บทที่ 893: ผู้ควบคุมที่นี่ แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth “เป็นความผิดของเจ้าเอง การที่เจ้ามาขวางทางเรา สิ่งที่เจ้าได้รับในวันนี้ก็สมควรแล้ว!” ศิษย์หน้าบึ้งคนนั้นลากเก้าอี้มาวาง นั่งลงห่างจากสระคำสาปอย่างไกลๆ “ข้า…ข้าไม่ได้ทำอะไร…ปล่อยข้าไป…ได้โปรดปล่อยข้าไป…” เสียงแหบพร่าแผ่วเบาตอบกลับมา “จงอยู่ในนั้นต่อไปเถอะ ยิ่งเจ้าแช่อยู่ในน้ำนานเท่าใด ก็ยิ่งเป็นผลดีต่อเจ้ามากเท่านั้น อย่างน้อยมันจะทำให้เจ้าเริ่มปรับตัวเข้ากับร่างใหม่ได้ง่ายขึ้น มิฉะนั้นแล้ว เจ้าจะรู้สึกอยากกัดเนื้อตัวเองให้หลุดออกมาทุกตารางนิ้ว ทุกคืน” ศิษย์หน้าบึ้งพูดเสมือนหนึ่งว่าเสียใจ แต่ในใจกลับไม่มีความตั้งใจจะช่วยเหลือเอาเสียเลย “ไม่…ไม่ ข้าไม่อยากกลายเป็นสิ่งพวกนั้น ฆ่าข้าสิ ข้าวิงวอนท่าน เพียงแค่ฆ่าข้า…” “ไร้ประโยชน์ แม้เจ้าจะตายในตอนนี้ วิญญาณของเจ้าก็ยังคงถูกมัดติดอยู่กับสระคำสาปนี้” ศิษย์คนนั้นตอบ การลงทัณฑ์ที่คริสตจักรศาสตร์มอบให้นั้นโหดร้ายและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลก ศิษย์หน้าบึ้งคนนี้เคยเป็นคนธรรมดา เขาทำผิดพลาดจนทำให้ปุโรหิตเทา ลู่เกง โกรธเคือง เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเข้าร่วมกับคริสตจักรศาสตร์ เมื่อเขากลายเป็นศิษย์แล้ว ก็ไม่มีทางย้อนกลับได้อีก ผู้ใดที่ต่อต้านคริสตจักรศาสตร์ ไม่เคยได้จบลงด้วยดีเลย! “มีทางใดที่จะช่วยนางได้บ้างหรือเปล่า?” เสียงใหม่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ศิษย์หน้าบึ้งเป็นคนมีปฏิกิริยาช้าอย่างเห็นได้ชัด เขาหันหลังไปมองรูปลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ในเงามืด คิดว่าเป็นศิษย์อีกคนที่ถูกมอบหมายมาคอยเฝ้าสระคำสาป จึงพูดขึ้นว่า “น่าจะมีทางอยู่บ้าง นางยังเป็นคนธรรมดาอยู่ตราบใดที่พิธีกรรมยังไม่เสร็จสมบูรณ์… โอ้ เจ้าคงโชคไม่ดีเหมือนกันที่ถูกมอบหมายให้มาที่นี่” “อ้อ ข้ามารับค่าประกัน” รูปร่างนั้นเดินเข้าใกล้ศิษย์หน้าบึ้ง และตบไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา ศิษย์หน้าบึ้งรู้สึกผิดปกติขึ้นมาทันที เขากำลังจะยกมือขึ้นทำอะไร เมื่อเขารู้สึกว่ากระแสไฟฟ้ารุนแรงแผ่กระจายทั่วร่างของเขาจากมือของชายคนนั้น “เจ้า…” ใบหน้าของศิษย์เบี้ยวไปจากแรงช็อตไฟฟ้า ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค ร่างภายในรู้สึกเหมือนมีมดนับล้านกำลังกัดแทะ แสบๆ ไหม้ๆ และปวดร้าวไปพร้อมๆ กัน ทั้งยังเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้อีกด้วย! ประกายฟ้าผ่ายังคงกระพริบพลิ้วอยู่บนฝ่ามือของโมฟาน จำนวนของประกายนั้นเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นสิ่งถูกเผาจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ร่างของศิษย์หน้าบึ้งค่อยๆ เกรียมดำ จนกระทั่งเขาล้มคว่ำลงมากองกับพื้นเหมือนก้อนเนื้อสะบึกที่ถูกเผา ศิษย์หน้าบึ้งคนนี้ไม่ใช่นักเวทมนตร์ เขามักจะใช้สัตว์ร้ายปีศาจบงการกระทำความชั่วช้าแทนเสมอ แต่เมื่อประกายฟ้าผ่าถึงระดับหนึ่ง เนื้อหนังของเขาก็ไม่อาจทนแรงกระแทกไหวอีกต่อไป และหัวใจของเขาก็หยุดเต้นลงในที่สุด โมฟานยังคงหน้าตาเฉย เขาหยิบขวดที่แย่งมาจากหยางเฉียวออกมา ค่อยๆ ราดของเหลวลงบนร่างของศิษย์ที่ตายแล้ว ไม่นานจากนั้น ศพก็เริ่มเน่าเปื่อยอย่างหนัก ภายในเวลาน้อยกว่าหนึ่งนาที แม้แต่กระดูกและฟันของศิษย์ก็ละลายหายไป จนเหลือเพียงแอ่งโคลนสีดำตื้นๆ “เจ้าคือหวังซวูซวูหรือไม่?” โมฟานถาม “ใช่…ใช่! ท่าน…ท่านมาที่นี่เพื่อช่วยข้าหรือ?!” เสียงจากในแอ่งโคลนตอบ “ข้ายังไม่อาจช่วยเจ้าได้ในตอนนี้” โมฟานบอกกับนาง โมฟานกำลังอยู่ในรังของคริสตจักรศาสตร์ การเคลื่อนไหวคนเดียวจะสะดวกกว่า หากพานางหวังซวูซวูซึ่งได้รับบาดเจ็บหนักไป ก็จะเสี่ยงต่อการถูกเปิดเผยตัวตน ปกติแล้ว โมฟานคงจะบุกฝ่าออกไปแบบไม่สนใจ แต่พิษที่อยู่ที่นี่สกัดกั้นไม่ให้เขากระทำการอย่างหุนหัน “งั้น…ได้โปรดฆ่าข้า ให้ข้าได้พ้นทุกข์…” นางหวังซวูซวูวิงวอน “ข้าสาบานว่าจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว เจ้ารู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?” โมฟานถาม “ดูเหมือน…ดีขึ้นจังเลย” นางหวังซวูซวูตอบ นางเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายคนหนึ่งที่ใบหน้าถูกบดบังด้วยความมืด ดูคุ้นตาแต่จำไม่ได้ โมฟานค่อยๆ ถอยมือกลับ เขาใช้เวทมนตร์อวกาศสร้างกำแพงอากาศรอบตัวนางหวังซวูซวู เพื่อกั้นน้ำคำสาปไม่ให้มาสัมผัสร่างของนาง น้ำคำสาปคงจะกัดกร่อนร่างของนางช้าๆ ตราบใดที่นางไม่ต้องแช่อยู่ในน้ำอีกต่อไป นางคงจะไม่ทรมาณมากเกินไป โมฟานหยิบถุงน้ำที่นำติดตัวมา เทเนื้อใส่อากาศ เขาจ้องมองตรงหน้า น้ำที่จะตกลงสู่พื้นดินในลักษณะหยดๆ กลายเป็นเส้นทางไหล่ในอากาศ ไหลตรงไปยังปากของนางหวังซวูซวู “จิบน้ำสักหน่อย เก็บแรงเอาไว้” โมฟานกล่าว นางหวังซวูซวูขาดน้ำอย่างหนัก เธอดื่มน้ำด้วยความหิวกระหายขณะที่กระแสน้ำเข้าใกล้ปาก หวังให้น้ำพุ่งกระเซ็นใส่เหมือนคลื่นใหญ่ เพื่อบรรเทาความกระหายของตน “รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?” โมฟานถาม “อืม…ดีขึ้นมาก ขอบคุณค่ะ” นางหวังซวูซวูเงยหน้าขึ้น เธอพยายามมองให้เห็นหน้าชายคนนั้นให้ชัดขึ้น นางเพิ่งผ่านการทรมานที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตมา แม้จะได้รับความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้เธอมองเห็นประกายความหวังได้ เธอไม่ถูกความมืดกลืนกินอีกต่อไป “ในฐานะสตรี เจ้าควรขอความช่วยเหลือเร็วกว่านี้เมื่อเจอปัญหา ไม่ควรพยายามอดกลั้น หวังเพียงว่าการเชื่อฟังจะทำให้ผู้ชายเมตตา เจ้าต้องรู้ว่าผู้ชั่วร้ายทุกคนจะมีแต่เลวร้ายลง” โมฟานมองนางหวังซวูซวูด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนอ่อนใจ โมฟานรู้สึกว่านางเป็นผู้หญิงที่ฉลาด แต่นางกลับไม่ใช้ความฉลาดของตนเพื่อปกป้องตัวเอง หากนางเอาเรื่องชั่วของเจ้าฉีไป่ปินเปิดเผยออกไป หรือเพียงแต่บอกกับกั๋วเหวินอี้บ้าง นางคงไม่ได้จบลงแบบนี้ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น นางหวังซวูซวูก็หลั่งน้ำตาทันที น้ำตาของเธอมีสีดำเพราะผลของน้ำคำสาป ไหลเป็นร่องบนใบหน้าที่เคยสวยสะพรั่ง… “ท่าน…จะทิ้งข้าไว้ที่นี่หรือหรือ?” นางหวังซวูซวูรู้ว่าที่นี่เต็มไปด้วยคนที่ชั่วร้ายอย่างเจ้าฉีไป่ปิน เธอกลัวว่าหากชายคนนี้จากไป เขาคงจะลืมเธอได้ง่ายๆ เธอตกใจกลัวมาก พยายามจำให้ได้ว่าชายคนนี้เป็นใคร แต่ก็จำอะไรไม่ได้เลย 𝚏𝐫𝚎𝕖𝕨𝐞𝐛𝕟𝚘𝐯𝚎𝗹.𝕔𝐨𝗺 โมฟานมองนาง เขารู้สึกว่าตอนนี้ไม่รู้จะพูดอะไร ภัยคุกคามครั้งใหญ่ยังไม่ได้ปรากฏตัว แม้แต่ชีวิตของโมฟานยังตกอยู่ในอันตราย เขาจะไปสัญญากับใครได้หรือว่าจะสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้? “สถานการณ์ข้างนอก ไม่ได้ดีกว่าสิ่งที่เจ้ากำลังเผชิญเลย” โมฟานไม่ตอบคำถามนั้นตรงๆ “เกิดอะไรขึ้น?” โมฟานอธิบายเรื่องพิษอย่างคร่าวๆ นางหวังซวูซวูดูเหมือนจะรู้บางอย่าง เธอพูดพล่อยๆ ออกมาว่า “มีผู้หญิงคนหนึ่ง ดูเหมือนจะ… เป็นผู้ควบคุมที่นี่!” เมื่อได้ยินคำพูดของนางหวังซวูซวู ตาของโมฟานก็ระพริบเป็นประกาย! “หน้าตาเป็นอย่างไร? เจ้ารู้ชื่อของหล่อนไหม?” โมฟานถาม