บทที่ 888: ต้นเหตุแห่งพิษ ตอนที่สอง ผู้แปล: Exodus Tales บรรณาธิการ: Exodus Tales แปลโดย XephiZ ตรวจแก้โดย Aelryinth ลิงลิงกดลิ้งค์ลงบนแล็ปท็อปอย่างรวดเร็วจนภาพที่ซ้อนทับกันหลายชั้นปรากฏขึ้นมา “ตอนแรกสงสัยว่าทำไมความรู้สึกตอนเห็นพวกเขาตายถึงคุ้นๆ กันล่ะ! ดูนี่สิ นี่คือเคสที่มีคนถูกวางยาพิษซึ่งคฤหาสน์พยายามปกปิดเอาไว้ จำได้ไหม? ล่าขุมทรัพย์เมืองนี้ยังเคยส่งคนมาตรวจสอบเลยนะ แต่หัวหน้าทีมจอมตะกละคนนั้นถูกแคอร์ลีย์กำจัดซะงั้น!” ลิงลิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เรื่องนี้มันไปเกี่ยวอะไรกับชาที่เสิร์ฟ?” โม่แฟนถามด้วยความสับสน “ฉันกำลังเอาแต่ละชิ้นมาต่อกันอยู่น่ะ รอก่อนสิ เดี๋ยวฉันคงหาข้อมูลเกี่ยวกับพิษเจอ และก็คิดยาต้านเพื่อยับยั้งพิษไว้ชั่วคราวได้” ลิงลิงลุกขึ้นเดินออกไปยังห้องของตนพร้อมกับแล็ปท็อป “เธอจะไปไหน?” โม่แฟนถามด้วยความเป็นห่วง “ฉันฝากข้อมูลที่เกี่ยวกับพิษทุกชนิดไว้ในคลาวด์ แต่ตอนนี้สัญญาณถูกบล็อกโดยคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ดำหมด ต้องทำอุปกรณ์เพื่อเบี่ยงเบนสัญญาณก่อนถึงจะดึงข้อมูลที่ต้องการได้ อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย” ลิงลิงกล่าว “อยู่คนเดียวอันตรายนะ” มู่หนิงซี่เอ่ยขึ้น “คริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ดำกำลังจ้องล่าขุมทรัพย์ทองคำเป็นหลัก พวกเขาไม่มีเวลามายุ่งกับเราหรอก ตราบใดที่เราไม่โผ่ล้ำเส้นไปเอง ถึงจะรู้ว่ามีขุมทรัพย์ปะปนอยู่ในแขกที่นี่ พวกเขาก็จะไม่สงสัยนักเรียนปีหนึ่งหรอก สองคนน่าจะเริ่มเคลื่อนไ้วแล้วล่ะ ไปตามล่าสมาชิกของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ดำดีกว่า ไม่งั้น พวกเขาก็จะหนีรอดไปได้แม้เราจะกำจัดพิษนี้ได้ก็ตาม!” ลิงลิงกล่าว โม่แฟนและมู่หนิงซี่พยักหน้า ทั้งสองตัดสินใจปล่อยให้ลิงลิงจัดการกับพิษ เนื่องจากพวกเขาไม่อาจช่วยเหลือเธอได้ คริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ดำก็เป็นที่ยอมรับกันว่าเชี่ยวชาญในการใช้วิธีการพิสดารต่างๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย โชคดีที่พวกเขามีลิงลิงสุดยอดอัจฉริยะมาด้วย มิฉะนั้นแล้ว พวกเขาคงไม่มีทางเลือกนอกจากรอความช่วยเหลือ —- หลังจากลิงลิงจากไป โม่แฟนเอาข้อศอกดันไหล่มู่หนิงซีเบาๆ แล้วกล่าวว่า “เธอสังเกตได้ดีจริงๆ เผลอๆ ฉันเองก็ลืมเรื่องชานั่นไปเลย” “ฉันแค่คิดได้แป๊บเดียวเอง ไม่เคยคิดจริงๆ ว่าจะเป็นแบบนั้น ตอนนี้ย้อนกลับมาคิดดูแล้ว ทุกคนที่ไรนานแห่งนี้ต่างก็ได้รับการต้อนรับจากคฤหาสน์ และทุกคนต่างก็ได้รับการเสิร์ฟชาดำพิเศษนั้น แค่โรลลีย์กับบัตเลอร์จะมองคอยดูขณะที่พวกเขาดื่มชา และถึงแม้บางคนจะยังไม่ได้ดื่มชาในตอนกลางวัน สาวใช้ก็จะเอาชามาส่งให้ในตอนกลางคืนพร้อมบอกว่าชานี้อาจช่วยเรื่องการนอนหลับ หรือไม่ก็เสิร์ฟช่วงมื้อเช้า สรุปง่ายๆ คือ คุณสามารถหา “ชาดำพิเศษ” นั่นพบได้ทุกที่ที่นี่…” มู่หนิงซีพูด ตั้งแต่มู่หนิงซีพูดเรื่องนี้ขึ้นมา โม่แฟนก็นึกขึ้นได้บ้างว่าคฤหาสน์นี้แทบไม่ได้เตรียมน้ำดื่มสำหรับแขกเอาไว้เลย แต่กลับเสิร์ฟแต่ชาพิเศษของพวกเขาแทน “ต้องมีคนที่ไม่ได้ดื่มชานั้นอยู่บ้าง แต่คงจะมีไม่มาก คนส่วนใหญ่ รวมถึงฉัน เธอ และลิงลิง ต่างก็ถูกพิษจากชานั้น พิษจะฝังตัวอยู่ในร่างกายและจะกำเริบขึ้นเฉพาะภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง ผู้ติดเชื้อจะอาเจียนเลือดสีดำและกลายเป็นสิ่งสีดำนั่น… บ้าเอ๋ย ต้องตาย ฉันว่าฉันดื่มชานั่นไปเกือบถังเลยตอนอยู่ที่นี่!” โม่แฟนร้องออกมา มู่หนิงซีรู้สึกอายจนแทบจะไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ เมื่อโม่แฟนได้ยินว่าชานั้นเป็นของพิเศษที่คฤหาสน์จัดเตรียมไว้ฟรี เขาก็ดื่มชานั้นอย่างกับวัว หากพิษจะทรงพลังตามปริมาณที่ดื่ม โม่แฟนก็คงจะติดอันดับหนึ่งในสิบของเหยื่อพิษนั้น โชคดีที่ร่างหลายร้อยศพภายนอกคฤหาสน์เผยให้เห็นว่าการดื่มชามากขึ้นไม่ได้ทำให้พิษรุนแรงขึ้นตามไปด้วยเสมอไป โม่แฟนและมู่หนิงซีไม่ได้แจ้งการค้นพบนี้แก่คนอื่นๆ เนื่องจากพวกเขายังไม่พบทางแก้ไข การบอกความจริงก็อาจก่อให้เกิดความหวาดกลัวในหมู่พวกเขาเท่านั้น พิษยังไม่แสดงอาการในร่างกายของทุกคน พวกเขายังไม่แน่ใจว่าจะควบคุมพิษอย่างไร การโดดเด่นหรือแสดงท่าทางออกมาก็อาจทำให้พวกเขาเป็นเป้าโจมตีได้ง่าย “โม่แฟน ฉันขอร้องนาย…” ก๊วอเหวินอีปรากฏตัวขึ้นข้างๆ โม่แฟนทันที โม่แฟนมองไปที่ก๊วอเหวินอายอมน้ำตา ก็ชัดเจนว่าเธอกังวลเกี่ยวกับหวังซวู่อย่างมาก “ช่วยฉันตามหาเธอด้วยเถอะ ซวู่เป็นเพื่อนซี้ของฉัน ถ้าฉันไม่ชวนเธอมา เธอคงจะไม่ได้มาที่นี่ เพราะเธอกำลังเตรียมตัวสอบอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ…” ก๊วอเหวินอีกำลังโทษตัวเองอย่างหนัก “ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ที่นี่มันกว้างใหญ่เหลือเกิน!” โม่แฟนปฏิเสธ โม่แฟนไม่มีเวลาจะเสียไปกับการตามหาคนหาย คริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ดำยังคงรอโอกาสโจมตีจากเบื้องหลัง หากพวกเขายังหาวิธีแก้พิษไม่พบ ทุกคนก็คงจะตายกันหมดในที่สุด รวมถึงมู่หนิงซีและลิงลิงด้วย โม่แฟนเข้าใจความรู้สึกของก๊วอเหวินอี เพราะถ้าเขาตัดสินใจไม่รับงานนี้มา สองสาวคงจะไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาต้องรักษาความสงบไว้ แต่ก็เหลือเวลาไม่มากแล้ว แม้แต่ตอนนี้ เขายังไม่พบคร่าวๆ เลยซึ่งร่องรอยของคริสตจักรศักดิ์สิทธิ์ดำ “คนอื่นๆ ไม่ยอมช่วยเราตามหาเธอ… มีแค่ฉันกับหลงเซิงเท่านั้น…” ก๊วอเหวินอีพูดต่อ เธอดูเหมือนจะพึ่งพาโม่แฟนหนักมากตั้งแต่ที่เธอเอาชนะความกลัวของตัวเองได้ “มาเถอะ ไปตามหาหวังซวู่กัน” มู่หนิงซีลุกขึ้นยืน โม่แฟนแปลกใจพอกันที “เราจะไม่พบเบาะแสอะไรถ้ายังคงนั่งอยู่แบบนี้” มู่หนิงซีบอกเขา โม่แฟนเห็นด้วย แทนที่จะนั่งรอเฉยๆ ให้เป็นเป้ายิงง่ายๆ เสี่ยงภัยไปค้นหาดีกว่า และบางทีอาจเจอหวังซวู่ที่หายไป ช่วยชีวิตคนเพิ่มได้ก็ดี “ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ!” ก๊วอเหวินอีรู้สึกซาบซึ้งอย่างสุดซึ้ง หลงเซิงเองก็มีสายตาที่เต็มไปด้วยความหยั่งรู้ค่าเช่นกัน นักศึกษาคนอื่นๆ ของพวกเขาหวาดกลัวที่จะออกจากโถง ใครก็ไม่กล้าออกไปนอกอาคารแม้แต่ก้าวเดียว ไม่มีใครใส่ใจในสวัสดิภาพของหวังซวู่ แต่พวกเขาประหลาดใจที่สองคนที่เพิ่งพบกันไม่ถึงสัปดาห์ยอมเอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อพวกเขาเช่นนี้ “ขอฝากเตือนไว้ด้วยว่า พวกเธออย่าออกไปไหนจะดีกว่า ถ้าพิษยังลามอยู่ข้างนอก… พวกเธออาจกลับมาที่นี่ไม่ได้” “ใช่ นายน่าจะฟังที่ขุมทรัพย์ทองคำพูด เราควรอยู่แต่ในอาคารและรอความช่วยเหลือ การออกไปข้างนอกก็แค่จะทำให้สถานการณ์แย่ลงเท่านั้น” หวังปิงแนะนำ ทั้งสี่คนไม่สนใจคำแนะนำนั้นและเปิดประตูเพื่อออกไปตามหาหวังซวู่ที่หายไป —- เมื่อโม่แฟนยอมช่วย เขาก็จะทุ่มเทเต็มที่อยู่แล้ว ท้ายที่สุด โม่แฟนก็เป็นขุมทรัพย์ผู้ครองวิชาชีพ เขาเคยทำภารกิจตามหาคนหายมาแล้วมากมาย ตราบใดที่ได้รับเงินตอบแทนดีๆ เขาก็ไม่ว่าที่จะทำงานเป็นนักสืบเอกชน ขุมทรัพย์แทบจะเป็นนักสืบเอกชนเวอร์ชันที่ได้รับการอัพเกรดแล้ว “ครั้งสุดท้ายที่เห็นเธอคือเมื่อไหร่?” โม่แฟนถามอย่างจริงจัง “ในห้องของเธอ หลังมื้อเย็น เธอบอกว่ารู้สึกไม่สบาย จึงจะอยู่แต่ในห้อง ฉันได้ไปเคาะประตูห้องเธอ แต่เธอไม่ตอบสนองฉันเลย คิดว่าเธอคงไปเที่ยวกับเจ้าชายเจ้าของคุณหลงนะ โอ้ หลงเซิง ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นนะ” ก๊วอเหวินอีพูด “ไอ้ขี้เมาเฮงซวยนั่น ไม่ยอมช่วยดูแลหวังซวู่เลยรึ!” หลงเซิงยังโกรธอยู่ “ไปตรวจดูในห้องของเธอก่อน เราอาจจะเจอเบาะแสที่นั่น ระหว่างนี้ ทำไมเธอคิดว่าเธอไปกับเจ้าชายเจ้าของคุณหลง” “เพราะฉันเคยไปตามหาเจ้าชายเจ้าของคุณหลงด้วย เขาก็ไม่อยู่ในห้องเหมือนกัน เนื่องจากทั้งสองคนได้เปิดตัวความสัมพันธ์กันไปแล้ว ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันจะพูดอย่างนั้น ฉันเลยคิดว่าถ้าทั้งคู่ไม่อยู่ในห้องตัวเอง พวกเขาคงจะอยู่ด้วยกัน!” ก๊วอเหวินอียอมรับ