บทที่ 886: รังของผีปิศาจ ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย: XephiZ ปรับแก้โดย: Aelryinth “ไปซิ รีบออกไปจากที่นี่!” ปานจินตะโกนเสียงดัง จำนวนคนที่ทรุดล้มลงกับพื้นยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนรู้สึกราวกับว่าตัวเองจะเป็นรายต่อไป เลือดดำติดอยู่ในลำคอ กลายเป็นถ่านดำและแตกกระจายเป็นผงไม้ ไม่มีใครอยากจบลงแบบนั้นแน่! นักเวทย์ของกลุ่มพรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองเริ่มพากันหนี ตะโกนร้องวิ่งเข้าหาคฤหาสน์ ผู้คนยังคงล้มตายลงเรื่อย ๆ ระหว่างการหนี มียอดผู้เสียชีวิตทะลุสองสิบศพแล้ว… เมื่อพวกเขาหลบหนีออกมาถึงกำแพงเวทีอาณาเขตเพื่อหนีหายนะจากการสังหารหมู่ของปิศาจล่องหน สายตาก็เหลือกเห็นหัวหน้าเกหมิงยืนขวางกั้นไม่ให้ผู้คนออกจากไร่นา “หัวหน้า เราถูกสิ่งไม่รู้จักโจมตี ดูเหมือนจะแพร่กระจายในอากาศด้วยอัตราที่น่าหวาดหวั่น โดยไม่มีสัญญาณเตือนเลย” เสียงของปานจินสั่นเครือราวกับจะกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาเป็นพรานล่าธาตุมานานกว่าสิบปี ต่อสู้กับสัตว์อสูรและปิศาจร้ายน่ากลัวมานักต่อนัก จนชินต่อการเห็นเพื่อนร่วมทีมล้มตายไป แต่คราวนี้เขากลับแทบขาดสติ เมื่อได้เห็นการตายที่อธิบายไม่ได้ของคนรอบข้าง ตายราวกับถูกวางยาพิษพร้อมกันทั้งหมด ความคิดเดียวที่แล่นอยู่ในหัวคือต้องพาเพื่อนร่วมทีมออกไปให้ไกลจากที่นี่! เกหมิงถอยร่นไปข้างหลังเพียงนิด เพื่อให้ปานจินได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกอาณาเขต… เลือดดำ อาณาเขตปกคลุมไปด้วยเลือดดำ ของเหลวข้นหนืดไหลระโยงระยางทั่วทุ่งหญ้านอกไร่นา และไหลมารวมตัวกันเป็นสระน้ำเล็ก ๆ ตามความลาดเอียง หนึ่งศพดำแล้วอีกศพดำ วางเรียงรายบนพื้นดิน เมื่อลมพัดผ่านมาอย่างฉับพลัน ผิวหนังของศพเหล่านั้นก็แตกกระจายล่องลอยไปในอากาศราวกับเถ้าถ่านที่บินว่อน! “คนที่ออกไปนอกเขตของไร่นา ตายหมด ไม่มีผู้รอดชีวิตเลยสักคน!” เกหมิงกล่าวเสียงหนักแน่นลึกซึ้งไปยังคนที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด พรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองได้นำผู้คนมาเกือบพันคน กลุ่มที่ลงมือปฏิบัติการในคฤหาสน์นี้มีเพียงส่วนน้อย ส่วนที่เหลือประจำการอยู่นอกอาณาเขต เพื่อป้องกันไม่ให้คนของศาลานมัสการดําแห่งความตายหนีไป หลังถูกเตือน ไร่นามีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง จึงต้องใช้คนจำนวนมากลาดตระเวนเฝ้าทุกด้าน เมื่อคนในทีมของปานจินเริ่มสำลักเลือดดำ คนที่อยู่นอกเขตก็แสดงอาการหวาดกลัวแบบเดียวกัน แม้บางส่วนจะถอยหลังด้วยความกลัวทันที แต่คนเหล่านั้นที่ก้าวเท้าออกนอกเขต ก็ล้มตายภายในระยะห้าสิบก้าว… ในที่สุด จำนวนศพที่กลายเป็นเถ้าถ่านดำภายนอกเขตจึงสูงที่สุด เลือดดำได้ไหลรวมตัวกันกลายเป็นสายธารแล้ว หัวหน้าเกหมิงแทบขาดสติ เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ พรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองมีทหารมากกว่าพันคน แต่กลับมีผู้เสียชีวิตแล้วเกือบสี่ร้อยคนจากสาเหตุที่ไม่ทราบ ทหารเกือบครึ่งหนึ่งถูกกวาดล้างไป! สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งใดฆ่าพวกเขา และไม่ทราบว่าเหยื่อรายต่อไปจะเป็นใคร ไร่นาที่เคยเงียบสงบจึงกลายเป็นนรกที่มีศพดำเกลื่อนกลาด ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่พยายามหนีออกไปก็จะตกเป็นเหยื่อทันที… “ท่านไม่อาจออกไป ท่านต้องไม่ก้าวออกไปข้างนอก!” เกหมิงคำรามสั่งเสียงเข้มข้น “ข้าไม่เชื่อ ข้ารออยู่ที่นี่ไม่ได้ จะตายในที่แบบนี้ ตายอย่างสยดสยองเช่นนี้ ต้องเป็นโรคระบาดติดต่อทางอากาศแน่!” นักเวทย์สตรีคนหนึ่งสูญเสียความสงบ เธอกระโดดวิ่งออกนอกเขต ไม่ว่าคนอื่นจะพยายามยับยั้งแค่ไหน ปานจินอยากจะหยุดเธอ แต่เกหมิงคว้าแขนเขาทันที ปานจินลดสายตาลง แล้วรู้ตัวว่าตัวเองเกือบจะก้าวข้ามรั้วของไร่นาไปแล้ว ในขณะเดียวกัน นักเวทย์สตรีก็วิ่งเลยไปสิบเมตรแล้ว… “อาาาา!” เลือดสดพุ่งออกมาจากปากของผู้หญิงคนนั้น เธอสะดุดกังวานในที่สุด พยายามวิ่งกลับไปยังเขตเวที! ปานจินเห็นเธอวิ่งมายังทิศทางของตนเอง ขณะที่เธอกำลังสำลักเลือดดำ เธอพยายามกรีดร้องราวกับว่ากำลังขอความช่วยเหลือ หรืออ้อนวอนสิ่งมีชีวิตลึกลับร้ายกาจให้รอดชีวิต แต่เมื่อเธอมาถึงเขตเวที เธอก็ทรุดล้มลงกับพื้น แต่ยังคงคลานไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดเกาะรั้ว พยายามจะดึงรั้วเข้ามา ราวกับว่าหากเธอสามารถแหวกผ่านเข้ามาได้ เธอจะรอดชีวิต ร่างกายของเธอเริ่มแห้งผาก เธอเคลื่อนที่ผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ไปในที่สุด ครึ่งหนึ่งของร่างกายเข้าไปในเขตเวทีแล้ว แต่เธอก็หยุดนิ่ง ชัดเจนว่า สิ่งมีชีวิตร้ายกาจนั้นจะไม่อ่อนไหวต่อความสำนึกผิดของเธอ เพียงเพราะเธอตระหนักถึงความผิดพลาดทันเวลา ครึ่งหนึ่งของร่างกายติดอยู่ภายนอกรั้ว ในขณะที่ผิวหนังของเธอค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่านดำ… หยดน้ำตาไหลรินลงแก้มของปานจินขณะที่เขาเห็นเหตุการณ์นี้ มีความเศร้าโศก ความเจ็บปวด และความหวาดกลัว! ไม่มีใครสามารถอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ราวกับว่าทุกคนในพรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองถูกปิศาจเล็งเลือกในป่ามรณะ พวกเขาถูกบังคับให้เชื่อฟังกฎของเกมผีปิศาจ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากวงกลมที่เจ้าปิศาจวาดไว้ แต่ทุกคนยังคงมีโอกาสที่จะกลายเป็นเหยื่อรายต่อไป! พวกเขาสามารถแค่ซ่อนตัวอยู่ในกรงแล้วรออย่างหมดหวัง จนกว่าปิศาจจะเลือกพวกเขาให้กลายเป็นเหยื่อรายต่อไป! —- เหตุการณ์พลิกผันทันทีทันใดทำให้แขกในคฤหาสน์ครั่นคร้ามไปหมด ที่นั่นกลายเป็นความอลหม่านอย่างสิ้นเชิง เพราะพรานล่าธาตุไม่ใช่เหยื่อเดียวของคำสาปแช่งประหลาด แต่ยังเกิดขึ้นกับผู้เยี่ยมชมหนึ่งพันห้าร้อยคนและคนงานเช่นกัน แม้ว่าอัตราการเกิดเหตุจะน้อยกว่าของพรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองมาก แต่ก็ยังน่าหวาดกลัวสุดขีด! สมาชิกของพรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองตระหนักว่า เหตุการณ์เดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นกับแขกในคฤหาสน์ด้วย พวกเขาตกใจเมื่อเห็นแขกวิ่งออกไปข้างนอก “รีบ ๆ หยุดพวกเขา ตั้งเขตเวที! อย่าปล่อยให้พวกเขาข้ามรั้ว!” เกหมิงตะโกน เขาติดต่อพรานล่าธาตุที่ยืนเฝ้าอยู่ใกล้รั้วไร่นาทันที “เรายังมีเวลาจะมาคอยดูแลพวกเขาหรือตอนนี้?” ปานจินพูด “เจ้าพูดเรื่องอะไร? พวกเราเป็นต้นเหตุที่เกิดเรื่องนี้! หากมีคนบริสุทธิ์เกี่ยวข้อง พรานล่าธาตุรุ่นออกสีทองจะต้องแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมด เราไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร แต่เราไม่สามารถยืนมองพวกเขาตายได้ แม้ว่าท่านจะเป็นเหยื่อรายต่อไปก็ตาม!” เกหมิงดุเดือด ส่วนใหญ่ในกลุ่มพรานล่าธาตุเคยผ่านสถานการณ์เอาชีวิตรอดมาแล้ว เมื่ออัตราการเสียชีวิตค่อย ๆ ลดลง พรานล่าธาตุก็ได้สงบสติอารมณ์และหยุดแขกที่หวาดกลัวจากการออกนอกไร่นา และนำพวกเขากลับสู่คฤหาสน์ อย่างโชคดีที่พวกเขายังไม่ได้ยกเลิกเขตเวที จึงสามารถใช้มันเพื่อช่วยชีวิตผู้คนได้มากมาย มิฉะนั้น พื้นที่นอกไร่นาคงจะเต็มไปด้วยศพ! “หัวหน้า ข้าคิดว่ายาพิษหยุดแพร่กระจายแล้ว!” “นักเวทย์คนหนึ่งลอบออกนอกเขตเวทีเมื่อกี้นี้ แต่เขาเสียชีวิตไม่นานหลังจากนั้น!” “ยาพิษคงหยุดแพร่กระจายแล้ว แต่การออกนอกไร่นายังคงเป็นการฆ่าตัวตาย ให้สั่งทุกคนให้สงบสติอารมณ์!” เกหมิงสั่งเสียงดังท่ามกลางความอลหม่าน จิตใจของหลายคนกลายเป็นความว่างเปล่าจากความกลัว พวกเขาเพียงแค่ทำตามสัญชาตญาณเพื่อความอยู่รอด แต่ในบางสถานการณ์ มันอาจจะทำให้พวกเขาต้องจบชีวิตลง ปานจินต้องยอมรับว่าเขาประทับใจกับความสามารถของเกหมิงในการรักษาความสงบในสถานการณ์ปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครในพวกเขาสามารถเข้าใจสถานการณ์นี้ได้ นี่ควรจะเป็นการปฏิบัติการที่วางแผนอย่างรอบคอบเพื่อกำจัดศาลานมัสการดําแห่งความตาย แต่不知为何，他们最终却落入了一个恶魔的巢穴之中！