Chapter 2092

Published Apr 3, 2026, 07:43 PM

**บทที่ 2092: ท่าทีที่แปรเปลี่ยน** “ที่เจ้ากล่าวมาก็มีเหตุผล หากเรายอมปล่อยให้หานเทียนป้าพาสมุนของมันกรายเข้ามาในตอนนี้ง่ายๆ มันจะดูเป็นการเมตตาเกินไปเสียหน่อย ทิ้งพวกมันไว้ข้างนอกให้เผชิญกับความหนาวเหน็บนั่นแหละ ให้พวกมันรอไป!” บิดาของจ้าวยวี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนง “เราต้องสั่งสอนให้มันสำนึกว่า แม้จะเป็นตระกูลหานที่ซ่อนเร้น แต่ต่อหน้าพวกเรา มันก็เป็นได้แค่ผู้น้อยที่ต้องก้มหัวให้เท่านั้น!” “ถูกต้องแล้ว... เราต้องทลายบารมีของพวกมันให้สิ้นซาก ให้พวกมันขวัญหนีดีฝ่อตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มประลอง!” ผู้อาวุโสผีแค่นเสียงสนับสนุน “ไปบอกฉีปิงให้จัดการเรื่องนี้เสีย บอกให้มันคอยสังเกตการณ์อยู่ในเงามืด รอจนกว่าพวกตระกูลหานที่ซ่อนเร้นจะเริ่มหมดความอดทน แล้วค่อยอนุญาตให้พวกมันไสหัวเข้ามา!” ผู้เฒ่าจ้าวหันไปสั่งการผู้ส่งสาร ในยามนี้ ผู้เฒ่าจ้าวตั้งใจจะบ่มเพาะจ้าวฉีปิงอย่างเต็มที่ จึงมักมอบหมายงานสำคัญให้เขาจัดการเสมอ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลพวงมาจากเม็ดยารวบรวม Qi ที่จ้าวฉีปิงมอบให้เป็นของกำนัลนั่นเอง “รับทราบขอรับ!” ศิษย์ผู้นั้นรับคำสั่งด้วยความเคารพก่อนจะปลีกตัวออกไป จ้าวฉีปิงที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการวางแผนเรื่องการแข่งรถ เมื่อได้รับคำสั่งก็พลันลิงโลด เขาติดตามศิษย์ผู้นั้นไปยังประตูทางเข้าคฤหาสน์เพื่อเตรียม ‘วางมาด’ ทันที! ท้ายที่สุดแล้ว การโอ้อวดบารมีและการข่มเหงผู้อื่นคือพรสวรรค์และสิ่งที่เขารักเป็นชีวิตจิตใจ ช่วงเวลาที่ผ่านมาในตระกูลจ้าวที่ซ่อนเร้น เขาต้องกตัญญูและนอบน้อมต่อผู้หลักผู้ใหญ่เพื่อรักษาภาพลักษณ์ให้ผู้เฒ่าจ้าวและผู้อาวุโสปี้เอ็นดู จนแทบไม่มีโอกาสได้สำแดงความยะโสออกมาเลย การได้ปลดปล่อยในครั้งนี้จึงทำให้เขาเบิกบานยิ่งนัก เขานั่งทอดหุ่ยอยู่ในห้องรักษาการณ์ตรงประตูรั้วคฤหาสน์ พลางกดเล่นเกมในโทรศัพท์มือถืออย่างสบายอารมณ์ โดยกำชับให้ศิษย์ส่งสารออกไปเผชิญหน้าด้วยใบหน้าเย็นชา หานเสี่ยวโพรอคอยอยู่หน้าประตูมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว เมื่อเห็นศิษย์ส่งสารเดินกลับมา เขาจึงรีบปราดเข้าไปถามด้วยความหวัง “พวกเราเข้าไปได้หรือยัง?” “เสียใจด้วย แต่ตัวตนของพวกเจ้ายังไม่ได้รับการยืนยัน เราสงสัยว่าบัตรเชิญนี้อาจจะถูกขโมยหรือเก็บได้จากที่ไหนสักแห่ง ดังนั้นเราต้องตรวจสอบให้แน่ชัดเสียก่อน!” ศิษย์ผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบตามคำที่จ้าวฉีปิงเสี้ยมสอนมา “อะไรนะ! ยังไม่ได้รับการยืนยันงั้นหรือ? พวกเรามาจากตระกูลหานที่ซ่อนเร้น มีอะไรต้องตรวจสอบอีก!” หานเสี่ยวโพได้ยินดังนั้นก็พลันเดือดดาลด้วยความอัดอั้น “เสี่ยวโพ อย่าใจร้อน!” หานเทียนป้าที่นั่งอยู่เบาะหน้าสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาเอ่ยปรามหลานชายก่อนจะหันไปกล่าวกับศิษย์ผู้นั้น “ข้าคือหานเทียนป้า ประมุขตระกูลหานที่ซ่อนเร้น ไม่ทราบว่าเราต้องพิสูจน์ตัวตนอย่างไรมิทราบ?” “หานเทียนป้า? ตระกูลหานที่ซ่อนเร้นของพวกเจ้าส่งคนมาแค่ไม่กี่คนกับรถพังๆ คันเดียวเนี่ยนะ เป็นไปได้ด้วยหรือ?” ศิษย์ส่งสารแค่นหัวเราะเยาะเย้ย “ตระกูลที่ซ่อนเร้นอื่นๆ เขาขนกันมาสี่ห้าคัน อย่างน้อยก็ต้องมีสามคัน นี่พวกเจ้าตั้งใจมาแข่งขันจริงๆ หรือเปล่า?” “การประลองไม่จำเป็นต้องใช้คนมากหรอก รบกวนเจ้าไปตามใครสักคนที่พอจะยืนยันตัวตนของเราได้มาทีเถิด” หานเทียนป้าไม่อยากเสียเวลาเสวนากับสุนัขรับใช้ตัวนี้ เขารู้ดีว่านี่คือการกลั่นแกล้งที่ตระกูลจ้าวที่ซ่อนเร้นจงใจจัดฉากขึ้นมา “ได้แน่นอน... แต่คนที่ยืนยันได้น่ะเขางานยุ่งกันทุกคน พวกเจ้าก็รอไปก่อนแล้วกัน!” ศิษย์ผู้นั้นตอบอย่างไม่แยแส “ไอ้ระยำเอ๊ย!” หานเสี่ยวโพไม่คาดคิดว่าแม้แต่ศิษย์เฝ้าประตูยังยะโสโอหังเพียงนี้ ความโกรธพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด แต่ก่อนที่เขาจะได้พ่นคำด่าทอ ศิษย์ผู้นั้นก็สะบัดหน้าหนีและยืนเฝ้าประตูราวกับคนบนรถเป็นเพียงอากาศธาตุ “เฮ้อ... กำลังอ่อนด้อย สถานะย่อมต่ำต้อย!” หานเทียนป้าถอนหายใจยาว “อย่าโกรธไปเลยเสี่ยวโพ พวกมันจงใจหาเรื่องเรา แต่เราจะทำอะไรได้? อดทนไปก่อน เมื่อถึงเวลาแข่งขัน ลูกพี่หลินจะช่วยทวงคืนศักดิ์ศรีให้พวกเราเอง!” ‘ช่างเป็นพวกที่มองคนแต่ภายนอกจริงๆ’ นั่นคือความรู้สึกแรกที่หลินอี้มีต่อตระกูลจ้าวที่ซ่อนเร้น เขาลดกระจกรถลงก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรำคาญอย่างชัดเจน “ผมจะนับหนึ่งถึงสิบ ไปตามไอ้คนที่มันยืนยันตัวตนได้ออกมาซะ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะกลับ และจะไม่เข้าร่วมการประชุมสุดยอดตระกูลที่ซ่อนเร้นในครั้งนี้ด้วย! สิบ... เก้า... แปด... เจ็ด...” หลินอี้ไม่สนใจสีหน้าของศิษย์ส่งสาร เขาเริ่มนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง “...” ศิษย์ส่งสารเริ่มหน้าเสีย เขาไม่คิดว่าตระกูลหานจะแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ หากพวกมันจากไปจริงๆ เขาจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไร? การประชุมครั้งนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อต้มตุ๋นตระกูลหานโดยเฉพาะ หากเหยื่อหนีไปแล้วจะไปหลอกใครได้เล่า! เขาจึงรีบหันขวับไปมองที่ห้องรักษาการณ์ทันที จ้าวฉีปิงที่ซุ่มดูอยู่แม้จะอยากกลั่นแกล้งให้ถึงที่สุด แต่เมื่อได้ยินคำขู่ว่าจะจากไป เขาก็เริ่มนั่งไม่ติด เขาตั้งใจจะรอให้พวกนั้นกระวนกระวายมากกว่านี้แล้วค่อยออกไปด่ากราด แต่ดูเหมือนคนบนรถจะใจร้อนกว่าที่คิด เมื่อหลินอี้นับจนถึงเลขหนึ่ง เขาก็หันไปบอกหานเสี่ยวโพ “เสี่ยวโพ ออกรถ เรากลับคฤหาสน์กัน!” “เดี๋ยวก่อน!” จ้าวฉีปิงทนไม่ไหว รนรานวิ่งพรวดออกมา “แกกล้าดียังไง! หากตระกูลที่ได้รับเชิญไม่ปรากฏตัว จะถือว่าสละสิทธิ์ในฐานะตระกูลที่ซ่อนเร้น และจะกลายเป็นเพียงตระกูลธรรมดาที่ไร้ซึ่งการคุ้มครองจากสภาตระกูลที่ซ่อนเร้นอีกต่อไป!” “อ้อ... งั้นก็ช่างมันเถอะ ผมไม่ต้องการการคุ้มครองเฮงซวยนั่นหรอก เดี๋ยวผมจะให้พวกเขาย้ายไปอยู่ใต้สังกัด ‘สมาคมผู้ฝึกหัด’ ที่ผมตั้งขึ้นเอง!” หลินอี้เปิดประตูรถแล้วก้าวลงมา จ้องเขม็งไปที่จ้าวฉีปิงด้วยสายตาเย็นเยียบ “จ้าวฉีปิง... ดูเหมือนขาของแกมันจะคันจนอยากจะหักอีกรอบแล้วงั้นหรือ?” “กะ... แก!” จ้าวฉีปิงที่กำลังจะแผดคำรามด้วยความยโสพลันชะงักกึก เสียงนี้มันช่างคุ้นหูเหลือเกิน แต่ในตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าทันทีที่เห็นร่างของหลินอี้ก้าวออกมาจากรถ เขาก็ถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมัจจุราชผู้นี้ถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้! แม้จะไม่รู้เหตุผล แต่ความหวาดกลัวที่มีต่อหลินอี้นั้นฝังรากลึกในกระดูก แม้แต่ยอดฝีมือระดับ Earth Class ช่วงปลายอย่างจ้าวกวงเอ๋อร์ยังถูกหลินอี้สังหารทิ้ง แล้วตัวเขาจะมีปัญญาไปต่อกรได้อย่างไร? “หลิน... หลินอี้ แกมาทำอะไรที่นี่!” จ้าวฉีปิงละล่ำละลักถาม น้ำเสียงแปรเปลี่ยนจากความอวดดีเป็นความตื่นตระหนกในพริบตา “ผมจะมาทำอะไรมันไม่สำคัญหรอก แต่ขาของแกน่ะ... กำลังจะหัก!” หลินอี้เค้นยิ้มเย็นเยียบพลางสืบเท้าเข้าไปหาจ้าวฉีปิง หากเจ้านี่ต้องลงแข่งรถ มันย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้าง หลินอี้ไม่ได้กลัวพลังของมัน แต่เขากลัวว่ามันจะเล่นตุกติก ดังนั้นการหักขาของมันเสียตอนนี้ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ต่อให้ตระกูลจ้าวจะยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่มีทางรักษาขามันให้หายทันการแข่งรอบแรกในวันนี้ได้แน่! “อ๊ะ... ลูกพี่หลินอี้... เราเคยมีเรื่องผิดใจกันก็จริง แต่มันก็จบไปแล้วไม่ใช่หรือ...” จ้าวฉีปิงขวัญหนีดีฝ่อเมื่อได้ยินคำขู่ เขาแอบส่งสายตาเป็นสัญญาณให้ศิษย์ส่งสารรีบกลับเข้าไปตามคนมาช่วย “ความเสียหายที่แกเรียกมา ข้าก็จ่ายคืนไปหมดแล้ว แก... แกจะมาทำร้ายข้าอีกไม่ได้นะ!”

React

Discussion