**บทที่ 2084: หัวข้อการประลอง (2)** ต้องยอมรับเลยว่าหานเสี่ยวโพผู้นี้ช่างเป็นคนเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้นั้นใกล้เคียงกับความเป็นจริงจนน่าตกใจ! การสมคบคิดกันของเหล่าตระกูลลับเพื่อรุมเล่นงานตระกูลลับหานในครั้งนี้ แท้จริงแล้วคือชัยชนะจากการจับมือกันระหว่างตระกูลลับจูและตระกูลลับถัง โดยมีข้อแลกเปลี่ยนเป็นยาทิพย์จำนวนหนึ่งที่มอบให้แก่ตระกูลอื่นๆ เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการร่วมปิดปากเงียบ! “แยกแยะตัวยาพิษงั้นหรือ? ถึงมันจะฟังดูยุ่งยากไปเสียหน่อย แต่ผมคงต้องฝืนใจรับคำท้านี้ไว้แล้วล่ะ” หลินอี้แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “ไอ้เจ้า ‘เม็ดยารวบรวมปราณขนาดเล็ก’ นั่นน่ะ... ผมจะทำให้พวกมันต้องเสียเงินเปล่าโดยไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย” “ฮ่า! บ้าน่า บอส... อย่าบอกนะว่าท่านเก่งกาจเรื่องยาพิษด้วย?” หานเสี่ยวโพโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น “ผมถนัดเรื่องการถอนพิษเสียมากกว่า” หลินอี้ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ที่จริงแล้ว ผมยังมีอีกตัวตนหนึ่ง... นั่นก็คือ ‘หมอ’ ยังไงล่ะ” “ฮ่าๆๆ บอส ท่านมันยอดคนจริงๆ! เป็นอัจฉริยะรอบด้านที่หาตัวจับยาก!” หานเสี่ยวโพกล่าวอย่างลิงโลด “ดูเหมือนว่าจะไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าที่ท่านไม่รู้เลย! เยี่ยมไปเลย คราวนี้ตระกูลลับหานของเราจะได้ผงาดเสียที ส่วนไอ้พวกตระกูลลับพรรค์นั้นก็ลงนรกไปให้หมด!” “อย่าเพิ่งดีใจจนเกินงามไปนัก ตอนนี้นายก้าวขึ้นสู่ระดับปฐพี (Earth Class) แล้ว พรุ่งนี้... ไม่สิ ต้องบอกว่าวันนี้ต่างหาก นายควรจะเลือก ‘วิชาต่อสู้’ มาฝึกฝนสักอย่าง ในเมื่อตระกูลลับหานของนายค้นพบซากโบราณสถานเก่าแก่ ย่อมต้องมีวิชาการต่อสู้ระดับสูงเก็บซ่อนไว้บ้างแน่!” หลินอี้กล่าวเตือนสติ ยามนี้เข็มนาฬิกาได้ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเช้ามืดของวันใหม่เสียแล้ว ทว่าด้วยความที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ทั้งคู่ ความเหนื่อยล้าจึงมิอาจกล้ำกราย แม้หานเสี่ยวโพจะไม่มี ‘ห้วงมิติหยก’ ไว้สำหรับฟื้นฟูพลังปราณเหมือนอย่างหลินอี้ แต่ด้วยอานุภาพของการทะลวงคอขวดขึ้นสู่ระดับใหม่หมาดๆ ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าและเปี่ยมไปด้วยพละกำลังอย่างเหลือเชื่อ! “ถ้าอย่างนั้นเราไปกันตอนนี้เลยไหมครับบอส? ประจวบเหมาะพอดีที่ท่านจะได้ช่วยให้คำแนะนำว่าผมควรจะฝึกฝนวิชาไหน! ผมจะไปหาคุณปู่เดี๋ยวนี้ และขอให้ท่านช่วยพาพวกเราไปยังคลังสมบัติของตระกูล!” หานเสี่ยวโพรีบเสนอ “ตกลง! ผมเองก็อยากจะเห็นเป็นขวัญตาเหมือนกันว่าวิชาที่พวกคุณสะสมไว้นั้นจะล้ำลึกเพียงใด” หลินอี้ไม่ได้ปิดบังจุดประสงค์ของตน “แน่นอนครับ! หากมีวิชาไหนที่เหมาะสมกับบอส บอสสามารถคัดลอกไปได้เลย!” หานเสี่ยวโพกล่าวอย่างใจกว้าง ราวกับว่าสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นเป็นสิ่งที่หลินอี้ควรจะได้ครอบครองอยู่แล้ว เมื่อสิ้นคำ ทั้งสองก็สาวเท้าออกจากห้อง มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักของท่านปู่หานทันที... ค่ำคืนนี้ถูกลิขิตให้เป็นคืนที่ไร้ซึ่งการหลับใหล แม้ผู้เฒ่าหานจะกลับเข้าห้องพักไปแล้ว แต่เขากลับไม่อาจข่มตาลงได้ ชายชราได้แต่หลับตาลงและวาดฝันถึงการประชุมสุดยอดตระกูลลับที่กำลังจะมาถึง ตระกูลลับหานจะต้องสั่นสะเทือนปฐพีด้วยผลงานที่โลกต้องจารึก และทำให้พวกที่จ้องจะรุมทึ้งต้องเสียใจกับการตัดสินใจที่โง่เขลาของพวกมัน! “เสี่ยวโพ... ความหวังของตระกูลหานฝากไว้ที่เจ้าแล้ว!” หานเทียนป้าสูดลมหายใจลึกพลางทอดถอนใจ “ข้าหวังว่าการมองคนของเจ้าจะไม่ผิดพลาด หลินอี้จะไม่ทำให้เราต้องผิดหวัง!” *ก๊อก ก๊อก ก๊อก...* ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันทำให้หานเทียนป้าชะงักไปครู่หนึ่ง ใครกันที่มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้? นี่มันยังเช้ามืดอยู่เลย ตามหลักแล้วไม่ควรจะมีใครมาหา ทว่าหานเทียนป้าก็มิกล้าชักช้า เขารีบลุกขึ้นไปที่ประตูพลางเอ่ยถาม “ใครกัน?” “คุณปู่ ผมเองครับ เสี่ยวโพกับบอสมาหา!” เสียงของหานเสี่ยวโพดังลอดเข้ามา เมื่อได้ยินว่าหานเสี่ยวโพและหลินอี้มาหา หานเทียนป้ารีบเปิดประตูต้อนรับทันที “คุณชายหลิน เสี่ยวโพ มีเรื่องด่วนอันใดกันถึงได้มาหาตาแก่คนนี้ในเวลานี้?” “คุณปู่ ท่านลองดูระดับพลังของผมตอนนี้สิว่าเป็นอย่างไรบ้าง?” หานเสี่ยวโพยังคงเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้เป็นปู่ เขาก็ไม่อาจเก็บงำความตื่นเต้นเอาไว้ได้ หานเทียนป้าไม่ใช่หลินอี้ เขาไม่มีเนตรทิพย์ที่จะมองทะลุปรุโปร่งถึงระดับพลังของใครได้เพียงแค่ปรายตามอง เขาชะงักไปครู่หนึ่ง พยายามพิจารณาดูว่ามีสิ่งใดผิดปกติในตัวหลานชาย “เสี่ยวโพ... ตอนนี้เจ้าอยู่ในระดับไหนแล้วงั้นหรือ?” “คุณปู่ โปรดทัศนา!” หานเสี่ยวโพหัวเราะร่า ก่อนจะเริ่มโคจรพลังลมปราณภายในร่างกาย... เดิมทีหานเทียนป้าเผื่อใจไว้บ้างแล้วว่าพลังของเสี่ยวโพน่าจะเพิ่มขึ้น เพราะการกินยารวบรวมปราณขนาดเล็กย่อมส่งผลดีต่อผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนไม่ว่าพรสวรรค์จะสูงส่งเพียงใดก็ตาม! แต่เพียงแค่ข้ามคืน พลังจะก้าวหน้าไปได้สักเท่าไหร่กันเชียว? ในเมื่อมันเป็นผลมาจากยา หานเทียนป้าจึงไม่ได้คาดหวังสูงนัก เขาเพียงแค่ยิ้มให้เสี่ยวโพต่อหน้าหลินอี้เท่านั้น ทว่า... ทันทีที่หานเสี่ยวโพแผ่ซ่านพลังปราณออกมา ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งของผู้เฒ่าหานก็พลันเปลี่ยนเป็นความตระหนกสุดขีด! เขาเบิกตากว้างจ้องมองหลานชายราวกับเห็นผี ใช่แล้ว! มันช่างน่าเหลือเชื่อจนเกินไป! หานเทียนป้าถึงกับคิดว่าตนเองกำลังติดอยู่ในห้วงแห่งความฝันเสียด้วยซ้ำ! **ขอบเขตปฐพีระดับต้น (Earth Class Early Phase)!** ระดับพลังของหานเสี่ยวโภในตอนนี้คือขอบเขตปฐพีระดับต้นอย่างแท้จริง! หานเทียนป้าไม่เคยคิดฝันว่าเสี่ยวโพจะกลายเป็นยอดฝีมือระดับปฐพีได้เพียงชั่วข้ามคืน อย่าว่าแต่ยารวบรวมปราณขนาดเล็กเพียงเม็ดเดียวเลย ต่อให้กินเข้าไปสิบเม็ด ก็ใช่ว่าจะข้ามผ่านจากระดับโกลด์ (Golden Class) ช่วงกลาง มาถึงระดับปฐพีได้! นี่มันคือการกระโดดข้ามขั้นที่สะเทือนฟ้าดินชัดๆ แต่ทว่า... “เสี่ยวโพ... เจ้า... เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับปฐพีแล้วงั้นหรือ?” หานเทียนป้าในฐานะผู้นำตระกูลรีบดึงสติกลับมา เขารู้ซึ้งแล้วว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ความจริงปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า พลังที่แผ่ออกมาจากตัวเสี่ยวโพนั้นของจริงแท้แน่นอน “ครับคุณปู่!” หานเสี่ยวโพพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณบอสครับ!” “นี่มัน... คุณชายหลิน ข้าไม่นึกเลยว่าท่านจะมีฤทธานุภาพถึงเพียงนี้ ข้าขอขอบพระคุณท่านจากใจจริง!” หานเทียนป้ากล่าวด้วยความยินดีปรีดาพลางก้มศีรษะให้หลินอี้อย่างนอบน้อม การที่ตระกูลหานมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน ถือเป็นเรื่องมงคลเหนือสิ่งอื่นใด! โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาก่อนการประชุมสุดยอดตระกูลลับเช่นนี้ มันคือสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุด “ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็เป็นนักปรุงยา (Alchemist) อยู่แล้ว” หลินอี้กล่าวเรียบๆ “อีกอย่าง สิ่งของที่ท่านผู้เฒ่าหานมอบให้ผมมานั้น ก็มีค่ามากพอที่จะทดแทนมูลค่าของยาเหล่านี้ได้” หลินอี้จงใจกล่าวให้หานเทียนป้าเข้าใจผิด คิดว่าเขาประโคมยาทิพย์จำนวนมหาศาลให้เสี่ยวโพจนพลังพุ่งพรวด และมียารวบรวมปราณขนาดเล็กเป็นเพียงตัวจุดชนวนสุดท้ายเท่านั้น “เป็นอย่างไรครับคุณปู่ บอสของผมสุดยอดไปเลยใช่ไหม?” หานเสี่ยวโพกล่าวอย่างลำพองใจ “สุดยอด! ฮ่าๆๆ!” ผู้เฒ่าหานหัวเราะลั่นอย่างมีความสุข “ถ้าเป็นเช่นนี้ การประลองแบบสองต่อสองในสนามประลอง เราย่อมมีโอกาสชนะอย่างแน่นอน!” แม้ว่าของกำนัลที่ตระกูลลับหานมอบให้หลินอี้นั้นจะมีราคาสูงลิ่ว แต่หากเทียบกับยาทิพย์ที่สามารถส่งเสริมคนจากระดับโกลด์ช่วงกลางขึ้นมาถึงระดับมิสติกช่วงปลาย (Mystic Late Phase Peak) ได้นั้น มูลค่าของมันย่อมไม่อาจประเมินได้ ดังคำกล่าวที่ว่า ‘มีเงินนับหมื่นแสน แต่ใช่ว่าจะหาซื้อได้ตามตลาด’! ยาทิพย์เหล่านี้อาจไม่ได้มีต้นทุนสูงเท่ากับ ‘เหล็กกล้าเจ็ดสี’ หรือสมุนไพรปรุงยาอื่นๆ แต่ปัญหาคือมันไม่มีขาย! สำนักปรุงยาสวรรค์ ตระกูลลับจู หรือตระกูลที่มีนักปรุงยาครอบครองอยู่ รวมถึงสำนักโบราณทั้งหลาย ต่างก็จงใจปิดกั้นไม่ยอมขายยาให้ตระกูลลับหาน แม้แต่ยารวบรวมวิญญาณขั้นพื้นฐานที่สุด พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้อง! ต่อให้เจ้ารวยล้นฟ้าก็ไร้ความหมาย เพราะพวกเขาตั้งใจกดหัวตระกูลหานไม่ให้เติบโต ดังนั้นยาเพิ่มระดับเหล่านี้จึงกลายเป็นของล้ำค่าที่ประเมินค่ามิได้ในทันที! เหล็กกล้าเจ็ดสีและวัตถุดิบปรุงยาแม้นจะล้ำค่า แต่พูดตามตรงว่ามันไร้ประโยชน์สำหรับตระกูลหานในยามนี้ หากคนอื่นรู้เข้าอาจนำมาซึ่งหายนะเสียด้วยซ้ำ สู้มอบให้หลินอี้ไปเสียยังจะดีกว่า! เพราะหากตระกูลหานต้องพินาศลง ของวิเศษพวกนี้ก็คงรักษาไว้ไม่ได้อยู่ดี “ใช่ครับ หลังจากนี้ตราบใดที่ผมมีความสามารถพอที่จะปกป้องตัวเองได้ ทุกอย่างที่เหลือก็ต้องพึ่งพาบอสแล้วล่ะครับ!” หานเสี่ยวโพพยักหน้าเห็นพ้อง (โปรดติดตามตอนต่อไป)