บทที่ 178 วันที่สองของการแข่งขันระดับนานาชาติ หลังจบรายการประมวลผลเป้าหมาย การล้อมปราสาทและเกมล่าขุมทรัพย์ก็จัดขึ้นตามลำดับ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ ยองอูไม่ได้มีบทบาทเพิ่มเติมในทีมเกาหลีใต้ เขาไม่ได้เข้าร่วมทั้งการล้อมปราสาทและล่าขุมทรัพย์ ดังนั้นเกาหลีใต้จึงกลายเป็นหนึ่งในทีมที่อ่อนแอที่สุดจากทั้งหมด 17 ประเทศที่เข้าร่วมอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่เอาเข้าจริงก็น่าประหลาดใจ เพราะยูร่าลงแข่งในการล้อมปราสาทด้วย ยองอูหวังว่าเกาหลีใต้จะทำผลงานได้ดีในรายการนี้ แต่ผลลัพธ์กลับเลวร้ายเกินคาด “ขอโทษครับ/ค่ะ” ในห้องพักรับรองของทีมเกาหลี เหล่านักกีฬาเกาหลีใต้ต่างกล่าวขอโทษยูร่าหลังจากจบเกม พวกเขารู้สึกละอายใจที่ไม่สามารถช่วยทีมได้ วัยรุ่นบางคนในทีมถึงกับน้ำตาคลอ ทุกคนรู้สึกท้อแท้และอัปยศอดสูที่ต้องพ่ายแพ้ให้กับผู้เล่นต่างชาติอย่างราบคาบ แต่มันจะทำอย่างไรได้? นี่คือโลกแห่งความจริง อันดับของทีมเกาหลีอยู่ระหว่าง 800 ถึง 1,000 ในขณะที่ทีมอื่นมีแต่ผู้เล่นติดอันดับท็อป 200 ช่องว่างของพลังนั้นกว้างเกินไป ยูร่าเพียงคนเดียวไม่สามารถแบกความต่างนี้ไว้ได้ไหว “พวกเราเป็นตัวถ่วงของคุณยูร่า...” “ผม...! ถ้าเพียงแต่ผมแข็งแกร่งกว่านี้อีกนิด...!” เหล่านักกีฬาต่างก้มหน้าจนไม่กล้าสบตาใคร ยูร่ากล่าวให้กำลังใจพวกเขา “ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ ทุกคนทำดีที่สุดแล้วอย่างที่คนทั้งโลกได้เห็น ไม่มีใครต้องรับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียว” ในสายตาของนักกีฬาคนอื่น ยูร่าที่ทั้งสวยและใจดีเปรียบเสมือนนางฟ้า ยองอูมองรอยยิ้มของเธอแล้วรู้สึกโกรธแค้นขึ้นมาแทน ‘ไอ้พวกแยงกี้สารเลว’ ทีมสหรัฐฯ กำลังเดือดดาลที่ได้เพียงเหรียญเงินในรายการประมวลผลเป้าหมายเพราะยองอู ราวกับต้องการชำระแค้น พวกเขาจึงมุ่งเป้าโจมตีปราสาทของเกาหลีใต้อย่างกัดไม่ปล่อยตั้งแต่เริ่มการล้อมปราสาท เกาหลีใต้ที่มีพลังโดยรวมอ่อนแอไม่สามารถต้านทานการบุกของอเมริกาได้ ยูร่าพยายามดิ้นรนอย่างหนัก แต่ผู้เล่นคนอื่นไม่สามารถสนับสนุนเธอได้อย่างเหมาะสม กำแพงเมืองพังทลายลงอย่างรวดเร็ว และผู้เล่นเกาหลีก็ถูกกำจัดออกจากเกมทีละคน มาถึงตรงนี้มันยังพอรับได้ โลกแห่งสงครามนั้นไร้ความปราณี เป็นธรรมดาที่ผู้แข็งแกร่งจะกำจัดผู้อ่อนแอ แต่ผู้เล่นอเมริกาคนหนึ่งกลับแสดงพฤติกรรมที่เกินขอบเขต เขาคือคนที่มีไอดีว่า ‘ไพรมัล’ (Primal) เขาเหลือรอดมาจนถึงช่วงสุดท้ายที่ยูร่าต้านทานอยู่ และเขาก็ฉีกธงชาติเกาหลีที่โบกสะบัดอยู่บนปราสาททิ้ง การฉีกธงชาติอย่างเป็นทางการของประเทศอื่นงั้นหรือ? มันเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก กระแสตอบโต้ที่เกิดขึ้นนั้นรุนแรงมหาศาล แม้แต่เพื่อนร่วมทีมชาวอเมริกันด้วยกันเองก็ยังไม่ยอมรับการกระทำของไพรมัล ซีบาลในฐานะตัวแทนของสหรัฐฯ ได้ออกมาขอโทษ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากสาธารณชนได้ ในที่สุดไพรมัลก็ถูกบังคับให้รับผิดชอบโดยการถูกตัดสิทธิ์จากการแข่งขัน เขาไม่สามารถเข้าร่วมรายการใดๆ ในการแข่งขันระดับนานาชาติได้อีกต่อไป ทว่าความโกรธแค้นของชาวเกาหลีพุ่งทะลุขีดจำกัดไปแล้ว ไพรมัลคือตัวปัญหาหลัก แต่ก็ยังมีผู้เล่นอเมริกาบางคนที่หัวเราะเยาะขณะดูพฤติกรรมของไพรมัลด้วย ทำให้ชาวเกาหลีจำนวนไม่น้อยเริ่มเกลียดชังทีมสหรัฐฯ ทั้งทีม ยองอูก็เช่นกัน ในฐานะคนที่เคยรับใช้ชาติและเป็นทหารกองหนุน การได้เห็นธงชาติถูกฉีกทิ้งสร้างความสะเทือนใจให้เขาอย่างมาก “ไอ้สถุลนั่น” ถ้าวันไหนยองอูเจอไพรมัลในซาทิสฟาย เขาจะทำให้มันต้องชดใช้อย่างสาสม ส่วนทีมสหรัฐฯ น่ะเหรอ? เขาจะล้างแค้นความอัปยศและความสิ้นหวังที่ทีมเกาหลีได้รับในการล้อมปราสาทวันนี้ให้ดู เขากัดฟันขณะให้คำมั่นกับตัวเอง แล้วยูร่าก็เดินเข้ามาหา “ตารางงานวันนี้จบลงแล้วค่ะ ฉันจะกลับแล้วนะ” “คุณ... ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ยูร่าสู้ยิบตามากกว่าใครๆ แต่สิ่งที่เธอทำได้คนเดียวนั้นมีขีดจำกัด และในที่สุดเธอก็พ่ายแพ้ เธอคงจะเป็นคนที่เสียใจที่สุด ยูร่ายิ้มให้กับคำถามที่เต็มไปด้วยความกังวลของยองอู “ถ้าจะบอกว่าไม่เป็นไรเลยก็คงเป็นการโกหกค่ะ แต่ฉันไม่ได้ท้อแท้หรอกนะ ความพ่ายแพ้ในวันนี้จะทำให้ฉันเติบโตขึ้นไปอีก” ยูร่ามองไปข้างหน้าแล้ว ปีหน้าและปีต่อๆ ไป เธอจะทำให้ผลการแข่งขันระดับนานาชาติออกมาต่างจากเดิม เธอให้คำมั่นกับตัวเอง ‘สมกับเป็นอันดับ 5 จริงๆ’ ยองอูรู้สึกทึ่ง ขณะที่ทั้งสองคนเดินออกจากห้องพัก ก็มีกลุ่มคนยืนรอพวกเขาอยู่ คนเหล่านั้นคือ จิซูกะ, รีกัส และพอน “ช่วยพาพวกเราเที่ยวเกาหลีหน่อยสิ” ดวงตาของทั้งสามคนเป็นประกายเหมือนโคมไฟ พวกเขาดูตื่นเต้นมากที่จะได้ยองอูเป็นคนนำเที่ยว “ช่วยพาผมไปสวนสนุกธีมเทควันโดหน่อยครับ” “ไม่เอาน่า พูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน? แน่นอนว่าเราต้องไปที่ที่มีสาวสวยเยอะๆ สิ ไปคลับที่ฮอตที่สุดกันเถอะ” “พวกนายไปเล่นกันเองเถอะ ฉันจะไปหาความสุขกับเกริดแค่สองคนพอ” “...” ยองอูลำบากใจ เขาไม่มีเพื่อนและไม่มีประสบการณ์ในการเดท ดังนั้นเขาจึงไม่รู้จักสถานที่ดีๆ ที่จะแนะนำให้ชาวต่างชาติที่มาเกาหลีครั้งแรก สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจได้ “ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ” “เห็นด้วย!” “เดี๋ยวฉันติดต่อร้านอาหารให้ค่ะ” ยูร่าแทรกเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ ยองอู จิซูกะ และคนอื่นๆ จึงขึ้นรถลิมูซีนของเธอไปยังร้านอาหารที่เธอแนะนำ “ทำไมยัยผู้หญิงคนนี้ต้องมากับเราด้วย?” จิซูกะบ่น ยองอูไม่อยากเสียสมาธิไปกับเสน่ห์ของจิซูกะ เขาเลยคิดว่ามียูร่าอยู่ด้วยน่าจะดีกว่า “เราต้องมีล่ามนะ” “...” ก็จริง ยองอูพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เขาจึงสื่อสารกับจิซูกะไม่รู้เรื่อง หากไม่ได้ยูร่าที่เชี่ยวชาญถึงแปดภาษาช่วยไว้ เขาคงสื่อสารกับคนกลุ่มนี้ไม่ได้เลย “ใช้เครื่องแปลภาษามันไม่สะดวกหรอกครับ แล้วอีกอย่าง สร้างความสัมพันธ์กับยูร่าไว้ก็ดีไม่ใช่เหรอ?” “อย่าลืมนะว่าจักรพรรดิยาธานคือศัตรูหลักของพวกเรา” พอนเตือน “ถ้าเธอให้ความร่วมมือ การจัดการกับจักรพรรดิยาธานก็จะง่ายขึ้น คิดในแง่บวกเข้าไว้สิ” “หืมม...” ด้วยการเกลี้ยกล่อมของยองอู ยูร่าจึงได้ร่วมกลุ่มด้วย จากนั้นเธอก็เริ่มทำหน้าที่ ‘แปลมั่ว’ ตลอดมื้ออาหาร “เกริด รู้ไหมคะ? เหตุผลที่ฉันเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ก็เพื่อมาเจอคุณเลยนะ” จิซูกะหยอด “จิซูกะบอกว่าเธอเข้าร่วมแข่งขันเพื่อเกียรติยศของประเทศชาติค่ะ” ยูร่าแปล “เกาหลีดูน่าอยู่กว่าบราซิลอีก ฉันอยากมาอยู่ที่นี่จัง” จิซูกะว่าต่อ “จิซูกะบอกว่าเธอไม่ชอบเกาหลี และไม่อยากกลับมาที่นี่อีกแล้วค่ะ” ยูร่าแปลหน้าตาย “...นี่ ยัยตัวแสบ เธอแปลสิ่งที่ฉันพูดถูกต้องแน่เหรอ?” “การแปลเสียงโวยวายของหมูมันค่อนข้างยากน่ะค่ะ” “ยัยข้ารับใช้ยาธาน...!” “...” ยองอูนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างจิซูกะและยูร่า แล้วจู่ๆ ทั้งคู่ก็เริ่มโต้เถียงกันเป็นภาษาอังกฤษ เขาพยายามขอความช่วยเหลือจากรีกัสและพอนที่คอยช่วยเขาเสมอในซาทิสฟาย แต่ทว่า... “อร่อยมาก!” รีกัสกำลังวุ่นกับการชิมอาหารเกาหลีทุกอย่างบนโต๊ะ “ทำไมคุณไม่ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วมาอยู่ในอ้อมกอดผมล่ะครับ?” พอนกำลังจีบพนักงานร้านด้วยภาษาอังกฤษแบบเก้ๆ กังๆ ‘...นี่ใช่คนที่ผมรู้จักจริงๆ เหรอ?’ ยองอูรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างเขากับรีกัสและพอน ทั้งคู่ดูต่างจากในซาทิสฟายมากจนเขาเริ่มสับสน และความวุ่นวายก็ยิ่งเพิ่มขึ้นตามเวลา “เก~ริด~!” “ยองอู” ยูร่าและจิซูกะเริ่มเมาในขณะที่ทะเลาะกัน มันเป็นภาระที่หนักอึ้งสำหรับยองอูที่ต้องดูแลผู้หญิงขี้เมาสองคนเพียงลำพัง เขาอยากขอความช่วยเหลือจากพอนและรีกัส แต่พอนก็หายไปกับสาวคนหนึ่งเสียแล้ว ส่วนรีกัสก็ไปเจอโรงฝึกเทควันโดและกำลังท้าประลองกับเจ้าของโรงฝึกอยู่ (เสียงซุบซิบ) “ว้าว สุดยอดเลย นั่นจิซูกะกับยูร่าไม่ใช่เหรอ?” “ตายแล้ว ดูสิ! เกริด! นั่นเกริดนี่นา!” “ว้าว... สามคนนั้นทำอะไรกันน่ะ?” ผู้คนบนท้องถนนเริ่มมารุมล้อมยองอู และพากันถ่ายรูปมากมาย ‘อา... นี่มัน...’ จิซูกะและยูร่าเมามายและเกาะติดยองอูแน่นเป็นตังเม ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปอาจเกิดความเข้าใจผิดและเขาอาจถูกลากไปสถานีตำรวจได้ นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกกับสาวขี้เมา ยองอูจึงจินตนาการไปถึงขั้นเลวร้ายที่สุด เขาจึงรีบโบกแท็กซี่ที่ผ่านมาทันที “ไปไหนครับ?” ยองอูตอบคนขับด้วยเสียงราบเรียบ “บ้านผมครับ” “...ขอที่อยู่ด้วยครับ” ยองอูจากไปพร้อมกับสองสาวในรถแท็กซี่ การกระทำนี้ก่อให้เกิดความเข้าใจผิดไปต่างๆ นานา ไม่กี่นาทีต่อมา รายงานจากผู้เห็นเหตุการณ์ส่งผลให้เกิดข่าวลือสะพัดในอินเทอร์เน็ต [(ข่าวนภาพ) ยูร่าและจิซูกะสภาพมึนเมา ขึ้นแท็กซี่ไปกับเกริด] [จากคำบอกเล่าของพยาน ยูร่าและจิซูกะอยู่ในสภาพเกือบหมดสติ] [จุดหมายปลายทางของทั้งสามคนคือที่ไหน?] [ (รายงานสด) ขณะนี้ผมอยู่ที่โรงแรม OO ที่จิซูกะพักอยู่ เกือบจะเช้าแล้วแต่เธอก็ยังไม่กลับมา] [ตอนนี้เกริดกำลังทำอะไรอยู่?] “ตายแล้ว สาวๆ พวกนี้เป็นใครกันลูก?” พ่อแม่ของยองอูเฝ้าดูหน้าจอทีวีมาทั้งวันเพื่อรอดูผลงานลูกชาย พวกท่านทั้งประหลาดใจและยินดีเมื่อเห็นยองอูพาผู้หญิงเข้าบ้าน ลูกชายที่ไม่เคยพาเพื่อนมาบ้านเลย แต่วันนี้กลับพาสาวสวยมาทีเดียวสองคน? “อะแฮ่ม” พ่อยองอูรู้สึกเขินอายแทน จึงกระแอมและเดินเข้าห้องไป ส่วนแม่ก็หันมามองยองอูอย่างจริงจัง “ลูกชาย ลูกเตรียมตัวรับเรื่องนี้ไว้หรือยัง? แม่ไม่คิดว่าเกาหลีจะเปิดกว้างพอที่จะรับสะใภ้สองคนพร้อมกันหรอกนะ” ยองอูหน้าแดงด้วยความอับอาย “โธ่ แม่ครับ... มันไม่ใช่แบบที่แม่คิดนะ นี่มันเรื่องเข้าใจผิดชัดๆ ถ้าผมจะทำแบบนั้น ผมจะพามาที่บ้านทำไม? สู้ไปที่อื่นไม่ดีกว่าเหรอ?” “โฮะโฮะโฮะ จ้ะๆ แม่เข้าใจแล้ว เดี๋ยวแม่ไปเอาผ้าห่มมาให้ พาพวกเธอไปนอนในห้องลูกก่อนเถอะ วันนี้ยองอูนอนที่ห้องนั่งเล่นนะ” แม่ของยองอูเข้าห้องไปเอาผ้านวม ในระหว่างนั้นยองอูที่กำลังถอดรองเท้าให้พวกเธอก็เผลอเหลือบมองไปที่ชายกระโปรงของยูร่าและจิซูกะ มันไม่ใช่ความตั้งใจ แต่มันคือสัญชาตญาณ “ต่ำ~ ตม~ ที่สุด” “...” เซฮีเดินออกมาจากห้องพอดีและมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ยองอูอยากจะร้องไห้ที่ต้องเสียศักดิ์ศรีต่อหน้าต่อตาเจ้าน้องสาว *** วันที่สามของการแข่งขันระดับนานาชาติ เป็นรายการประเภทการผลิต ฝูงชนต่างส่งเสียงเชียร์เมื่อเหล่านักทำของสายต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นช่างตีเหล็ก ช่างตัดเสื้อ และนักเล่นแร่แปรธาตุ ปรากฏตัวขึ้น “อ้าว?” “ไม่มีเกริดเหรอ?” ฝูงชนเริ่มมองหาและเริ่มบ่นอุบ เกริตคือช่างตีเหล็กในตำนาน ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่าเขาต้องเข้าร่วมรายการผลิตแน่นอน พวกเขาตื่นเต้นที่จะได้เห็นไอเทมระดับ