Chapter 911: ความยำเกรงที่สร้างจากความเร็ว สายตาของหานเฟิงเข้มจัดขณะจ้องมองกลุ่มของเซียวเหยียนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาในลานกว้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาไม่พบร่องรอยของผู้อาวุโสเฉียนและผู้อาวุโสไป๋ ประกายความเย็นเยียบในดวงตาของเขาก็พุ่งพล่านขึ้นทันที "เซียวเหยียน ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกล้าเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่จริงๆ เจ้าคิดว่าทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่เป็นเพียงหญ้าไร้ค่าหรืออย่างไร?" หานเฟิงค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งและหัวเราะอย่างเย็นชา ในขณะที่พูด เขาก็ส่งสายตาให้กับยอดฝีมือจากหุบเขาอัคคีปีศาจเป็นเชิงสั่งให้รีบไปรวบรวมเหล่าองครักษ์มาโดยเร็ว "คนเดียวที่ข้าเป็นศัตรูด้วยคือหานเฟิงและหุบเขาอัคคีปีศาจ มันไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น แต่หากใครที่เป็นคนนอกยื่นมือเข้ามาแทรกแซง ข้าก็ย่อมไม่ปรานีเช่นกัน" เซียวเหยียนเดินไปยังลานกว้าง เสียงฝีเท้า 'ซ่า ซ่า' แผ่วเบาของเขาทำให้หลายคนที่นั่งอยู่รู้สึกถึงแรงกดดัน หลังจากเหตุการณ์ที่สร้างความตื่นตระหนกไปเมื่อไม่นานมานี้ ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของเซียวเหยียนใน 'ภูมิภาคแบล็กคอร์เนอร์' ก็ยิ่งขจรขจาย ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าประเมินชายที่ดูเยาว์วัยผู้นี้ต่ำเกินไป "เจ้าไม่ต้องเรียกองครักษ์จากข้างนอกหุบเขาอัคคีปีศาจหรอก เพราะพวกเราจัดการพวกมันไปหมดแล้วตอนที่เข้ามา..." การเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบของหานเฟิงไม่อาจหลุดรอดสายตาของเซียวเหยียนไปได้ ชายหนุ่มยิ้มออกมาทันที รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยกลิ่นคาวเลือด หานเฟิงและเหล่าจอมยุทธ์จากหุบเขาอัคคีปีศาจต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น หานเฟิงแผดเสียงร้องออกมาด้วยความโกรธจัด "เจ้าเด็กสารเลว! นี่เจ้าตั้งใจจะกำจัดหุบเขาอัคคีปีศาจให้สิ้นซาก ไม่เหลือแม้แต่คนเดียวเลยหรือไง?" เซียวเหยียนยิ้มจางๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบขณะตอบกลับ "ตอนที่หุบเขาอัคคีปีศาจโจมตีนกศึกษาผู้บริสุทธิ์จากสถาบันเจียหนาน พวกเจ้าก็น่าจะคาดคิดไว้แล้วว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น แม้สถาบันเจียหนานจะไม่ชอบการเข่นฆ่า แต่สถาบันก็ไม่ได้โง่เขลาถึงขนาดจะใจดีกับศัตรูของตนเอง" หานเฟิงหรี่ตาลง ประกายความอำมหิตและเจตนาฆ่าพุ่งพล่านขึ้นมา พลังโต่วฉีอันยิ่งใหญ่ปกคลุมไปทั่วร่าง ภายใต้แรงกดดันจากพลังนั้น แม้แต่โต๊ะที่แข็งแกร่งเบื้องหน้าเขาก็เริ่มปริแตกออกเป็นเสียงดัง "ดูท่าวันนี้เจ้าคงตั้งใจมาเพื่อทำลายหุบเขาอัคคีปีศาจจริงๆ แต่ดูเหมือนแผนการของเจ้าคงผิดพลาดเสียแล้ว เมื่อท่านเจ้าสำนักโม่และผู้อาวุโสหยิงซานอยู่ที่นี่ คนรุ่นหลังอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์ทำตัวอวดดี! หากเจ้าฉลาดพอ ก็ควรส่งมอบน้ำลายเปลี่ยนกระดูกพระโพธิสัตว์มาให้เสียดีๆ!" หานเฟิงคำรามด้วยน้ำเสียงชั่วร้าย ดวงตาของเซียวเหยียนเหลือบไปมองโม่เทียนสิงและผู้อาวุโสหยิงซานที่อยู่ด้านข้าง น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความโกรธหรือความยินดีขณะเอ่ยถาม "ท่านเจ้าสำนักโม่และผู้อาวุโสหยิงซานวางแผนที่จะยืนอยู่ข้างหุบเขาอัคคีปีศาจและหานเฟิงงั้นหรือ?" ซูเชียนและหมอเทวดาตัวน้อยที่อยู่ด้านหลังเซียวเหยียนก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างแผ่วเบาขณะที่เซียวเหยียนพูด ดวงตาของพวกเขาจับจ้องไปที่โม่เทียนสิงและผู้อาวุโสหยิงซาน ราวกับว่าพวกเขาพร้อมจะเปิดฉากปะทะกันหากมีการเห็นไม่ตรงกันแม้แต่น้อย การปรากฏตัวกะทันหันของเซียวเหยียนอยู่เหนือความคาดหมายของโม่เทียนสิงและผู้อาวุโสหยิงซานอย่างชัดเจน เนื่องจาก 'วิญญาณปีศาจใต้พิภพ' ทำให้ในใจของพวกเขาค่อนข้างหวาดกลัวเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีซูเชียนและหมอเทวดาตัวน้อย ยอดฝีมือระดับโต่วจงสองคนคอยหนุนหลังอยู่ กลิ่นอายของทั้งสองคนจึงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ท่านหัวหน้าเซียว น้ำลายเปลี่ยนกระดูกพระโพธิสัตว์มีแรงดึงดูดต่อพวกเราทั้งสองเกินไป หานเฟิงใช้สิ่งนี้เป็นข้อเสนอในการเจรจา และพวกเราทั้งสองก็ยากที่จะปฏิเสธเขา..." โม่เทียนสิงลูบเคราเบาๆ และตอบกลับช้าๆ "ถ้าเจ้าเต็มใจส่งมอบน้ำลายเปลี่ยนกระดูกพระโพธิสัตว์มา พวกเราทั้งสองก็จะจากไปทันที และจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องระหว่างเจ้ากับหานเฟิง" ผู้อาวุโสหยิงซานจับจ้องไปที่เซียวเหยียนขณะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในใจของหานเฟิงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของชายแก่ทั้งสอง คำพูดของพวกเขาส่อแววชัดเจนว่ามีใจจะยอมแพ้ มันคงไม่เป็นไรหากเป็นช่วงเวลาปกติ แต่หานเฟิงยังต้องการแรงสนับสนุนจากพวกเขาเพื่อสร้างพันธมิตร การที่พวกเขาแสดงความหวาดกลัวต่อหน้าเซียวเหยียนเช่นนี้ ย่อมทำให้ฝ่ายอื่นๆ และยอดฝีมือคนอื่นคิดถอนตัวเป็นแน่ สายตาของหานเฟิงกวาดไปรอบลานเมื่อความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว เขาสังเกตเห็นจริงๆ ว่ายอดฝีมือบางคนเริ่มหลบสายตาเขา ดูเหมือนว่าการปรากฏตัวอันทรงพลังของเซียวเหยียนจะทำให้ผู้คนจำนวนมากหวาดกลัวที่จะเข้าร่วมในเหตุการณ์นี้เสียแล้ว... เซียวเหยียนไม่แสดงท่าทีใดๆ ต่อคำพูดของโม่เทียนสิงและผู้อาวุโสหยิงซาน น้ำลายเปลี่ยนกระดูกพระโพธิสัตว์เป็นส่วนผสมที่จำเป็นอย่างยิ่งในการช่วยหมอเทวดาตัวน้อยควบคุม 'กายาพิษเวทนา' ของนาง ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางมอบมันให้อย่างแน่นอน ดูท่าวันนี้ศึกนองเลือดคงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้... "วันนี้คือการชำระแค้นระหว่างสำนักเซียวกับหุบเขาอัคคีปีศาจ ข้าหวังว่าใครที่ไม่เกี่ยวข้องจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยว ผู้ใดที่ไม่ยืนอยู่ข้างหุบเขาอัคคีปีศาจ ผู้นั้นคือมิตรของเซียวเหยียนและสำนักเซียว ตัวข้า เซียวเหยียน เป็นมิตรกับมิตรสหายเสมอ แต่ถ้าใครเป็นศัตรูที่อยู่ตรงหน้าข้า... ข้าจะกำจัดพวกมันให้สิ้นซากถึงรากถึงโคน!" เซียวเหยียนทะยานขึ้นสู่ลานกว้างที่สร้างจากหินเหล็กดำ กลิ่นอายของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหันขณะที่เสียงตะโกนแผ่วเบาของเขาก้องกังวานไปทั่วหูของทุกคน สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเซียวเหยียน พลังของเซียวเหยียนในขณะนี้ได้ทะลุถึงระดับโต่วหวงดาวหกแล้ว เมื่อผนวกกับผลของ 'คัมภีร์เพลิง' และ 'เพลิงสวรรค์' พลังที่เขามีอยู่ก็เพียงพอที่จะต่อกรกับยอดฝีมือระดับจุดสูงสุดของโต่วหวงได้ นอกเหนือจากหานเฟิงและคนอื่นๆ อีกสองสามคนที่ไม่ได้หวั่นไหว คนที่เหลือต่างรู้สึกอึดอัดประหนึ่งมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่บนหน้าอก ความประหลาดใจปรากฏในดวงตาของหานเฟิง โม่เทียนสิง และคนอื่นๆ เมื่อเผชิญกับกลิ่นอายที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมของเซียวเหยียน หลังจากสัมผัสอย่างละเอียด พวกเขาก็เข้าใจในที่สุดว่าพลังของเซียวเหยียนก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อยในช่วงเวลาเพียงไม่กี่เดือนนี้ แม้พลังจะเพิ่มขึ้นเพียงหนึ่งดาว แต่ความเร็วในการพัฒนาเช่นนี้ก็นับว่าน่าสะพรึงกลัวยิ่ง "เราจะปล่อยให้ไอ้เด็กนี่ทำตัวอวดดีโดยไม่มีความหวาดกลัวไม่ได้..." ความเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของหานเฟิง เขาหันศีรษะไปส่งสายตาให้กับสองผู้อาวุโสทอง-เงินที่อยู่ข้างๆ สองผู้อาวุโสทอง-เงินลังเลอยู่ชั่วครู่หลังจากได้รับสายตาจากหานเฟิง พวกเขาจึงพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมกันก่อนจะร่อนลงบนลานกว้างอย่างแผ่วเบา พลังอันมหาศาลปะทุออกมาเพื่อสกัดกลิ่นอายของเซียวเหยียน ทั้งสองคนรู้ดีว่าพวกเขาไม่รู้ระดับพลังที่แท้จริงของเซียวเหยียน สิ่งที่รู้มีเพียงว่าเขามีวิชาโต่วที่น่าสะพรึงกลัว ตราบใดที่เซียวเหยียนไม่ได้ใช้วิชาเหล่านั้น สองผู้อาวุโสทอง-เงินก็มั่นใจว่าจะรับมือเขาได้ ทว่าความเข้าใจเกี่ยวกับเซียวเหยียนของพวกเขานั้นมาจากเมื่อหลายปีก่อน หากมาถึงตอนนี้... ถ้าพวกเขายังใช้วิธีการเดิมๆ มาวัดระดับเขา เชื่อได้เลยว่าพวกเขาจะต้องจ่ายราคาที่แสนแพงอย่างแน่นอน "ท่านหัวหน้าเซียว วันนี้เป็นวันที่หุบเขาอัคคีปีศาจจัดงานเลี้ยงรับรองแขก ใครที่ไม่ได้ถูกเชิญก็ควรออกไปเสีย!" สองผู้อาวุโสทอง-เงินประสานมือคำนับเซียวเหยียนขณะตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา ในวินาทีที่คำพูดของทั้งสองดังขึ้น เสียงสายฟ้าฟาดก็ดังลั่นทั่วผืนฟ้าทันใดนั้น คู่มืออันยาวเหยียดก็คว้าเข้าที่ลำคอของคนทั้งสองจากด้านหลัง ร่างกายของทั้งคู่แข็งค้างทันทีที่มืออันเย็นเยียบแตะลงบนลำคอ ความตกตะลึงค่อยๆ ปรากฏชัดบนใบหน้าของพวกเขา "พวกเจ้าทั้งสองไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดกับข้าด้วยท่าทีเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว..." ใบหน้าอ่อนเยาว์ค่อยๆ โผล่ออกมาจากด้านหลังของทั้งสอง แรงบีบที่มือของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ณ เวลานี้ สิ่งที่เขาต้องทำมีเพียงแค่ใช้แรงอีกนิดเพื่อหักคอคนทั้งสองทิ้งตรงนี้! "ชะ...ช่างเป็นความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้!" "โต่วหวงจะมีความเร็วถึงขนาดนี้ได้ยังไง?" ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบงันขณะที่มองไปยังชายหนุ่มชุดดำที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังสองผู้อาวุโสทอง-เงินราวกับใช้เวทมนตร์เคลื่อนย้ายพริบตา เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นอย่างไม่อาจหักห้ามได้ ขณะนี้ เซียวเหยียนยังคงยืนในท่าเดิมโดยที่มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ที่ลำคอของสองผู้อาวุโสทอง-เงิน คู่ปีกกระดูกยาวสิบฟตค่อยๆ กระพืออยู่ด้านหลังของเขา ทุกครั้งที่ปีกกระดูกขยับ จะมีเสียงคำรามคล้ายสายฟ้าดังสะท้อนออกมาในอากาศ พร้อมกับสายลมแผ่วเบาที่พัดกระจายออกไป ความเร็วของเซียวเหยียนพุ่งสูงถึงระดับที่แม้แต่โต่วจงทั่วไปก็ยังยากจะตามทันหลังจากที่เขากาง 'ปีกกระดูกหยก' ออกมา ยิ่งบวกกับความประมาทของสองผู้อาวุโสทอง-เงิน เซียวเหยียนจึงควบคุมตัวพวกเขาไว้ได้ง่ายดายตั้งแต่การปะทะครั้งแรก ภาพการโจมตีอันน่าตกตะลึงนี้สร้างความสั่นสะเทือนให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก ภายใต้การยั่วยุจากเจตนาฆ่าอันเลือนลางที่แผ่ออกมาจากด้านหลัง หน้าผากของสองผู้อาวุโสทอง-เงินชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ร่างกายของพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะสั่นไหว พวกเขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงพลังที่ซ่อนเร้นซึ่งอัดแน่นอยู่ในฝ่ามือของเซียวเหยียน เมื่อใดที่พลังนี้ถูกปล่อยออกมา พวกเขาซึ่งไร้การป้องกันย่อมต้องจบชีวิตลงทันทีอย่างแน่นอน! "ท่าน... ท่านหัวหน้าเซียว โปรด... โปรดเมตตาด้วย" ผู้อาวุโสทองกลืนน้ำลายลงคอและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาไม่มีท่าทีวางอำนาจเหมือนเมื่อครู่แม้แต่น้อย การจู่โจมประหนึ่งสายฟ้าของเซียวเหยียนได้ฝังความหวาดกลัวลงในใจของพวกเขาจนยากจะลบเลือน จนถึงตอนนี้พวกเขาถึงได้เข้าใจว่าพลังของเซียวเหยียนในปัจจุบันนั้นเหนือกว่าพวกเขาไปไกลแล้ว ที่จริงแล้ว ทั้งสองไม่รู้ว่าหากพวกเขาไม่ประมาทจนลืมสร้างเกราะป้องกัน เซียวเหยียนคงยากที่จะสยบพวกเขาได้ในพริบตาเดียว ต่อให้เขาจะมีความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวเทียบเท่ากับโต่วจงก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะชายแก่ทั้งสองคนนี้ที่ประมาทเลินเล่อเอง... "เจ้าสองคนงี่เง่าเอ๊ย เห็นชัดๆ อยู่ว่าเซียวเหยียนไม่ใช่โต่วหวงธรรมดา แต่ยังกล้าประมาทถึงเพียงนี้..." ใบหน้าของหานเฟิงกระตุกด้วยความโกรธขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้หัวหน้า เขาเองก็ไม่คิดว่าสองผู้อาวุโสทอง-เงินจะพ่ายแพ้ตั้งแต่การปะทะครั้งแรกเช่นนี้ นี่ไม่ใช่การเปิดโอกาสให้เซียวเหยียนสร้างความยำเกรงต่อทุกคนหรอกหรือ? เขาได้แต่ด่าทออย่างเกรี้ยวกราดในใจ โม่เทียนสิงและผู้อาวุโสหยิงซานขมวดคิ้วขณะมองไปยังคู่ปีกกระดูกหยกจากใต้ที่นั่งหัวหน้า ด้วยสายตาของพวกเขา ย่อมดูออกว่าเหตุผลที่เซียวเหยียนมีความเร็วที่น่ากลัวขนาดนี้ก็เพราะผลของปีกกระดูก... ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังจำได้แม่นว่าความเร็วของเซียวเหยียนนั้นยังห่างไกลจากระดับนี้มากในการพบกันครั้งแรก โม่เทียนสิงขมวดคิ้วจ้องมองปีกกระดูกที่ดูคุ้นตานั้น ครู่ต่อมาเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ปีกคู่นี้ไม่ใช่ปีกกระดูกจากซากสัตว์อสูรที่เซียวเหยียนได้มาจากการประมูลหรอกหรือ? ไม่นึกเลยว่าซากสัตว์อสูรที่พวกเขาคิดว่าไร้ค่าจะถูกเซียวเหยียนนำมาดัดแปลงจนมีผลลัพธ์ที่น่าทึ่งขนาดนี้ ดูท่าแล้วโม่เทียนสิงคงขาดทุนย่อยยับจากการทำธุรกรรมครั้งนั้นเสียแล้ว... "ให้ตายสิ... ข้าถูกเจ้าเด็กนี่เอาเปรียบเข้าแล้ว..." โม่เทียนสิงคิดเช่นนั้นในใจขณะจ้องมองปีกกระดูกด้วยสายตาที่ร้อนแรง