## บทที่ 1610 เทวทูตคือผู้พิทักษ์และตัวแทนแห่งทวยเทพ พวกมันปกป้องและบังคับใช้กฎที่เหล่าทวยเทพสร้างขึ้น แทรกแซงกิจการส่วนตัวเพื่อรักษาเกียรติภูมิของพระเจ้า เหตุผลแห่งการถือกำเนิดก็เพื่อพระเจ้าแต่เพียงเท่านั้น พวกมันมิอาจกลายเป็นพระเจ้าได้แม้จะได้รับการบูชานับครั้งไม่ถ้วน แม้แต่ในยุคสมัยที่มหาปิศาจแห่งขุมนรกปกครองด้วยความหวาดกลัว พวกมันก็ไม่สามารถกลายเป็นเทพปิศาจหรือมารพระเจ้าได้ เทวทูตและปิศาจถูกจัดเป็นเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างจากพระเจ้าโดยสิ้นเชิง เว้นเสียแต่จะเป็นตัวตนอันบิดเบี้ยวเช่นซิทรี ผู้เป็นศูนย์รวมแห่งหลักการ พวกมันไม่สามารถสั่งสม ‘มโนทัศน์’ แห่งความเป็นพระเจ้าได้ นี่คือปราการป้องกันขั้นต่ำสุด เทวทูตทั้งเจ็ดและปิศาจทั้งสามที่รีเบคก้าและยาธานสร้างขึ้นในปฐมกาล… บางตนมีพลังอำนาจเหนือล้ำกว่าพระเจ้าทั่วไปตั้งแต่แรกเกิด ดังนั้นหากพวกมันสามารถสร้างมโนทัศน์แห่งความเป็นพระเจ้าขึ้นมาได้ ดุลยภาพแห่งโลกสวรรค์จะพังทลาย และเทพส่วนใหญ่จะสูญสิ้นความน่าเคารพยำเกรง “ดีมาก” ราฟาเอล อัครเทวทูตอันดับหนึ่ง หนึ่งในตัวตนพิเศษสุดที่ได้บูชาเทพีแห่งแสงสว่างจากระยะใกล้ชิดที่สุด… เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม วิญญาณของช่างตีเหล็กที่ถูกรวบรวมมาเผื่อไว้… ความสามารถของมันในฐานะเทวทูตองค์ใหม่ที่จะมาแทนที่เฮ็กเซเทียนั้น เหนือกว่าที่ราฟาเอลคาดหวังไว้มาก แม้ฝีมือจะยังไม่เทียบเท่าเฮ็กเซเทีย แต่ราฟาเอลตัดสินว่านั่นเป็นปัญหาที่กาลเวลาจะช่วยแก้ไข พวกมันชื่นชอบเทวทูตตนนี้อย่างแท้จริง “เฮ็กเซเทียสามารถถูกจองจำไปตลอดกาลได้แล้ว ในสักวันหนึ่ง เจ้าจะทำหน้าที่ของมันได้ครบถ้วน” เทวทูตช่างตีเหล็กเกาศีรษะตนเองเมื่อได้ยินคำชื่นชมจากราฟาเอล "ท่านยกย่องข้าเกินไปแล้ว แค่เทวทูตเช่นข้า จะไปแทนที่เทพเฮ็กเซเทียได้อย่างไร?” “มองข้าสิ เพียงเพราะเจ้าเป็นเทวทูต ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะด้อยกว่าพระเจ้า ในความเป็นจริง เทวทูตบางตนสูงศักดิ์กว่าพระเจ้าเสียอีก” “มีเพียงเหล่าอัครเทวทูตเท่านั้นที่พิเศษเช่นนั้น…” “ฮ่าฮ่า เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ตรงกันข้าม เหล่าอัครเทวทูตต่างหากที่มีข้อจำกัดมากกว่า ลองนึกถึงกรณีของซาเรียลที่ถูกเนรเทศในสมัยก่อนสิ พวกนั้นทำงานตามที่เทพีออกแบบไว้เท่านั้น ไม่สามารถวิวัฒนาการได้เพราะเป็นเหมือนเครื่องจักรและมีจินตนาการที่อ่อนแอ ในบรรดาอัครเทวทูต มีเพียงกาเบรียลและข้าเท่านั้นที่พิเศษ ในขณะที่เทวทูตเช่นพวกเจ้ากลับมีความคิดอิสระเหมือนกับกาเบรียลและข้า” ทั้งหมดนี้เป็นเพราะชาติก่อนของมันเคยเป็นมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังได้ขึ้นสวรรค์พร้อมกับสืบทอดทักษะฝีมือจากชีวิตมนุษย์ของมันมาด้วย ทักษะที่ก้าวขึ้นสู่ระดับตำนาน… วิชาแขนงนี้ถูกขัดเกลาให้เฉียบคมขึ้นอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม ด้วยพรจากเทพีและพรจากกาเบรียล ทำให้มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าสมัยที่ยังมีชีวิตเสียอีก ราฟาเอลกลืนคำพูดสุดท้ายเหล่านี้ลงไปแล้วยิ้มออกมา เทวทูตช่างตีเหล็กสับสนงุนงง ราฟาเอลไม่ได้เปิดเผยที่มาของความเชื่อมั่นนี้ มันจึงทำได้เพียงเกาศีรษะต่อไป ทว่าในใจกลับต้องการจดจ่ออยู่กับความรู้สึกที่ยังคงติดอยู่ที่ปลายนิ้ว มันคือสัมผัสที่รู้สึกได้เมื่อสร้างผลงานที่ฉายออกมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำซึ่งล่องลอยอยู่ในใจ เป็นความรู้สึกโหยหาและอบอุ่นใจ *** เจ้าของศาสตราศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวขึ้นทั่วทั้งทวีป เลาเอลถึงกับวางแผนที่จะส่งอัครสาวกไปปราบปรามพวกมัน นั่นหมายความว่าเขามองสถานการณ์นี้อย่างจริงจัง อย่างไรก็ตาม นั่นเป็นเพียงเรื่องของความเป็นไปได้ เขาเพียงระแวดระวังสถานการณ์ที่เศษเดนของสามโบสถ์จะใช้ศาสตราศักดิ์สิทธิ์เป็นสัญลักษณ์เพื่อรวบรวมผู้ศรัทธาหลายร้อยหรือหลายพันคน เขาไม่ได้รู้สึกว่าสามโบสถ์ในปัจจุบันเป็นภัยคุกคาม จะมีเหตุผลอะไรให้ต้องหวาดกลัวพวกที่กระจัดกระจายกันเป็นกลุ่มเล็กๆ อย่างน้อยแค่หลายสิบหรือหลายร้อยคนกันเล่า? เกริดเองก็ตระหนักถึงสถานการณ์นี้ดี เขาไม่ได้กังวลกับเหตุการณ์นี้มากนัก และมองว่ามันเป็นเพียงโอกาสที่จะได้ทดสอบประสิทธิภาพของศาสตรามังกรและชุดเกราะที่สร้างขึ้นใหม่ เขายังมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะไม่รบกวนช่วงเวลาของเหล่าอัครสาวก ซึ่งกำลังใช้ชีวิตประจำวันที่สงบสุขอย่างหาได้ยาก แม้แต่ในขณะนี้ เมอร์เซเดสก็คงกำลังฝึกฝนดาบอย่างหนัก เธอเป็นแบบอย่างของอัศวินทั่วโลกและไม่รู้จักคำว่าพักผ่อน ‘บางทีนางอาจกำลังทำสมาธิพร้อมกับทบทวนจรรยาบรรณอัศวินอยู่ก็ได้…’ รอยยิ้มลึกซึ้งปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเกริดขณะจินตนาการถึงเมอร์เซเดสที่คุกเข่าอยู่ท่ามกลางแสงอรุณ เขาภูมิใจในตัวเมอร์เซเดส แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เขาหวังว่าเธอจะมีงานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ บ้าง “ท่านจะไปแล้วหรือ?” ไบบัน—สมบัติเทพชิ้นใหม่ของเทโอเวอร์เกียร์—เอ่ยถามอย่างระมัดระวังขณะชื่นชมรูปลักษณ์ของดาบที่โปร่งใสและงดงามราวกับเกล็ดของมังกรเร้นกายแครนเบล เขาดูผิดหวัง ปฏิกิริยาของสมาชิกหอคอยคนอื่นๆ ก็คล้ายคลึงกัน เสียงค้อนของเกริดที่ดังกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน, เหล่าโครงกระดูกโอเวอร์เกียร์น่ารักที่เต้นรำไปตามจังหวะค้อน, ก็อดแฮนด์ผู้ใจดีที่ช่วยไบบันทำความสะอาด, แรนดี้ผู้มีเอกลักษณ์ซึ่งพยายามจะบรรลุการรู้แจ้งทุกครั้งที่ได้เรียนรู้, และโนเอะกับเนเฟลิน่าผู้แสนบริสุทธิ์ที่วิ่งเล่นไปตามโถงทางเดินอย่างบ้าคลั่ง—กลุ่มของเกริดที่อยู่กับพวกเขามาพักหนึ่งได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของหอคอยไปแล้ว พวกเขากลัวว่าความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นจะใหญ่เกินไป สมาชิกหอคอยได้ตัดขาดตนเองจากโลกภายนอกเป็นเวลาหลายร้อยถึงหลายพันปีเพื่อสันติภาพของโลก พวกเขาเชื่อว่าตนเองปรับตัวเข้ากับความสันโดษได้อย่างสมบูรณ์แล้ว แต่ความเป็นจริงกลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง สมาชิกหอคอยที่ตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้กลับมีความสุขอย่างเป็นธรรมชาติ พวกเขายืนยันได้ว่าตนเองยังคงเป็นมนุษย์ธรรมดา เกริดเองก็เช่นกัน เขารู้สึกชื่นชมในจิตวิญญาณอันสูงส่งและพลังใจของสมาชิกหอคอยที่ยังคงรักษาความเป็นมนุษย์ไว้ได้แม้ต้องทนกับความสันโดษอันยาวนาน เขายินดีที่จะได้อยู่ร่วมกับผู้คนที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ต่อไปในอนาคต “ข้าจะกลับมา” “……” เกริดพูดถึงการกลับมาพบกันอีกครั้ง ไม่ใช่การบอกลา เขาสงบนิ่งอย่างยิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ท่าทีเช่นนี้นำความปิติยินดีอย่างใหญ่หลวงมาสู่สมาชิกหอคอย “อืม ไปดีมาดีเถอะ” สมาชิกหอคอยส่งเขาด้วยรอยยิ้ม พวกเขาคือเพื่อนและครอบครัวที่จะปกป้องบ้านอีกหลังของเกริด ‘นี่คือการใช้ชีวิตสองบ้านสินะ…?’ การมีผู้คนล้ำค่าเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างแท้จริง เกริดตระหนักรู้ถึงสิ่งใหม่และนำกลุ่มของเขาออกไป “ไปกันเถอะ” *** มิคาเอล อัครเทวทูตอันดับสาม เทวทูตองค์ที่สี่ที่สมาชิกโบสถ์รีเบคก้าในยุคนี้ได้ประจักษ์ ตรงกันข้ามกับคำบรรยายในวิหาร มิคาเอลนั้นไร้ความปรานีและรุนแรง แต่สมาชิกโบสถ์มิอาจสงสัยหรือโกรธแค้นได้ มันไม่สมเหตุสมผลที่จะตัดสินเทวทูตทั้งหมดหรือสงสัยในทวยเทพโดยอาศัยเทวทูตเพียงไม่กี่ตน แน่นอนว่าสมาชิกโบสถ์ส่วนใหญ่ผิดหวังในตัวมิคาเอลและละทิ้งโบสถ์ไป แต่… นั่นเป็นเพราะศรัทธาของพวกเขาอ่อนแอ สมาชิกโบสถ์หลายพันคนยังคงเชื่อมั่นในเทพีรีเบคก้าและเหล่าเทวทูต พวกเขาซ่อนตัวอยู่ทั่วทั้งทวีปซึ่งปัจจุบันกลายเป็นดินแดนส่วนใหญ่ของอาณาจักรโอเวอร์เกียร์ และเฝ้ารอโอกาส พวกเขารอคอยพร้อมกับความเชื่อที่ว่าเทพีจะประทานการเปิดเผยแก่พวกเขา ผู้ซึ่งเชื่อมั่นและติดตามพระนางจนถึงที่สุด และแล้ว เทพีของพวกเขาก็ตอบสนองต่อศรัทธานั้น พระนางส่งราฟาเอล อัครเทวทูตผู้เปรียบเสมือนร่างอวตารของพระนาง มามอบศาสตราศักดิ์สิทธิ์ให้ เป็นช่วงเวลาที่ผู้ใต้บังคับบัญชาส่วนใหญ่ของเทโอเวอร์เกียร์ได้ดำดิ่งลงสู่ขุมนรก ราฟาเอลเพียงส่งมอบอาวุธให้โดยไม่กล่าวอะไร แต่สมาชิกโบสถ์ฉวยโอกาสนี้รวบรวมผู้ศรัทธาและกอบกู้เกียรติยศที่มัวหมองของเทพีกลับคืนมา “เป็นเวลานานแล้วที่เราต้องทนทุกข์ทรมาน เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซ่อนตัวเหมือนหนูในท่อระบายน้ำ ขณะที่เทโอเวอร์เกียร์เหยียบย่ำวิหารและศักดิ์ศรีของเรา อีกทั้งยังปล้นชิงสิทธิ์ของเราไป มันอาละวาดราวกับว่าเทพมนุษย์ชั้นต่ำเป็นพระเจ้าเพียงองค์เดียว อย่างไรก็ตาม อนาคตจะแตกต่างออกไป” ชูรี นักบวชอาวุโสผู้เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของโบสถ์รีเบคก้า—ขณะที่เขากู่ร้องคำประกาศ พาลาดิน 15 นายก็ก้าวขึ้นสู่เวที พวกเขาทั้งหมดถือศาสตราศักดิ์สิทธิ์ หลายคนใน 19 คนที่เทพีเลือกได้มารวมตัวกันในที่แห่งเดียว แสงที่แผ่ออกมาจากศาสตราศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 15 ชิ้นราวกับเกล็ดน้ำแข็งนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ เป็นความยิ่งใหญ่ที่เหนือล้ำกว่าโบสถ์รีเบคก้าในยุคของเครชเลอร์ ซึ่งถือเป็นยุคที่รุ่งเรืองที่สุดของโบสถ์รีเบคก้าอย่างเทียบไม่ติด เหล่าผู้ศรัทธาส่งเสียงโห่ร้องยินดี ส่วนใหญ่หลั่งน้ำตาออกมา ผู้ศรัทธาที่ภักดีร่ำไห้ขณะสวดภาวนาและหมดสติไป ดูเหมือนว่าพวกเขาจะระเบิดความขุ่นแค้นทั้งหมดที่สั่งสมมาตลอดหลายปีที่ต้องกระจัดกระจายกันเป็นกลุ่มละหลายสิบหรือหลายร้อยคน และต้องใช้ชีวิตเยี่ยงหนูสกปรกในท่อระบายน้ำ ชูรีทำให้พวกเขาสงบลงและกล่าวว่า “ยังไม่ใช่พี่น้องของเราทั้งหมดที่มารวมตัวกัน… ถึงกระนั้น ข้าคิดว่านี่เพียงพอแล้วที่จะประกาศให้โลกรู้ถึงการฟื้นคืนชีพของโบสถ์เรา ใครเล่าจะมีอำนาจและเหตุผลมาหยุดยั้งเราได้ ในเมื่อเราถือครองอาวุธที่เทพีประทานให้ด้วยพระองค์เอง?” “ว้ากกกก!” “เราคือโบสถ์รีเบคก้าอันชอบธรรม! ศรัทธาของเราคือแสงสว่างที่จะฟื้นฟูและนำทางโบสถ์รีเบคก้า! เหล่านักรบแห่งศาสตราศักดิ์สิทธิ์จะปกป้องเรา!” “อ๊าาาาาาาาาา!” ณ วิหารเทโอเวอร์เกียร์ในเมืองแห่งหนึ่งแถบชานเมืองของจักรวรรดิ… เสียงร้องตะโกนของเหล่าสาวกรีเบคก้า ผู้ซึ่งเข้ายึดครองวิหารอย่างผิดกฎหมายด้วยกำลังที่เหนือกว่า ค่อยๆ ดังกระหึ่มขึ้น ฝูงชนที่ได้ยินข่าวลือต่างแห่กันมามุงดูจากภายนอก “ศาสตราศักดิ์สิทธิ์… ใช่แบบเดียวกับที่ดาเมียนใช้หรือเปล่า?” “ไม่ใช่แบบเดียวกัน ได้ยินข่าวลือว่ารูปร่างต่างกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ของปลอม พลังของมันเทียบเท่าหรืออาจจะมากกว่าศาสตราศักดิ์สิทธิ์ของจริงเสียอีก” “พวกเขาได้อาวุธปีศาจแบบนี้มา 19 ชิ้นในวันเดียว? ถ้าโบสถ์รีเบคก้าฟื้นคืนชีพไม่ได้หลังจากนี้สิถึงจะแปลก” ไทยมุงเหล่านั้นดูไม่ทุกข์ร้อน เป็นท่าทีที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับชาวเมืองที่หลบซ่อนตัวด้วยความกลัวว่าจะถูกลูกหลงจากความโกลาหล พวกเขาเป็นกลางอย่างสมบูรณ์ ดังจะเห็นได้จากสายตาที่ไม่แยแสต่อสมาชิกโบสถ์เทโอเวอร์เกียร์ที่ตายหรือถูกจับกุม มีการคาดการณ์ว่าโบสถ์รีเบคก้าแห่งใหม่จำเป็นต้องรวบรวมผู้ติดตามและคงไม่สร้างศัตรูกับพวกเขา ถึงกระนั้น ก็เป็นความจริงที่ว่าพวกเขาไม่พอใจ “พวกแอสการ์ดนี่มันร้ายกาจนัก หากพวกมันมอบศาสตราศักดิ์สิทธิ์ให้ในช่วงมหาสงครามมนุษย์-ปิศาจ คงจะช่วยผู้คนได้มากโข แต่กลับมาทำเอาตอนนี้เนี่ยนะ? ที่สำคัญที่สุดคือ มันเริ่มขึ้นหลังจากลิฟต์สู่นรกเริ่มทำงานอย่างจริงจัง หรือว่าพวกมันกำลังเล็งช่องว่างของกิลด์โอเวอร์เกียร์?” “พวกมันอาจจะยังไม่มีศาสตราศักดิ์สิทธิ์ในช่วงมหาสงครามมนุษย์-ปิศาจ… ไม่สิ นี่มันโจ่งแจ้งเกินกว่าจะแก้ต่างให้ได้ เป็นอย่างที่เกริดอ้างจริงๆ สวรรค์จะต้องกลายเป็นศัตรูของมนุษยชาติในที่สุด” กลุ่มคนที่พูดคุยกันอย่างสบายๆ นั้นเป็นแรงเกอร์ชื่อดัง พวกเขาไม่ใช่แรงเกอร์ระดับสูง แต่ก็มั่นใจในฝีมือของตนในฐานะบุคคลที่เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ นอกจากนี้ พวกเขายังคำนวณว่าโบสถ์รีเบคก้าแห่งใหม่จะไม่สามารถกระทำการโดยประมาทได้ เพราะต้องการการสนับสนุนจากผู้คน พวกเขาไม่คาดคิดว่าสมาชิกโบสถ์รีเบคก้าที่ปะปนอยู่ในฝูงชนจะสร้างความวุ่นวายโดยการกล่าวหาพวกเขา “มีพวกนอกรีตอยู่ที่นี่!” “พวกมันกล้าดูหมิ่นทวยเทพสวรรค์!” “ช่างอุกอาจนัก” “พวกคลั่งศาสนานี่มันคาดเดายากจริงๆ” เหล่าแรงเกอร์ขมวดคิ้วและถอยกลับไป พวกเขาจ้องมองสมาชิกโบสถ์รีเบคก้าที่อยู่ในหมู่ผู้สังเกตการณ์เขม็ง และร่ายบัฟเสริมพลังรอบกาย พวกเขาไม่มีเจตนาจะต่อสู้ และเห็นว่าวิธีที่ดีที่สุดคือการหนีไปอย่างชาญฉลาด ทว่าสถานการณ์ไม่ง่ายพอที่จะหนีไปได้ เจ้าของศาสตราศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งพุ่งออกมาหลังจากได้ยินความวุ่นวายและไล่ตามพวกเขาไป เขามีนามว่าวินเทอร์ ความเร็วของชายผู้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์จากศาสตราเป็นแหล่งพลังงานนั้นรวดเร็วปานสายฟ้าจนสามารถเอาชนะความสามารถทางกายภาพของเหล่าแรงเกอร์ได้อย่างง่ายดาย มโนทัศน์แห่ง ‘ความเหนือสามัญ’ ผุดขึ้นในใจของพวกเขาโดยธรรมชาติ “ไอ้เวร…” ร่างของเหล่าแรงเกอร์กลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่พวกเขาจะสบถจบคำ แสงที่ฟาดฟันร่างของพวกเขาไม่ได้สลายไป แต่มันกลับลอยอยู่ในอากาศและก่อตัวเป็นเส้นสายก่อนจะกลายเป็นวงแหวนในที่สุด เป็นวงแหวนที่พันธนาการร่างของฝูงชนที่ตกตะลึง “อะไรกัน? ทำไมมาหาเรื่องพวกเรา?” “เราไม่ได้อยู่กับพวกนั้นเมื่อกี้นะ…” “โบสถ์รีเบคก้าบ้าไปแล้วรึไง?” “ป-โปรดไว้ชีวิตด้วย” ฝูงชนผู้ตื่นตระหนกถูกพันธนาการด้วยวงแหวน วินเทอร์ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองพวกเขา เขากล่าวขณะจ้องมองไปยังที่ห่างไกล “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ข้าจะฆ่าพวกที่พูดจาไร้สาระทันทีที่ตัดหัวไอ้หมอนี่ได้” ฝูงชนตกใจสะดุ้ง พวกเขาคำนึงได้ว่าเจ้าของศาสตราศักดิ์สิทธิ์มีพลังเหนือสามัญจากอำนาจของดาบ พวกเขาตระหนักว่าเขารับรู้และกำลังพูดกับเป้าหมายอย่างชัดเจน ไม่ใช่พูดคนเดียว ในไม่ช้าจะเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ และพวกเขาจะถูกลูกหลงเข้าไปด้วย… ในขณะที่ฝูงชนสัมผัสได้ถึงสิ่งนี้และรู้สึกถึงวิกฤตการณ์ร้ายแรง… —บทเพลงอันไพเราะได้บรรเลงขึ้น เป็นบทเพลงที่เหล่าผู้เล่นต้องรู้จัก มันคือเพลงประจำตัวของเทโอเวอร์เกียร์ เกริด “……!” วินเทอร์ เจ้าของศาสตราศักดิ์สิทธิ์ ตกตะลึง เทโอเวอร์เกียร์ที่เพิ่งปรากฏตัวในระยะไกล บัดนี้กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วหรือ? เป็นการเคลื่อนที่ความเร็วสูงที่ไม่ทิ้งแม้แต่ภาพติดตา เขาไม่สามารถอ่านมันออกได้แม้จะมีพลังแห่งความเร็วที่ศาสตราศักดิ์สิทธิ์มอบให้ เขายังถึงกับสงสัยว่ามโนทัศน์แห่งพื้นที่ได้ถูกกำจัดไปชั่วขณะหนึ่ง วินเทอร์เหวี่ยงศาสตราศักดิ์สิทธิ์อย่างรุนแรง ในเวลาเดียวกัน วงแหวนแห่งแสงก็ตอบสนองต่อเจตจำนงของเขาและบีบอัดอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่ามันจะตัดร่างของฝูงชนออกเป็นชิ้นๆ อย่างไรก็ตาม มันกลับไม่เป็นผล มือของเกริดซึ่งสวมถุงมือเหล็กสีเทาที่ดูราวกับเกล็ดนับร้อยกำลังมีชีวิตและหายใจ ได้คว้าข้อมือของวินเทอร์และบดขยี้มัน ขณะที่วินเทอร์กล้ำกลืนเสียงกรีดร้องและปล่อยอาวุธในมือ วงแหวนแห่งแสงที่พันธนาการฝูงชนก็สลายไปอย่างไร้ร่องรอย “ไอ้สารเลวที่สร้างสิ่งนี้ขึ้นมามันมีเจตนาอะไรกันแน่?” ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ที่วินเทอร์ทำหล่นถูกคว้าไว้ในกำมือของเกริด เมื่อนานแสนนานมาแล้ว—มันคือศาสตราศักดิ์สิทธิ์ที่คล้ายคลึงกับ ‘มีดในอุดมคติ’ ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องโรงตีเหล็กของคาน เกริดรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เพราะมันรู้สึกเหมือนความทรงจำของเขากับคานถูกทำให้มัวหมอง ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ปฏิเสธเกริด ตรงกันข้าม มันกลับเปล่งประกายเจิดจ้าและรุนแรงยิ่งขึ้น ทำให้วินเทอร์สูญสิ้นจิตวิญญาณการต่อสู้ไปโดยพลัน