความสงสัยของตนและสืบสวนเรื่องหอคอยจากสิ่งที่ท่านพูด มันอาจกลายเป็นปัญหาได้ในหลายๆ ทาง” “...ข้าคงต้องใช้ความรุนแรงเสียแล้ว” หากเขาตามหาพยานเหล่านั้นแล้วทุบเข้าไปที่ท้ายทอยแรงๆ สักที ก็ยังพอมีความหวังว่าจะทำให้พวกเขาความจำเสื่อมได้ เกริดหยุดบีบันที่กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่แสดงละครไปกับข้าสักพักก็พอ” “ในทางไหน?” “อย่างที่ท่านรู้ ไรน์ฮาร์ทมีหอคอยเวทมนตร์โอเวอร์เกียร์ แต่ยังไม่มีหอคอยดาบ” “หอคอยดาบ? ไม่มีของแบบนั้นที่ไหนในโลกหรอก” “แต่มันจะปรากฏขึ้นที่นี่” “......?” “ไม่กี่ปีก่อน ข้าสร้างหอคอยเพิ่มอีกสามแห่ง แต่จำนวนนักเวทนั้นน้อยเกินไป ดังนั้นหอคอยแห่งหนึ่งจึงว่างอยู่ ข้าจะประกาศให้มันเป็นหอคอยดาบ และท่านจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นปรมาจารย์หอคอยดาบโอเวอร์เกียร์คนแรก หลังจากเข้าร่วมพิธีเปิดตัวแล้ว ก็แค่สอนเพลงดาบให้แก่ผู้คนที่นั่นสักสองสามวัน ทันทีที่ท่านกลับไป ข้าจะแต่งตั้งปรมาจารย์หอคอยสองคนและลบร่องรอยของท่านทิ้ง” “ข้าคือราชันย์ดาบ... อัจฉริยะชื่อดังจากทั่วทั้งทวีปต่างเดินทางมาหาข้าพร้อมกับกองสมบัติเงินทองสูงท่วมภูเขา เพียงหวังจะได้เป็นศิษย์ ข้ายังปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด แต่ตอนนี้เจ้าจะให้ข้ามาแสดงเป็นครูสอนดาบงั้นรึ?” “ถ้าท่านไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำก็ได้ แต่ถ้าวันหนึ่งผู้คนล่วงรู้เกี่ยวกับหอแห่งปัญญาขึ้นมา และกลายเป็นว่าบีบันคือต้นเหตุ... ท่านจะได้รับโทษหนักจากฟรอนซาลท์” “อึก... สมาชิกหอคอยไม่สามารถมีปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอกได้...” “แล้วถ้าเป็นการมีปฏิสัมพันธ์ในฐานะปรมาจารย์หอคอยดาบโอเวอร์เกียร์ ไม่ใช่ในฐานะสมาชิกหอคอยล่ะ? ตัวตนของท่านจะไม่ถูกเปิดเผยหรอก” “อึก... ปรมาจารย์หอคอยดาบโอเวอร์เกียร์... ข้าไม่ชอบชื่อนี้เลย...” “ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ไม่สำคัญหรอกว่าท่านจะต้องทำความสะอาดไปตลอดชีวิต” “...หนึ่งสัปดาห์ ข้าจะอยู่แค่หนึ่งสัปดาห์เท่านั้น” “เป็นการตัดสินใจที่ดี” นี่คือวันแรกที่ยอดนักดาบผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดได้รับการแต่งตั้งให้เป็นปรมาจารย์หอคอยคนแรกแห่งหอคอยดาบโอเวอร์เกียร์ ตัวตนของเขาถูกปิดบังไว้อย่างคร่าวๆ เขาถูกแนะนำในฐานะฤาษีเก็บตัว เช่นเดียวกับคิรินัส นักหอกอันดับหนึ่งของทวีป เพียงเท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ใบสมัครหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็วจนกองเป็นภูเขา “ว่าแต่...” หลังจากพิธีเปิดตัวซึ่งจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตามคำขอของบีบันจบลง เมอร์เซเดสกล่าวว่านางจะขอรับการชี้แนะจากบีบัน เกริดจึงเดินกลับไปที่โรงตีเหล็กเพียงลำพัง แล้วเขาก็บ่นพึมพำกับตัวเอง “เขามาทำอะไรกันแน่? แค่มาเที่ยวเล่นงั้นหรือ...?” เกริดไม่รู้ถึงจุดประสงค์ในการมาเยือนของบีบันเลย เขารู้เพียงว่าทุกอย่างมันลงตัวไปหมด เขาได้รับเขี้ยวมังกร, ระดับทักษะการรักษาของรูบี้ก็เติบโตอย่างรวดเร็ว, และเขายังสามารถใช้แรงงานของราชันย์ดาบรุ่นก่อนได้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม สำหรับเกริดแล้ว บีบันคือการมีอยู่ที่ราวกับถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง หลายวันผ่านไป บีบันจึงนึกถึงสิ่งที่ตนเองหลงลืมไปได้ มันคือวันที่เปียโร่และอดีตอัศวินแดงกลับมาจากภารกิจของพวกเขา