บทที่ 597: ประสบการณ์ตกปลาครั้งแรกของชิฟฟ่อน ขณะนี้ชิฟฟ่อนและวิลเลียมอยู่ที่ชั้น 20 ของหอคอยแห่งบาบิโลน ในการที่จะผ่านไปยังชั้นถัดไป พวกเขาจำเป็นต้องตกปลาหายากในทะเลสาบและนำไปมอบให้แก่ผู้คุมสอบ บททดสอบนี้สามารถทำได้ทั้งแบบเดี่ยวหรือแบบกลุ่ม โดยคะแนนรวมจะคำนวณจากจำนวนและความหายากของปลาที่ตกได้ วิลเลียมและชิฟฟ่อนถือเบ็ดตกปลาและยืนประจำอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับมอบหมาย พวกเขาไม่ได้อยู่เพียงลำพังในจุดตกปลานั้น เพราะมีชายวัยกลางคนหลายคนอยู่ที่นั่นด้วย ชายเหล่านี้อาศัยอยู่ในชั้นแห่งนักตกปลามานานหลายปีแล้ว พวกเขาคือกลุ่มคนที่มีความหลงใหลในการตกปลา และตัดสินใจที่จะหยุดการปีนหอคอยอันตราย เพื่อใช้ชีวิตอยู่กับงานอดิเรกที่ตนเองรัก ซึ่งก็คือการตกปลานั่นเอง ชิฟฟ่อนเป็นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่ม และเธอก็น่ารักน่าเอ็นดูมาก ด้วยเหตุนี้ พวกลุงๆ ที่เป็นมิตรจึงเข้ามาทักทายเธอ และตัดสินใจชวนคุยพร้อมกับสอนเด็กน้อยผู้นี้ถึงวิธีการใส่เหยื่อลงบนคันเบ็ด วิลเลียมเองก็ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการตกปลาพอๆ กับชิฟฟ่อน แม้ว่าเขาจะมีดันเจี้ยนแห่งแอตแลนติส แต่เขาก็ไม่เคยลองจับปลาด้วยคันเบ็ดมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ลองตกปลาแบบดั้งเดิม และเขาก็ตั้งตารอมันอย่างมาก “สมัยลุงยังหนุ่ม ใครๆ ก็เรียกชื่อลุงว่า ปรมาจารย์นักล่อ” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกล่าวขณะสอนชิฟฟ่อนให้วางเหยื่ออย่างถูกวิธี “ไม่มีใครสู้ลุงได้เลยในเรื่องการเลือกเหยื่อที่ดีที่สุดเพื่อตกปลาหายากในบ้านเกิด ลุงโดนท้าทายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีใครโค่นลุงลงได้เลยสักคน” “คุณลุงสุดยอดไปเลยค่ะ” ชิฟฟ่อนตอบ “หนูไม่เคยลองตกปลามาก่อนเลย แต่มันดูน่าสนุกมากนะคะ!” “มันสนุกแน่นอน” ปรมาจารย์นักล่อหัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่มีลุงอยู่ตรงนี้ หนูจะผ่านบททดสอบได้สบายๆ ลุงมีเหยื่อหายากอยู่ เดี๋ยวลุงจะแบ่งให้หนูฟรีๆ เลย” “เย้! ขอบคุณค่ะคุณลุง!” “ฮ่าๆๆ! เรื่องเล็กน้อยน่า” ชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ “อย่าไปเชื่อเจ้าหมอนี่เลยแม่หนู เขาอาจจะเคยเก่งในอดีต แต่นั่นเป็นเพราะเขายังไม่เคยเจอตอนลุงอยู่ในช่วงรุ่งเรือง ใครๆ ก็เรียกนิยามของลุงว่า คุณไวไฟ” “ทันทีที่ลุงเหวี่ยงสายเบ็ดออกไป พวกปลาก็จะแห่กันมาหาลุงเหมือนผึ้งตอมน้ำหวาน ถ้าจะมีใครแถวนี้สอนหนูตกปลาได้ ก็ต้องเป็นลุงคนนี้นี่แหละ” ปรมาจารย์นักล่อหัวเราะเยาะอย่างล้อเลียน “ความไวไม่ใช่ทุกอย่างเสมอไปหรอกนะ วิธีการตกปลาที่แท้จริงคือการใช้เวลาทำความเข้าใจเหยื่อของเจ้า ต่อให้เจ้าตกปลาได้ง่ายๆ แล้วมันจะยังไงล่ะ? ชั้นแห่งนักตกปลาเขาให้คะแนนตามความหายากของปลาต่างหาก” “หุบปากไปเลยไอ้แก่” คุณไวไฟถลึงตาใส่ “เจ้าก็แค่สะเอียนที่ข้ามันไวกว่าก็เท่านั้นแหละ” ปรมาจารย์นักล่อแสยะยิ้ม “เจ้าเองก็น่าจะเป็นไอ้แก่เหมือนกันนั่นแหละ แล้วไงถ้าเจ้าไว? นี่แหละเหตุผลที่เจ้ายังโสดจนถึงป่านนี้ เพราะเจ้าทำให้ผู้หญิงพอใจไม่ได้เลยยังไงล่ะ” คุณไวไฟแทบจะสติหลุดเพราะปรมาจารย์นักล่อดันมาเหยียบกับระเบิดในใจเขาเข้าอย่างจัง ในอดีตเขามีความสัมพันธ์มาหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่ยืนยาว พวกเธอมาไวไปไวพอๆ กับตัวเขาเอง และทิ้งเขาไปอย่างรวดเร็วเสมอ “เจ้าหาเรื่องเองนะ” คุณไวไฟตะโกน “งั้นเรามาแข่งกันเลยดีกว่า ตรงนี้ เดี๋ยวนี้เลย มาดูกันว่าใครกันแน่ที่เป็นของจริง” “หึ! ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก ชิฟฟ่อน ขยับไปข้างข้างนะลูก ดูลุงสั่งสอนเจ้าโง่นี่ให้ดู” ชายวัยกลางคนคนอื่นๆ ที่อยู่บนแท่นตกปลาต่างพากันถอนหายใจและส่ายหัว พวกเขาเป็นเพื่อนกับทั้งปรมาจารย์นักล่อและคุณไวไฟ แต่พวกเขาก็ระอาเหลือเกินยามที่ทั้งสองเริ่มทะเลาะกัน “เจ้าโง่สองคนเอาอีกแล้ว” “เราจะตกปลาอย่างสงบๆ ให้มันจบๆ ไปไม่ได้หรือไง? ทำไมไอ้หัวขี้เลื่อยสองคนนี้ต้องเห่าใส่กันทุกครั้งที่มีโอกาสด้วยนะ?” “ฉันบอกแล้วว่าอย่าเชิญพวกมันมาพร้อมกัน เห็นไหมล่ะ วันนี้พังหมดแล้ว” “น่าสงสารพวกผู้เล่นคนอื่นจริงๆ พวกเขาจะผ่านไปยังชั้นถัดไปได้ยังไง ในเมื่อไอ้สารเลวสองคนนี้ทำให้ปลาตกใจหนีหมดแบบนี้?” ชิฟฟ่อนที่เพิ่งเตรียมตัวเสร็จ เงยหน้ามองชายวัยกลางคนทั้งสองที่จ้องตากันราวกับจะวางมวย เธอพอดูออกว่าพวกเขาเป็นคนดี และไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกัน ด้วยความที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและพยายามกู้หน้าให้พี่ชายของเธอกับคุณลุงทั้งสองที่เพิ่งพบกันครั้งแรก เธอหวังว่าการทำเช่นนี้จะช่วยให้คุณลุงทั้งสองเลิกทะเลาะกัน “พี่ชายของหนูก็ตกปลาเก่งเหมือนกันนะค่ะ” ชิฟฟ่อนกล่าว “เขาก็มีฉายาที่คล้ายๆ กับคุณลุงไวไฟด้วย” “ว่าไงนะ?!” คุณไวไฟละสายตาจากศัตรูคู่อาฆาตก่อนจะหันมามองชิฟฟ่อน “ฉายาเดียวกับลุงเลยเหรอ?” ชิฟฟ่อนพยักหน้า จากนั้นมุมปากของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับเธอกำลังจะคุยโวว่าเธอเป็นคนปั้นให้วิลเลียมกลายเป็นชายอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ปรมาจารย์นักล่อที่ไม่ยอมแพ้ใครก็หันมามองชิฟฟ่อนด้วยเช่นกัน ก่อนจะเหลือบมองวิลเลียมที่เพิ่งใส่เหยื่อลงบนเบ็ดเสร็จพอดี “ชิฟฟ่อน ฉายาพี่ชายของหนูเท่กว่าของลุงหรือเปล่า?” ปรมาจารย์นักล่อถาม “เท่พอๆ กันเลยค่ะ!” ชิฟฟ่อนตอบ “แล้วเขาไวเหมือนลุงไหม?” คุณไวไฟถามบ้าง “ไวกว่าคุณลุงอีกค่ะ!” ชิฟฟ่อนยืนยัน ชายทั้งสองมองหน้ากันเพราะไม่ยากจะเชื่อในสิ่งที่เด็กน้อยตรงหน้ากำลังพูด “แล้วฉายาของเขาคืออะไรล่ะ?” ปรมาจารย์นักล่อถามต่อ คุณไวไฟนิ่งเงียบและรอฟังคำตอบจากชิฟฟ่อน เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครที่ไวกว่าเขาไปได้อีก “ฉายาของพี่ชายหนูคือ ปืนไว ค่ะ” ชิฟฟ่อนตบหน้าอกตัวเองเบาๆ “หนูได้ยินเขาพูดแบบนี้หลายครั้งเลยในอดีต” วิลเลียมที่กำลังจะเหวี่ยงสายเบ็ดถึงกับเกือบตกแท่นหลังจากได้ยินคำพูดของชิฟฟ่อน เหนือสิ่งอื่นใด เขาไม่อยากให้คนอื่นมาพูดถึงอาชีพหลักของเขาในบริบทแบบนี้เลย สีหน้าของปรมาจารย์นักล่ออ่อนโยนลงทันทีที่ได้ยินคำของชิฟฟ่อน เขาเดินเข้าไปหาวิลเลียมและตบไหล่เขาเบาๆ “มันคงลำบากมากสินะที่เป็นพวก ปืนไว” ปรมาจารย์นักล่อกล่าว “ลุงเสียใจด้วยจริงๆ พ่อหนุ่ม แต่ไม่ต้องห่วงนะ แค่พยายามกลั้นมันไว้ให้สุดความสามารถ แล้วทุกอย่างจะดีเอง” มุมปากของวิลเลียมกระตุก เขาตั้งท่าจะอธิบายว่าชิฟฟ่อนแค่พูดเล่น แต่คุณไวไฟก็เข้ามาตบไหล่อีกข้างของเขาเสียก่อน “เจาก็ไวเกินลุงจริงๆ นั่นแหละ” คุณไวไฟถอนหายใจ “เจ้าอยู่ไม่ถึงห้าวินาทีเลยใช่ไหมล่ะ? นี่คือเหตุผลที่เจ้าต้องมาปีนหอคอยสินะ? ความปรารถนาของเจ้าคือการไม่ต้องเป็นพวกปืนไวอีกต่อไปแล้วใช่ไหม?” ชายคนอื่นๆ บนแท่นต่างก็หันมามองวิลเลียมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร “ไม่เป็นไรนะไอ้หนู เดี๋ยวเจ้าก็คงจะเจอใครสักคนที่รับได้ในความ… ปืนไว ของเจ้าเองแหละ” “นั่นสิ ปลายังมีอีกมากในมหาสมุทร ใครจะไปรู้ล่ะ? หน้าตาเจ้าก็ดีนะ การหาคู่น่าจะไม่ยากเกินไปหรอก ในเมื่อเจ้าทำให้พวกเธอพอใจด้วยน้องชายของเจ้าไม่ได้ ก็ใช้มือแทนไปก่อนสิ แบบนั้นพวกเธอก็จะพอใจเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนคนอื่นๆ ต่างพากันเอ่ยคำให้กำลังใจวิลเลียมในทำนองเดียวกัน สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ ‘ไอ้หนุ่มปืนไว’ คนนี้ใกล้จะงัดเอาบาซูก้าออกมาเป่าพวกเขาทุกคนให้กระเด็นออกไปจากหอคอยแห่งนี้เต็มทีแล้ว ปรมาจารย์นักล่อและคุณไวไฟลืมเรื่องบาดหมางของพวกเขาไปจนสิ้น และพยายามปลอบใจวิลเลียมด้วยการแบ่งปันเรื่องราวของพวกเขากับผู้หญิง ชายวัยกลางคนทั้งสองพยายามเล่าให้วิลเลียมฟังว่าพวกเขาสุดยอดแค่ไหน และเทคนิคที่พวกเขาใช้ในการจีบผู้หญิงมีอะไรบ้าง วิลเลียมพยายามโต้กลับและบอกปรมาจารย์นักล่อกับคุณไวไฟว่าเขามีคนรักแล้วถึงสี่คน แถมสองคนในนั้นยังเป็นเจ้าหญิงด้วยซ้ำ เมื่อกลุ่มชายแก่ได้ยินคำพูดของวิลเลียม ทุกคนต่างก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา สำหรับพวกเขาแล้ว มันเป็นเพียงความพยายามเฮือกสุดท้ายของวิลเลียมที่จะล้างอาย หลังจากหันไปสบตากันอย่างรู้กัน พวกเขาทั้งหมดก็บอกวิลเลียมว่าพวกเขายินดีที่จะแชร์เทคนิคการจีบหญิงให้มากกว่านี้อีก วิลเลียมฟังคำแนะนำทั้งหมดที่พวกผู้อาวุโสมอบให้ พร้อมกับชูนิ้วกลางให้ทุกคนอยู่ในใจ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ไม่มีใครเชื่อเขาเลย ดังนั้นครึ่งเอลฟ์หนุ่มจึงตัดสินใจที่จะนิ่งเงียบและก้มหน้าก้มตาตกปลาต่อไป พวกเขามีเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง และเขาไม่อยากเสียเวลาไปกับการพูดคุยกับปรมาจารย์นักล่อและคุณไวไฟ เมื่ออารมณ์ดีขึ้นแล้ว ชายวัยกลางคนทั้งสองก็หันมาสอนชิฟฟ่อนถึงวิธีการเหวี่ยงสายเบ็ดลงน้ำอย่างถูกต้อง เด็กสาวผมสีชมพูทำตามคำแนะนำ สายเบ็ดของเธอวาดเป็นเส้นโค้งที่งดงามก่อนจะตกลงบนผิวน้ำ ชายวัยกลางคนทั้งสองก็เหวี่ยงเบ็ดของตนเองเช่นกัน เนื่องจากการตกปลาต้องใช้ความอดทน พวกเขาจึงชวนชิฟฟ่อนคุยและเล่าเรื่องการผจญภัยในหอคอยให้เธอฟัง เพียงหนึ่งนาทีหลังจากที่ชิฟฟ่อนหย่อนเหยื่อลงไป ทุ่นลอยน้ำใกล้กับเบ็ดของเด็กสาวก็เริ่มขยับขึ้นลง มันหมายความว่าเธอตกปลาได้แล้ว และนั่นทำให้เธอตื่นเต้นมาก ชายชราทั้งสองสังเกตเห็นเช่นกันและรีบบอกชิฟฟ่อนว่าต้องทำอย่างไร หลังจากยื้อยุดอยู่ครู่หนึ่ง เด็กสาวผมสีชมพูก็เหวี่ยงปลาที่ตกได้ขึ้นมาจากน้ำและให้มันลงมานอนบนแท่น ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคน “ปลาพัพฟิชแถบเงิน!” ปรมาจารย์นักล่ออุทาน “นี่มันปลาที่หายากที่สุดเป็นอันดับสามของชั้นแห่งนักตกปลาไม่ใช่เหรอ?” “ใช่เลย” คุณไวไฟตอบ “หนูเก่งมากชิฟฟ่อน ลุงตกปลาที่นี่มาตั้งหลายปี ยังไม่เคยได้ตัวนี้เลย แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่หนูจะผ่านบททดสอบถ้าเอาไปให้ผู้คุมสอบ” “จริงเหรอคะ?” ชิฟฟ่อนถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ปลาตัวเล็กแค่นี้ก็เพียงพอให้เราผ่านแล้วเหรอ?” “ใช่แล้ว” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งบนแท่นตอบ “มันพอให้หนูผ่าน แต่ไม่ใช่สำหรับพี่ชายของหนู หนูปลาต้องตกปลาพัพฟิชแถบเงินให้ได้อีกอย่างน้อยหนึ่งตัว เพื่อให้ทั้งสองคนผ่านไปยังชั้นถัดไปได้พร้อมกัน” “ตกลงค่ะ!” ชิฟฟ่อนพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ลองตกปลาและเธอก็พบว่ามันสนุกมาก หลังจากใส่ปลาที่ตกได้ลงในถังที่มีน้ำเต็ม เด็กสาวผมสีชมพูก็เหวี่ยงเบ็ดลงน้ำอีกครั้ง วิลเลียมยิ้มอยู่ข้างๆ ขณะรอให้ปลากินเหยื่อของเขา เขาค่อนข้างมีความสุขที่เห็นชิฟฟ่อนดูจะสนุกกับตัวเอง ที่จริงเขาได้ยินเสียงเด็กสาวฮัมเพลงเบาๆ ด้วยซ้ำ หนึ่งนาทีต่อมา ชิฟฟ่อนก็ตกปลาขึ้นมาได้อีกตัว คราวนี้เป็นปลาสีทองที่มีความยาวกว่าหนึ่งเมตร “ปลาสเตอเจียนทองมงกุฎ!” ปรมาจารย์นักล่อตะโกนออกมาด้วยความตกใจ “นี่มันปลาที่หายากที่สุดในทะเลสาบแห่งนี้เลยนะ ชิฟฟ่อน หนูมันสุดยอดไปเลย!” ชายคนอื่นๆ บนแท่นต่างพากันกรูเข้ามาล้อมรอบชิฟฟ่อนและปลาสเตอเจียนทองมงกุฎ พวกเขาเคยเห็นปลาชนิดนี้แต่ในหนังสือภาพเท่านั้น แต่ไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ มาก่อน อย่างที่ปรมาจารย์นักล่อบอก มันคือปลาที่หายากที่สุดในชั้นแห่งนักตกปลา “ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นปลาตัวนี้ในชั่วชีวิตของฉัน” “เดี๋ยวสิ เราต้องบันทึกภาพไว้นะ! ใครมีผลึกบันทึกภาพบ้าง?!” “ฉันมี!” “เอาล่ะทุกคน มาล้อมวงกันเร็ว!” ชิฟฟ่อนยืนอยู่ตรงกลางขณะถือปลาสเตอเจียนทองมงกุฎไว้ในมือ เธอสวมถุงมือผู้กลืนกินซึ่งล็อคตัวปลาไว้แน่นไม่ให้มันดิ้นหนีไปได้ วิลเลียมยืนอยู่ข้างเธอและลูบหัวเธออย่างเอ็นดู พวกลุงๆ ยืนอยู่ข้างหลังวัยรุ่นทั้งสองและยิ้มให้ผลึกบันทึกภาพ ผลึกนี้จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของหอเกียรติยศแห่งชั้นนักตกปลาในไม่ช้า ดังนั้นพวกเขาจึงกระตือรือร้นอย่างมากที่จะมีใบหน้าปรากฏอยู่ในการบันทึกภาพด้วย การทำเช่นนี้ พวกเขาจะได้ร่วมอยู่ในรัศมีแห่งความรุ่งโรจน์ของชิฟฟ่อน และสามารถเอาไปคุยโวให้ลูกหลานฟังได้ในปีต่อๆ ไป - “พี่ชายคะ ไว้เรากลับมาที่ชั้นนี้อีกนะคะ” ชิฟฟ่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงง่วงงุนขณะพักพิงศีรษะลงบนหน้าอกของวิลเลียม “ได้สิ” วิลเลียมตอบพร้อมลูบหัวเธอ “เดี๋ยวเรากลับมาที่นี่หลังจากเคลียร์ชั้นที่ 51 เสร็จแล้วนะ” “อื้ม!” ชิฟฟ่อนหลับตาลงและเข้าสู่ห้วงนิทรา เธอค่อนข้างเหนื่อยล้า หลังจากนำปลาที่ตกได้ไปมอบให้ผู้คุมสอบ พวกเขาได้รับรางวัลเป็นโทเค็นหนึ่งหมื่นเหรียญ ชิฟฟ่อนยังได้รับโทเค็นเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นเหรียญจากการตกปลาที่หายากที่สุดในชั้นได้ หลังจากผ่านบททดสอบ ทั้งสองก็ไม่ได้จากไปในทันที วิลเลียมคิดว่ามันคงน่าเสียดายถ้าพวกเขาจะรีบไปตอนนี้ เขาดูออกว่าชิฟฟ่อนยังไม่อยากไปและอยากจะตกปลาต่ออีกสักพัก วิลเลียมคิดว่ามันไม่ใช่ความคิดที่แย่อะไรที่จะตกปลาต่อ และให้ชิฟฟ่อนได้มีความสุขในวันสบายๆ ที่หาได้ยากภายในหอคอยแห่งนี้ จากนั้นพวกเขาก็กลับไปยังแท่นตกปลา พร้อมกับเหล่าลุงๆ ที่เดินตามไปส่งจนถึงหน้าผู้คุมสอบ ชิฟฟ่อนตกปลาหายากได้อีกหลายตัว แต่เธอก็ไม่ได้ปลาสเตอเจียนทองมงกุฎเพิ่มอีกเลย อย่างไรก็ตาม แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว นับตั้งแต่ครั้งแรกที่วิลเลียมได้พบกับชิฟฟ่อน ครึ่งเอลฟ์หนุ่มก็ได้เห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าที่น่ารักของเธอ วิลเลียมหวังว่าจะมีโอกาสให้ชิฟฟ่อนได้สนุกสนานในหอคอยแบบนี้อีกบ่อยๆ และได้มองดูใบหน้าของเธอที่เปล่งประกายด้วยความสุขเช่นนี้สืบไป