**บทที่ 2107: ไว้หน้ากันบ้าง** ภายในห้วงความคิดของหลินอี้นั้นลึกลับสุดหยั่ง... เขากำลังวางแผนการใดอยู่กันแน่? เหตุใดจนถึงบัดนี้เขายังมิได้สำแดงกระบวนท่าหรือใช้ออกด้วยเคล็ดวิชา **Ancient Martial Arts** ใดๆ เลยแม้แต่น้อย? หรือว่าเขากำลังคิดจะยอมจำนนถอดใจไปเสียดื้อๆ หรือแท้จริงแล้วเขากำลังรวบรวมสมาธิเพื่อปลดปล่อยสุดยอดวิชาที่เหนือชั้นยิ่งกว่าออกมากันแน่? ในขณะที่รอบกายนั้น บรรดายอดฝีมือคนอื่นๆ ต่างเสร็จสิ้นกระบวนการโคจรพลัง **Qi** และปลดปล่อยทักษะของตนจนจบสิ้นแล้ว พวกเขาต่างยืนหยัดรอคอยให้ศิษย์จากตระกูลเจ้าเข้ามาตรวจสอบและบันทึกคะแนนผลลัพธ์ ทว่าหลินอี้กลับยังคงยืนนิ่งตระหง่านอยู่ ณ จุดเดิมประหนึ่งรูปสลักหิน ไม่ไหวติงและไม่มีวี่แววว่าจะเคลื่อนไหวใดๆ! แม้แต่หานเทียนป้าและหานเสี่ยวโปที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ก็ยังอดที่จะเกิดความฉงนสนเท่ห์ต่อสถานการณ์อันประหลาดล้ำนี้ไม่ได้ ในใจของพวกเขาเต็มไปด้วยคำถามว่าหลินอี้ผู้นี้กำลังกระทำการสิ่งใดอยู่กันแน่? --- (หมายเหตุ: เนื้อหาต้นฉบับมีการเปลี่ยนฉากและตัวละครไปยังเส้นเรื่องของมูซืออิ่งและซือเป่ยอวี้) มูซืออิ่งตระหนักดีว่าในยามนี้ซือเป่ยอวี้จำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนอย่างเต็มที่ หากเพียงแค่เขาและเธออยู่ด้วยกันตามลำพัง การที่เธอจะคอยเฝ้าปรนนิบัติอยู่ข้างกายเขานั้นย่อมมิใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร ทว่าเมื่อมีเยว่อีหรูและคนอื่นๆ อยู่ด้วยเช่นนี้ หากเธอยังขืนดึงดันจะอยู่กับเขาเพียงลำพัง เห็นทีว่าทั้งซือเป่ยอวี้และเยว่อีหรูคงได้ระเบิดโทสะออกมาจนกลายเป็นเรื่องวุ่นวายแน่ หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอจึงบีบมือซือเป่ยอวี้เบาๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณควรพักผ่อนให้มากในตอนนี้นะคะ เดี๋ยวฉันจะลองไปดูเสียหน่อยว่ามีอะไรพอจะทานได้บ้าง” ซือเป่ยอวี้พยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอาวรณ์ “ตกลง...” เมื่อเอ่ยจบ เขาก็หันไปกำชับกับซือหรันด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “อาหรัน ฝากดูแลพี่สะใภ้ของแกให้ดีด้วย” ท่ามกลางผู้คนมากมาย ณ ที่แห่งนี้ มีเพียงซือหรันเท่านั้นที่เขาสามารถไว้วางใจให้คอยคุ้มครองมูซืออิ่งได้ ทว่าทันทีที่สิ้นคำพูดนั้น ดวงตาของแม่สามีอย่างคุณนายซือก็พลันแดงก่ำด้วยความขุ่นเคือง เธอเอ่ยข่มเสียงต่ำด้วยความไม่พอใจ “อาหรัน ต่อให้ตอนนี้แกจะบาดเจ็บอยู่ แต่แกก็ต้องรู้จักระวังคำพูดคำจาบ้าง!” ซือเป่ยอวี้ขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าของเขาฉายแววเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด “ผมเหนื่อยแล้ว อยากจะพักสักหน่อย” ดวงตาของคุณนายซือลุกโชนด้วยไฟแห่งความโกรธา เพลิงโทสะที่โหมกระหน่ำอยู่ในอกพุ่งพล่านไปทั่วร่าง จนรู้สึกประหนึ่งว่าปอดแทบจะฉีกขาดด้วยความอัดอั้น เมื่อซือหรันเห็นบรรยากาศเริ่มมาคุ เขาจึงรีบคลี่ยิ้มกว้างและพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว “พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเลย ผมขอเอาหัวเป็นประกันว่าจะไม่ยอมให้พี่สะใภ้ต้องเสียขวัญ หรือระคายเคืองแม้แต่เส้นผมเพียงเส้นเดียว!” มูซืออิ่งได้แต่ยืนนิ่งอึ้ง “...” เยว่อีหรูหรี่ตาลงจนเล็กแคบ จ้องมองแผ่นหลังของมูซืออิ่งด้วยสายตาอาฆาต เพลิงริษยาในใจเผาไหม้อย่างเงียบเชียบแต่รุนแรง ในวันนี้ เธอได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่าซือเป่ยอวี้ ชายผู้เย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลกต่อสตรีทุกคน กลับมอบความรักและความทะนุถนอมให้แก่มูซืออิ่งมากมายถึงเพียงนี้!! มันเป็นภาพที่กรีดลึกลงในใจจนทำให้เธอแทบคลั่งด้วยความอิจฉา! และมันยังทำให้เธอสำนึกได้ว่า มูซืออิ่งมิใช่ตัวละครกระจอกๆ ที่จะยอมสยบได้ง่ายๆ ก่อนหน้านี้เธอมองข้ามผู้หญิงคนนี้เกินไปจริงๆ! ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ เธอคงต้องวางแผนการอย่างรอบคอบและแยบยลยิ่งกว่าเดิม! เมื่อทุกคนก้าวพ้นออกมาจากห้องพักฟื้นของซือเป่ยอวี้ มูซืออิ่งก็หันไปถามซือหรันทันที “เราจะไปหาอะไรทานกันได้ที่ไหนคะ?” ยังไม่ทันที่ซือหรันจะได้เอ่ยปาก คุณนายซือก็เค่นเสียงห้วนสั้นอย่างเย็นชา “ฉันพาผู้เชี่ยวชาญด้านโภชนาการมาด้วยแล้ว เมื่ออาหารเสร็จเขาก็จะส่งมาให้เอง! เธอไม่ต้องมาทำเป็นมีน้ำใจเสนอตัวหรอก!” ซือหรันกล่าวอย่างอ่อนใจ “คุณป้าครับ พี่สะใภ้เธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...” “แกยังกล้าเรียกมันว่าพี่สะใภ้อีกงั้นเหรอ!!” คุณนายซือถลึงตาใส่ซือหรันอย่างดุดัน ราวกับว่าหากเขายังบังอาจเรียกมูซืออิ่งด้วย