บทที่ 865: สายฟ้าขั้นสูง! แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเดินออกมาจาก “หอสามก้าว” ด้วยฝีก้าวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แววตาของเขาเผยให้เหราว่างกับทั้งโลกนี้ได้อยู่ในกำมือของเขาแล้ว “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้า กวนหยิง สามารถพัฒนาธาตุตัวที่สองให้ขึ้นถึงขั้นระดับกลางได้แล้ว! จากนี้ข้าจะฝึกซ้อมร่วมกับเหวินจิ่งและขยี้ไอ้สารเลวชื่อซูตงเฉียงได้เสียที ป้าจะภูมิใจในตัวข้ามากแค่ไหน ยิ่งใหญ่เหลือเกิน!..” ชายหนุ่มที่เรียกตนเองว่า กวนหยิง หัวเราะออกมาด้วยความดีใจอย่างระรื่น ขณะเดียวกัน ชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาและผมเผ้าละมุน ลากฝีก้าวออกมาเช่นกัน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติ “ฮ่า ฮ่า ฮ่า สุดท้ายข้าก็ทำได้ ข้านี่มันอัจฉริยะตัวจริง!” ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะบ้าบิ่นยิ่งกว่าคนก่อน กวนหยิงเป็นคนชอบคบหา เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มคนนี้มีอายุรุ่ราวราวเดียวกัน เขาจึงรีบทักเดินเข้าไปหา “เพื่อน พี่ดูเหมือนพยายามอย่างหนักจนเห็นผลเช่นกัน ของข้าก็สำเร็จ แต่ข้าไม่มีใครให้ฉลองด้วย บัดนี้ยามเที่ยงพอดี ท้องข้าร้องครวญครางแล้ว ไปหาอะไรดื่มกินและฉลองด้วยกันไหม ข้ารู้ร้านย่างบาร์บีคิวร้านหนึ่ง ข้ารับประกันได้เลยว่าอร่อยระดับต้นๆ เลย!” “ได้” ชายหนุ่มตอบรับด้วยความเต็มใจ “มาเลย ฮ่า ฮ่า การมีเพื่อนแบ่งปันความสำเร็จมันช่างดีจริง จริงสิ เพื่อน พี่มาจากโรงเรียนไหน?” กวนหยิงเอ่ยถาม “โรงเรียนธาตุไฟ” นักเรียนตอบกลับ “โรงเรียนธาตุไฟ ข้าได้ยินมาว่าพวกที่นั่นดุร้ายกาจสุดๆ แต่ข้าสาบานว่าตอนที่พี่เดินออกมาคราวนี้ ข้าเห็นประกายไฟวูบวาบคล้ายสายฟ้าอยู่รอบๆ พี่ ข้าคิดว่าพี่น่าจะมาจากโรงเรียนธาตุฟ้าระหว่างทางนะ” กวนหยิงร้องออกมา “ฮึม ฟ้าคือธาตุรองของข้า” นักเรียนตอบ “บ้าชะมัด ธาตุไฟกับธาตุฟ้ามันขึ้นชื่อว่าเป็นการรวมธาตุที่ดุร้ายที่สุด ข้าคือกวนหยิงจากโรงเรียนธาตุสว่าง มื้อนี้ข้าต้อนรับ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรเราจะได้ช่วยเหลือกัน… เอ่อ ที่ธาตุฟ้าของพี่ก็ดีขึ้นด้วย ธาตุไฟกับธาตุฟ้าอยู่ด้วยกันมันโคตรน่ากลัวเลย ยินดีด้วย พี่ต้องเสียแรงไม่น้อยกว่าจะพัฒนามาถึงจุดนี้ใช่ไหม?” กวนหยิงพูดต่อ “ใช่ ตอนข้าพยายามขยายธาตุฟ้าให้กลายเป็นกาแล็กซีเกือบจะล้มเหลว ข้าแทบเอาชีวิตเข้าแลกเมื่อคิดถึงเงินมหาศาลที่จะสูญไปถ้าเกิดล้มเหลวในกระบวนการ ข้าเกือบจะทำสมองของตัวเองพังเพราะไฟเกินขนาด โชคดีที่สุดท้ายข้าสามารถทะลวงกำแพงนั้นได้ ถ้ากำแพงนั้นแข็งแกร่งกว่านี้อีกนิด ตอนนี้ข้าคงกลายเป็นคนโง่ไปแล้ว” มอฟานตอบ กวนหยิงหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาตบไหล่ของมอฟานแล้วพูดว่า “เพื่อน พี่คงมีความสุขสินะ พี่ถึงกับเอาตัวเนบิวลาของพี่ไปปนกับคำว่ากาแล็กซี กาแล็กซีเป็นของขั้นสูง ของพี่เป็นเนบิวลาต่างหาก ขั้นสูงสำหรับเรามันยังเป็นแค่ความเพ้อฝัน ข้าเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในอนาคตข้าจะกลายเป็นนักเวทขั้นสูงได้หรือไม่…” มอฟานไม่ได้พูดอะไร กวนหยิงรู้สึกว่าบรรยากาศแปลกขึ้นมาทันที เขาจึงมองไปที่มอฟานแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าแปลกประหลาด “งั้นจริงๆ พี่ก้าวขึ้นไปถึงขั้นสูงใช่ไหม?” มอฟานยิ้มแล้วพยักหน้า เขาตระหนักว่าไม่ควรแสดงตัวเด่นเกินไป สีหน้าของกวนหยิงเปลี่ยนแปลงทันที แต่เขายังฝืนยิ้มและพูดว่า “พี่มีอายุรุ่ราวราวเดียวกับข้า จะเป็นนักเวทขั้นสูงได้อย่างไร ขอร้อง อย่าหลอกข้าเช่นนั้นเลย…” กวนหยิงพยายามตรวจเช็คพลังการเพาะตนของมอฟานด้วยอำนาจจิตของเขา ตามปกติแล้วมอฟานสามารถกันไม่ให้ผู้อื่นสืบค้นพลังของตนได้ แต่เขาเพิ่งจะก้าวกระโดดมาไม่นาน เขาอยากแบ่งปันความยินดีให้ใครสักคนรับรู้ด้วย เขาจึงไม่ได้ขัดขวางชายหนุ่มคนนี้ อย่างที่เขาคิด ไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของกวนหยิงก็เปลี่ยนเป็นน่า พรรณนา เขาถึงกับตัวแข็งตึง ความปีติที่เขาได้จากการก้าวข้ามสู่ระดับกลางหายวับไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยสายฟ้าที่ทุบทะลวงทรวงอกอันบอบบางของเขา -ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!- —- ร้านย่างบาร์บีคิวที่กวนหยิงคิดเอาไว้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ชายหนุ่มคนนั้นแทบไม่ได้กินอะไรเลย ทั้งที่เมื่อตอนออกมาจากหอสามก้าว เขาดูเหมือนหิวโซจริงๆ มอฟานไม่ได้สนใจเรื่องนั้นมากนัก เขายิ่งดีใจที่ได้กวาดล้างเนื้อย่างกองโตบนโต๊ะจนหมดสิ้น “ขอบคุณสำหรับมื้อนี้ ไว้วันหลังเราค่อยไปดื่มกันอีกนะ” มอฟานพูดด้วยความอิ่มเอม แล้วจากไป กวนหยิงฝืนยิ้มพรางตัวมองตามหลังมอฟานที่กำลังเดินลับไป บางอย่างในใจเขารู้สึกว่ามันย่ำแย่ยิ่งกว่าตอนที่เขาเองล้มเหลวในการก้าวกระโดดซะอีก! —- มอฟานเดินทางกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ เขาหมดอารมณ์ตอนเห็นห้องว่างเปล่าอย่างเดิม สาวงามทั้งสองที่รักของเขาไปอยู่ที่ไหนกัน ทำไมยังไม่มารับเขา เขาตั้งใจจะแบ่งปันความยินดีที่ธาตุฟ้าของเขาพัฒนาขึ้นสู่ขั้นสูงให้พวกเธอได้รู้ “ขั้นสูง ธาตุฟ้าขั้นสูง ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยิ่งใหญ่เสียนี่กระไร ข้าจะต้องแจ้งให้เซียวถังเย่วทราบ!…” มอฟานส่งข้อความหวังว่าเซียวถังเย่วจะตอบกลับมาอย่างรวดเร็วเพื่อชมเชยพรสวรรค์ของเขา แต่แล้วถังเย่วกลับไม่ตอบอะไรเลย เธอคงกำลังยุ่งกับงานบางอย่างของสหภาพบังคับใช้กฎหมาย มอฟานส่งข้อความไปหาหลิงหลิงอีกครั้ง เพียงเพื่อให้เพื่อนร่วมทีมของเขาทราบว่าตอนนี้เขามีธาตุสองธาตุที่ขั้นสูงแล้ว ดูสิว่าเขาเก่งกล้าแค่ไหน ขยันยิ่งกว่านี้เขาจะรับภารกิจยากๆ ได้อย่างสบายและโกยเงินก้อนโต! เพียงผู้ที่เป็นนายหน้าล่าเท่านั้นมีเงินมาจ่ายสดๆ ร้อนๆ ได้อย่างสบาย มอฟานเบื่อหน่ายกับภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ที่ใครๆ ก็ทำสำเร็จได้แล้ว ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงลูกบิดประตูถูกไข มอฟานกระโดดกระฉูดจากโซฟาดุจเด็กน้อยที่เพิ่งได้คะแนนเต็มในการสอบ คนที่ผลักประตูเข้ามาก็คือ มู่หนวี่เจี้ยว พร้อมด้วยรูปร่างที่เพรียวบางและขาที่เรียวยาว หลังจากเปลี่ยนทรงผมเป็นสไตล์แบกลาง เธอดูมีเสน่ห์ยิ่งขึ้นไปอีก ทุกการเคลื่อนไหวของเธอดูสง่างามราวกับลูกสาวคนดีของครอบครัวตระกูลดัง! “เซอร์ไพรส์!” ฟรีเว็บนเวล.คอม “เจียวเจียว นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอ มา กอดฉันหน่อย…” มอฟานกระโดดเข้าหาประตู เขาวางแผนจะใช้ประโยชน์จากมู่หนวี่เจี้ยวก่อนที่เธอจะมีเวลาตั้งตัว แต่ช่างน่าตกใจสักเพียงไร มอฟานได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ริมฝั่งหลังของมู่หนวี่เจี้ยว ใบหน้างดงามที่เดียวกันที่เคยทำให้หัวใจของเขาหัวเราะรัวอย่างหนัก แต่บางอย่างครั้งนี้เมื่อเขามองเห็นใบหน้านั้น เขาเกือบจะสูญเสียจิตวิญญาณของตัวเองไป “ให้…ให้ฉันถือกระเป่าของพี่เถอะ ทำไมพี่ต้องแบกกระเป่าที่หนักแบบนี้เอง? ฉันจะถือให้… อ่าว เสวี่ยเนี่ย ทำไมพี่มาอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ด้วย? นี่เซอร์ไพรส์จริงๆ ทำไมไม่บอกฉันก่อนว่าพี่อยู่เซี่ยงไฮ้? ฉันจะได้ไปรับพี่ที่สถานี!” มอฟานคว้าถุงมือเล็กๆ ที่มู่หนวี่เจี้ยวถืออยู่ มู่หนวี่เจี้ยวถอดรองเท้าด้วยสีหน้างุนงง แต่ก็ยังเดินพาเหมินหนิงซวีเข้าไปข้างใน เหมินหนิงซวีเดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้แล้วไปที่หอฝึกอบรมแห่งชาติโดยตรง แต่ปรากฏว่าหอฝึกอบรมแห่งชาตินั้นไม่มีที่พักให้กับนักศึกษา เนื่องจากมู่หนวี่เจี้ยวรู้จักเหมินหนิงซวี และทั้งคู่ต่างก็ผ่านภัยพิบัติที่เมืองจินหลินมาด้วยกัน เธอจึงตัดสินใจพาเหมินหนิงซวีกลับไปที่ห้องพักของตน เนื่องจากสาวงามคนนี้ยังไม่ได้หาที่พักที่เหมาะสมในเซี่ยงไฮ้ มู่หนวี่เจี้ยวไม่ได้บอกว่ามอฟานอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย และเธอก็ไม่รู้ว่ามอฟานเป็นหนึ่งในทีมชาติเช่นกัน เธอไม่มีทางเข้าใจว่าทำไมมอฟานหายไปนานเช่นนี้ ไอถู่ตู่ไม่ได้อาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว ทั้งบริเวณนั้นจึงรู้สึกว่างเปล่าค่อนข้างมาก ดังนั้น มู่หนวี่เจี้ยวจึงตั้งใจจะให้เหมินหนิงซวีมาพักที่ห้องของเธอเพื่อจะได้มีเพื่อนคลายเหงา จึงพลาดไปที่มอฟานกลับมาด้วย! “อ้อ ขอลืมบอกไปว่า มอฟานอาศัยอยู่ที่นี่ด้วย” มู่หนวี่เจี้ยวอธิบายด้วยรอยยิ้ม “งั้น พี่สองคนอยู่ร่วมกัน?” เหมินหนิงซวีถามด้วยสีหน้าที่สงบ ใบหน้าของมู่หนวี่เจี้ยวกลายเป็นชมพู เธอชี้ไปที่ห้องพักชั้นบนด้วยท่าทางกระดากอาย “ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ เราแค่เช่าที่นี่ร่วมกันเท่านั้น เขาอยู่ห้องโน้น ส่วนเพื่อนรักและฉันอยู่อีกห้องหนึ่ง ยูนิตนี้เป็นที่ว่างที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวที่อยู่ใกล้กับสถาบันไข่มุก เราจึงบังเอิญมาเจอกันเมื่อตอนที่เราต่างหาที่พักตอนแรกที่สมัครเข้าเรียนที่สถาบัน” เหมินหนิงซวีรู้สึกประหลาดใจมากที่เห็นชายหนุ่มในห้องของมู่หนวี่เจี้ยว และชายหนุ่มคนนั้นกลับเป็นมอฟานเสียด้วยสิ! เธอแทบจะหันหลังกลับแล้วออกไป แต่เมื่อเธอเห็นว่าห้องพักจริงๆ แล้วแยกจากกันอย่างชัดเจน และได้ฟังคำอธิบายของมู่หนวี่เจี้ยว เธอจึงไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์เพิ่มเติม เมื่อคิดอีกที ถ้ามู่หนวี่เจี้ยวอาศัยอยู่กับมอฟานจริงๆ เธอย่อมไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะพาตัวเธอมาไว้ที่นี่